Οικονομική θυσία

Από οικονομικής άποψης δεν ήταν διόλου εύκολη απόφαση για τον Ευθύμη Κουλούρη να επαναπατριστεί. Κοντά στις 600.000 ευρώ ανέρχονταν οι ετήσιες απολαβές του στην Τουλούζ και είχε συμβόλαιο με τη γαλλική ομάδα μέχρι το 2023.

Οπότε για να ενταχθεί στον Ατρόμητο χρειάστηκε να ψαλιδίσει θεαματικά το κασέ του. Οπως μου μετέφερε άνθρωπος που γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα στη δυτική όχθη, ο Κουλούρης εξασφάλισε συμβόλαιο με 200.000 τον χρόνο στο Περιστέρι και περιόρισε κάπως τη χασούρα λαμβάνοντας και αποζημίωση 200.000 από την Τουλούζ.

Βέβαια, δεν τον έχουν πάρει τα χρόνια. Τα 25 έκλεισε τον περασμένο Μάρτιο κι αν καταφέρει να επαναλάβει το επίτευγμα της σεζόν 2018-19 με τον Ατρόμητο (τότε που αναδείχτηκε τοπ σκόρερ της Super League 1 με 19 γκολ) θα τραβήξουν ξανά την ανιούσα οι μετοχές του.

Παρεμπιπτόντως, βάσει transfermarkt η καμπύλη της χρηματιστηριακής του αξίας έφτασε στο ανώτατο σημείο (5 εκατ. ευρώ) τον Μάιο του 2019. Τότε δηλαδή που με το αστέρι στο στήθος ολοκλήρωσε την παραγωγικότερη σεζόν της καριέρας του. Αγωνιζόμενος στον ΠΑΟΚ δεν υπερέβη ποτέ το 1 εκατ., ενώ με την Τουλούζ έπεσε από τα 4 εκατ. (Δεκέμβριος 2019) στο 1,2 (Ιούνιος 2021). Πώς να μην ψηφίσει Ατρόμητο;

Η διάρκεια του Βύντρα

Η ζωή είναι ο καλύτερος σεναριογράφος. Βλέπω ότι ο άλλοτε στοχοποιημένος Λουκάς Βύντρα δεν μακροημερεύει απλώς στο ποδόσφαιρο, αλλά βρίσκεται πλέον και στα πρόθυρα ενός ιστορικού ρεκόρ.

Αρκεί να αγωνιστεί στην πρεμιέρα του νέου πρωταθλήματος (21 Αυγούστου 2021) για να γίνει ο γηραιότερος ποδοσφαιριστής που έχει αγωνιστεί στις 63 σεζόν από καταβολής Α’ Εθνικής (1959-60).

Το ρεκόρ κατέχει ο σέρβος τερματοφύλακας Μίλαν Σέβο που υπερασπίστηκε την εστία των Τρικάλων κόντρα στον ΟΦΗ στις 26 Μαρτίου 2000 σε ηλικία 40 ετών, 6 μηνών και 11 ημερών.

Ο γεννηθείς στις 5 Φεβρουαρίου 1981 Βύντρα είναι πλέον κοντά στην πρωτιά που υποδηλώνει εκτός των άλλων και τη διάρκεια ενός παίκτη που θήτευσε στα σαλόνια με Πανηλειακό, Παναθηναϊκό και Λαμία. Και ως γνωστόν βασική προϋπόθεση για τη διάρκεια στο ποδόσφαιρο είναι η καθημερινή δουλειά. Ας το πιστώσουμε τουλάχιστον αυτό στον παρεξηγημένο Λουκά Βύντρα που μέτρησε και 57 συμμετοχές στην Εθνική ανδρών αγωνιζόμενος και στο Euro 2008 και στο Μουντιάλ 2010.

Χάνουν πέναλτι οι κορυφαίοι

Η κριτική στον Κιλιάν Εμπαπέ για την αδυναμία να σκοράρει στο Euro είναι κατανοητή. Δεν νομίζω, όμως, ότι πρέπει να σταυρώνεται για το χαμένο πέναλτι κόντρα στην Ελβετία. Κι ας κόστισε τον αποκλεισμό της Γαλλίας.

Αναρίθμητα είναι τα παραδείγματα με χαμένα πέναλτι κορυφαίων ποδοσφαιριστών. Από τον Λιονέλ Μέσι (Χιλή – Αργεντινή, τελικός Κόπα Αμέρικα 2016) μέχρι τον Ρομπέρτο Μπάτζιο (Βραζιλία – Ιταλία, τελικός Μουντιάλ 1994).

Χρειάζεται και τύχη για να μην κοστίσει η αστοχία στη ρώσικη ρουλέτα. Ο ανυπέρβλητος Βασίλης Χατζηπαναγής επί παραδείγματι δεν είχε νικήσει τον Παναγιώτη Κελεσίδη από την άσπρη βούλα στον νικηφόρο για τον Ηρακλή τελικό Κυπέλλου του 1976 απέναντι στον Ολυμπιακό. Κι ας είχε σκοράρει σε κανονική διάρκεια και παράταση.

Δεν ξεγράφει

Κάθε φορά που οδεύουμε προς τον τελικό ενός Euro η χρυσή βίβλος θα μας υπενθυμίζει και την ελληνική εποποιΐα. Δεν ξέρω πόσο νωρίς… κοιμόταν ο Θεός το καλοκαίρι του 2004, αλλά η ιστορία δεν ξεγράφει. Οι στέψεις του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος έχουν και γαλανόλευκη απόχρωση.

Για να μην ξεχνιόμαστε, υπενθυμίζω τις πρωταθλήτριες χώρες: 1960 Σοβιετική Ενωση, 1964 Ισπανία, 1968 Ιταλία, 1972 Γερμανία, 1976 Τσεχοσλοβακία, 1980 Γερμανία, 1984 Γαλλία, 1988 Ολλανδία, 1992 Δανία, 1996 Γερμανία, 2000 Γαλλία, 2004 Ελλάδα, 2008 Ισπανία, 2012 Ισπανία και 2016 Πορτογαλία.