Μόνο χειροκροτήματα ταιριάζουν στον Νίκο Ζήση

Με προσωπικά μηνύματα ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας συνεχάρησαν τον Βασίλη Σπανούλη λίγες ώρες μετά την ανακοίνωσή του ότι σταματά το μπάσκετ. «Ως φίλος του μπάσκετ, υποκλίνομαι σε έναν σπουδαίο πρωταθλητή. Συγχαρητήρια Βασίλη Σπανούλη για τη θρυλική σου καριέρα» έγραψε ο Πρωθυπουργός, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας ως οπαδός του Παναθηναϊκού υπογράμμισε «σε ευχαριστούμε για τις σπουδαίες στιγμές που μας χάρισες. Για ό,τι έκανες με τα χρώματα της εθνικής μας ομάδας. Αλλά ακόμα και για εκείνες τις στιγμές που εμείς οι Παναθηναϊκοί σε βλέπαμε να σουτάρεις στην μπασκέτα με κομμένη την ανάσα».

Σωστό
Ο Μητσοτάκης δεν μπορούσε να πει κάτι διαφορετικό. Ο Τσίπρας, όμως, θα μπορούσε να θυμίσει στον Σπανούλη ότι χάρη στους καταπληκτικούς χειρισμούς του υφυπουργείου Αθλητισμού επί των ημερών της κυβέρνησής του, αυτός δεν έπαιξε δύο χρόνια στο πρωτάθλημα αφού ο Ολυμπιακός κατέληξε στην Α2. Το σωστό μήνυμα του Τσίπρα θα ήταν «σε ευχαριστούμε για τις σπουδαίες στιγμές που μας χάρισες. Για ό,τι έκανες με τα χρώματα της εθνικής μας ομάδας. Αλλά ακόμα και για εκείνες τις στιγμές που εμείς οι Παναθηναϊκοί σε βλέπαμε να σουτάρεις στην μπασκέτα με κομμένη την ανάσα. Και για αυτό προτίμησα όταν κυβερνούσα να πάει ο Ολυμπιακός στην Α2 από το να φύγουν τρεις-τέσσερις διαιτητές από την Α1 και να δούμε ένα πρωτάθλημα κανονικό». Αυτό θα ήταν το πιο σωστό και τίμιο αντίο…

Ζήσης
Μετά τον Σπανούλη σταμάτησε και ο Νίκος Ζήσης – κουμπάρος του και ένας από τους αγαπημένους του συμπαίκτες. Για τον Σπανούλη γράφτηκαν πολλά και πολύ σωστά. Για τον Ζήση θα γραφτούν λιγότερα από όσα πραγματικά άξιζε: η προσφορά του στην Εθνική και στο ελληνικό μπάσκετ υπήρξε τεράστια, πλην όμως ο Ζήσης ανήκε στο είδος των παικτών που λατρεύονταν από όσους το σπορ το καταλαβαίνουν κι όχι απλώς το παρακολουθούν. Το μυαλωμένο παιχνίδι του κατατάσσει το Ζήση πολύ ψηλά στην κατηγορία των «σοφών παιδιών» – για να θυμηθώ τον τίτλο του κλασικού υπέροχου δημιουργήματος του Χρήστου Χωμενίδη. Γεννημένος αρχηγός και έχοντας ως χαρακτηριστικό του παιχνιδιού του μια απίστευτη σταθερότητα ο Ζήσης αγαπήθηκε από όλους σε κάθε χώρα και σε κάθε ομάδα που αγωνίστηκε κι αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο παράσημο της καριέρας του. Σε μια χώρα με κανονική ομοσπονδία μπάσκετ θα του είχε γίνει ήδη πρόταση να αναλάβει μια θέση στην εθνική ομάδα. Αλλά τι λέω τώρα…

