Ξαναγεννημένοι την 5η Ιουλίου

Σήμερα συμπληρώνονται έξι χρόνια από εκείνη την ημέρα που σφράγισε τη χειρότερη περίοδο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Την ημέρα της κορύφωσης του μίσους, του διχασμού, της εχθροπάθειας, του άκρατου λαϊκισμού, της πολιτικής αήθειας, του μικροπολιτικού εμπαιγμού. Την ημέρα που προκειμένου να διασωθεί μια παρέα εξουσίας, κινδύνεψε να καταστραφεί μία χώρα.

Θυμάμαι εκείνη την Κυριακή, το peak, στην πραγματικότητα, της περιόδου που προηγήθηκε. Της περιόδου του «πολιτικού εκτσογλανισμού», όπως την έχει περιγράψει, πολύ σωστά, ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Μοιάζει σαν τον προορισμό μιας προαναγγελθείσας διαδρομής που άρχισε με το «Ιδού η Ρόδος, σε λίγο έρχεται και το πήδημα» το οποίο είχε εκστομίσει ο Αλέξης Τσίπρας σε συγκέντρωση στην πρωτεύουσα της Δωδεκανήσου, λίγο πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου. Ηταν εκείνη η περίοδος που κάποιες από τις ατάκες του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στο «Εγχειρίδιο του καλού λαϊκιστή». Διότι αν μια παράμετρος του λαϊκισμού είναι ότι δίνει απλές λύσεις σε πολύπλοκα προβλήματα, φράσεις όπως «Θα μας παρακαλάνε να μας δανείσουν» ή «Εμείς θα βαράμε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν» διεκδικούν περίοπτη θέση στο ανθολόγιό του. Με αυτά τα λόγια ντοπαρίστηκε τότε ένα μεγάλο ποσοστό του λαού, αυτού που ζητούσε να ανακτήσει την αξιοπρέπειά του με τον πιο αναξιοπρεπή τρόπο. Που πρόβαλε ως εθνική μαγκιά τον περιθωριακό κουτσαβακισμό του «δανεικά κι αγύριστα».

Και τι δεν ακούσαμε τότε. Τις αρλούμπες του Βαρουφάκη περί «δημιουργικής ασάφειας», το ότι δεν άρμοζε σε εκείνον και στη σύζυγό του (ναι, αυτή στην οποία, καθ’ ομολογία του, είπε «Αγάπη μου, έκλεισα τις τράπεζες») να σταθούν στην ουρά μπροστά στα ΑΤΜ, τις απειλές του Καμμένου ότι ο στρατός εγγυάται την ασφάλεια της χώρας, τους ψόφους και τις κατάρες των οπαδών του ΟΧΙ προς τους οπαδούς του ΝΑΙ. Δημοσιογράφο της ΕΡΤ να δημοσιοποιεί λίστα προγραφών με τους «εχθρούς της Δημοκρατίας», εκείνους δηλαδή που υποστήριζαν την παραμονή στην Ευρώπη, ανάμεσα στους οποίους συμπεριελάμβανε την Αλκη Ζέη και τον Τίτο Πατρίκιο.

Εμφύλιος reloaded

Ηταν ένας εμφύλιος στα «πεδία» που διεξάγονται σήμερα οι συρράξεις, τα σόσιαλ μίντια και το Διαδίκτυο. Με «καπετάνιους» τους φανατισμένους που φαντασιώθηκαν ότι επειδή κατέβηκαν σε δύο συριζανελίτικα συλλαλητήρια στο Σύνταγμα έφτιαξαν την Κυβέρνηση του Βουνού. Μόνο που κάποιοι από τους πρωταγωνιστές του αλλοτινού εμφύλιου μπορούσαν τότε να αφουγκραστούν τις ανάσες πίσω από τις κραυγές. Οπως ο Δημήτρης Ραυτόπουλος, κορυφαία προσωπικότητα της Αριστεράς, που έλεγε, σε συνέντευξή του: «Η πρωτοφανής αλαζονεία, το αρειμάνιο ήθος, ο διχαστικός λόγος και η δολιοφθορά των θεσμών, συνδέονται, βέβαια, με τη γενική αποτυχία της πρώτης φοράς Αριστερά, της χειρότερης κυβέρνησης της δημοκρατικής Ελλάδας».

Kolotouba

Λένε, πολύ σωστά, ότι σε έναν εμφύλιο πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Στο δημοψήφισμα του 2015 όμως η τσιπρική kolotouba – που, έκτοτε, καταχωρήθηκε ως επίσημος όρος στο διεθνές πολιτικό λεξιλόγιο – έβαλε αυτή τη σφραγίδα και επί της τυπικής διαδικασίας. Το ΟΧΙ του 61% έγινε ΝΑΙ και έφερε το τρίτο και σκληρότερο Μνημόνιο. Και επειδή τα πάντα μπορεί να κάνει ο άνθρωπος προκειμένου να κανακέψει τη συνείδησή του, θυμόμαστε τι σοφιστεία έλεγαν τότε οι Συριζανελίτες. «Κάναμε συμβιβασμό αλλά δεν είμαστε συμβιβασμένοι». Αρατα κούρατα.

Αυτού του είδους οι πολιτικές περιπέτειες μπορεί να είναι έως και χρήσιμες για έναν λαό. Να το βοηθήσουν να διακρίνει το σημαντικό από το ασήμαντο, την ουσία από το τυπικό. Ούτε αυτό δεν καταφέραμε. Η εχθροπάθεια, καύσιμη ύλη στον πολιτικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ, συνεχίστηκε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα στην ίδια λογική. Τα αποτελέσματα αυτής της ρητορικής φαίνεται στη δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε το Σάββατο στα «ΝΕΑ». Ας πρόσεχαν.