To αξέχαστο καλοκαίρι

Κυλάει ο χρόνος. Τρέχει. Δεν περιμένει. Σαν το γάργαρο νερό. Τα χρόνια φεύγουν και όταν κοιτάς πίσω τι βλέπεις, αλήθεια; Αναμνήσεις μέσα σε ένα μπουκάλι που έχει το πιοτό της νοσταλγίας. Και να που πάλι φτάσαμε στην περίφημη 4η Ιουλίου. Την άγια ημέρα για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Τον θρίαμβο της Εθνικής στην Πορτογαλία που εκτόξευσε τους πάντες στα ουράνια. Ποιος το περίμενε αλήθεια;

Ηταν ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει. Αν δε κάποιος προσθέσει στην αλυσίδα και τους κρίκους από τους Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξήχθησαν αργότερα, διαπιστώνει πως ήταν όντως κάτι μαγικό. Εν πολλοίς ανεπανάληπτο. Ο Αγγελος Χαριστέας στην πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξή του σήμερα στην «Ομάδα» αναφέρεται σε πολλές (ενίοτε και αθέατες) στιγμές εκείνης της εποχής. Που πλέον μοιάζει μακρινή – άλλωστε ήδη πέρασαν 17 χρόνια. Αλλά όλα είναι λες και συνέβησαν χθες. Κάθε στιγμή. Κάθε λεπτό. Κάθε γκολ. Ολων των ποδοσφαιριστών που έδωσαν το άπαν των δυνάμεών τους για να φτάσουν στον Ολυμπο της δόξας. Και τι, αλήθεια, δεν είχαν ακούσει. Πέρασαν από χίλια κύματα μέχρι να φτάσουν στα τελικά. Η όλη διαδικασία των προκριματικών λες και τους ατσάλωσε και έδειχναν ανίκητοι, ατρόμητοι, χωρίς ψήγμα φόβου να υπάρχει στα μάτια τους. Το αντίθετο, μάλιστα. Ηταν πεινασμένοι. Μια φουρνιά όχι μόνο εξαιρετική, αλλά και γεμάτη απαιτήσεις από τον εαυτό της. Ολο αυτό το πολύ ενδιαφέρον πακέτο το καταλάβαμε αργότερα. Οταν κάθισε η σκόνη της συγκλονιστικής επιτυχίας. Βλέπεις το ρόστερ του 2004 και τον Οτο Ρεχάγκελ και αντιλαμβάνεσαι μονομιάς τους λόγους που πήγε μακριά και επέστρεψαν οι διεθνείς με το Κύπελλο στις αποσκευές τους. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Παρατηρείς τις επόμενες εκδόσεις της εθνικής ομάδας ή και την τωρινή, προσεγγίζεις τα λάθη που γίνονται από την κεφαλή μέχρι τον τελευταίο εμπλεκόμενο και καταλαβαίνεις γιατί χάθηκε πολύτιμο έδαφος. Τους λόγους που η Εθνική έμεινε στάσιμη. Το γιατί έκανε βήματα οπισθοχώρησης. Το γιατί ενώ κοιτούσε τους ισχυρούς στα μάτια, τώρα εμφανίζεται αβέβαιη στα παιχνίδια της και με εμφανές θέμα στην αυτοπεποίθησή της. Αντί να κοιτάξει μπροστά και το μέλλον, έμεινε στις δάφνες του παρελθόντος. Στη μία και μοναδική φορά που τύφλωσε την Ευρώπη ή και τον υπόλοιπο κόσμο με το κατόρθωμά της. Οπως και να ‘χει, εκείνος ο θρίαμβος είναι σημείο αναφοράς στο εγχώριο ποδόσφαιρο. Οχι μόνο για μια στιγμή που είναι σχεδόν απίθανο να ξανάρθει. Αλλά για τα σφάλματα που έγιναν μετά…