Ενήλικες εμβολιασμένοι

Η Αγγλία είχε πολύ περισσότερη ενέργεια και δυνάμεις στον δεύτερο ημιτελικό και δικαίως προκρίθηκε στον τελικό. Η Δανία δεν άντεξε, δεν είχε λύσεις, δεν πέρασε καν τη σέντρα μετά τα μισά του δευτέρου ημιχρόνου και, παρά τις προηγούμενες καλές εμφανίσεις και την αύρα που είχε δημιουργήσει, δικαίως σταμάτησε στο παρά ένα μιας τεράστιας υπέρβασης -έχοντας ήδη κάνει μια πολύ μεγάλη. Καμία φορά οι κρίσεις για ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι, που δεν είναι ποτέ ανώτατα μαθηματικά, είναι εύκολες.

Υπάρχουν βέβαια και οι αποχρώσεις, οι οποίες, αν δεν έχουν πια σημασία, παρουσιάζουν πάντως κάποιο γενικότερο ενδιαφέρον. Οπως ότι η Αγγλία παίζει όλα τα παιχνίδια στο γήπεδό της, τη βοηθούν – στον ημιτελικό όχι ιδιαίτερα διακριτικά – οι διαιτητές κι έχει δημιουργηθεί γύρω της ένα ολόκληρο μιντιακό παιχνίδι. Οτι ακόμα και μια ομάδα τόσο καταπονημένη, με λιγότερο βάθος πάγκου και χωρίς «ονόματα», όπως τη Δανία, έπρεπε να έρθει η παράταση κι ένα πολύ φτηνό πέναλτι για να την αποκλείσει. Οτι ο τόσος ενθουσιασμός των παικτών και των φιλάθλων της δεν δείχνει μόνο εκτόνωση και ξαλάφρωμα για την αποτίναξη μιας δήθεν «κατάρας» – 55 χρόνια είχε πράγματι να φτάσει σε τελικό η Αγγλία, αλλά σχεδόν ποτέ δεν είχε πείσει ότι άξιζε να φτάσει – αλλά και την αναζωπύρωση μιας εθνικής περηφάνιας που βρίσκεται στο όριο του εθνικισμού και μιας αντιμετώπισης της «υπόλοιπης Ευρώπης» (the continent) που μυρίζει ακόμα έντονα Brexit. Αλλά ας μην προχωρήσουμε αυτές τις αναλογίες ανάμεσα σε έναν σπουδαίο και άνισο λαό, τη θλιβερή πολιτική ηγεσία του και μια εθνική ομάδα της οποίας απλώς ήρθε η ώρα.

Στον ημιτελικό της Τετάρτης οι Αγγλοι έμοιαζαν με αγέλαστους ενήλικες που ήξεραν πού πάνε, ενώ οι Δανοί με αξιαγάπητα παιδιά που ήθελαν και έψαχναν χωρίς να πολυπιστεύουν ότι θα μπορούσαν να βρουν τον δρόμο. Επιπλέον οι ενήλικες είχαν εμβολιαστεί και κατά της κόπωσης (ενώ οι αντίπαλοί τους είχαν φανερά αδειάσει) και κατά της χαλάρωσης (τύπου Γαλλίας με Ελβετία) και, έχοντας βρει το πιο σπάνιο και πολύτιμο από όλα τα εμβόλια, κατά της έστω στιγμιαίας ατυχίας (που χτύπησε, με διάφορους τρόπους, πολλές άλλες ομάδες κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης). Με αυτά τα εφόδια, συν το συνεχιζόμενο και αρκετά σκανδαλώδες πλεονέκτημα έδρας, η Αγγλία παρουσιάζεται ως φαβορί και για τον τελικό. Το βασικό πια πρόβλημα δεν είναι η ποιότητα του παιχνιδιού της αλλά η διάρκεια ισχύος όλων αυτών των εμβολίων.