Ιστορία
Το Euro 2020 συνεχίζεται απόψε με ένα Αγγλία – Γερμανία, που όλη η Ευρώπη περιμένει να δει. Είναι ένα μεγάλο ματς γιατί σε μια εποχή συνεχόμενων και πολλών παιχνιδιών παραμένει κάτι σπάνιο. Ενώ σχεδόν σε κάθε διοργάνωση εθνικών ομάδων βλέπουμε ματς ανάμεσα στους Ιταλούς και στους Γερμανούς π.χ. τα Αγγλία – Γερμανία προκύπτουν αραιά και πού. Τα επίσημα ματς των δύο είναι όλα κι όλα έντεκα. Από την τελευταία φορά που βρέθηκαν αντιμέτωποι σε επίσημο ματς έχουν περάσει έντεκα χρόνια: οι Γερμανοί είχαν κερδίσει τους Αγγλους 4-1 στο Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής. Επειδή λείπουν ο ένας στον άλλο, όπως όλοι οι καλοί αντίπαλοι, οι δύο παίζουν φιλικά – τα οποία όμως δεν έχουν καμία σημασία. Τα ματς που μετράνε είναι τα επίσημα. Οποιος τα βλέπει σπανίως τα ξεχνάει. Και είναι σχεδόν όλα ιστορικά.

Κύπελλο
Οι δυο ομάδες δεν έχουν την ίδια βαρύτητα φανέλας, μολονότι έχουν αμφότερες μεγάλη ιστορία. Οι Γερμανοί έχουν κερδίσει Παγκόσμια Κύπελλα και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα από τρεις φορές τουλάχιστον. Οι Αγγλοι έχουν κερδίσει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο (και τίποτα άλλο…) αλλά αυτό το ‘χουν κερδίσει κόντρα στους Γερμανούς το μακρινό 1966. Αρκεί αυτό το προηγούμενο για να δώσει στο ματς χαρακτήρα ντέρμπι; Οχι φυσικά. Τότε γιατί είναι μεγάλο το ματς; Γιατί είναι σαν κάθε φορά που οι δυο συναντιούνται σε μια διοργάνωση, ο πλανήτης ολόκληρος να τσεκάρει την πρόοδο των Αγγλων: περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον αντίπαλο οι Γερμανοί υποχρεώνουν τους Αγγλους να δώσουν εξετάσεις ενώπιον του παγκόσμιου κοινού. Αυτό θα συμβεί κι απόψε. Οι Γερμανοί θα παίξουν για να κερδίσουν (για μια ακόμα φορά) τους Αγγλους. Οι Αγγλοι θα αγωνιστούν για να δείξουν σε όλο τον κόσμο πως είναι έτοιμοι να γίνουν πρωταθλητές Ευρώπης αφού έχουν ξεπεράσει το πιο δύσκολο μάθημα: το μάθημα των γερμανικών. Οπως έχει σχηματιστεί το ταμπλό, μετά τον αποκλεισμό της Ολλανδίας, το ματς μοιάζει να δίνει εισιτήριο για τον τελικό.

Λίνεκερ
Και μετά υπάρχει και κάτι άλλο που κάνει το ματς συναρπαστικό: συνήθως ο απόηχος του αποτελέσματος είναι κάτι που κρατά χρόνια! Καμιά 55αριά χρόνια συζητάνε αν πέρασε ή δεν πέρασε η μπάλα τη γραμμή στο περίφημο γκολ του Χαρστ το 1966. Το 1996 όταν οι Γερμανοί απέκλεισαν την Αγγλία στο Γουέμπλεϊ ακούστηκε η φράση του Γκάρι Λίνεκερ («στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί…») που έγινε ποδοσφαιρικό αξίωμα. Το 2001 όταν η Αγγλία κέρδισε τη Γερμανία για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου με 1-5 ο προπονητής της Σβεν Γκόραν Ερικσον έγινε ο δημοφιλέστερος άνθρωπος στο νησί. Το 2010 όταν οι Γερμανοί κέρδισαν στη Νότια Αφρική δεν είχε μετρήσει ένα γκολ του Φρανκ Λάμπαρντ μολονότι η μπάλα είχε περάσει ένα μέτρο τη γραμμή: στην UEFA λένε ότι εκείνο το βράδυ όλοι οι αρμόδιοι πείστηκαν για την ανάγκη να χρησιμοποιηθεί η τεχνολογία για να μειωθούν τα διαιτητικά λάθη. Το 1966 αυτό δεν είχε περάσει από το μυαλό κανενός κι ας είχε κριθεί ένα Παγκόσμιο Κύπελλο από μια «φάση-φάντασμα».

Εκβαση
Το Αγγλία – Γερμανία δεν είναι ένα ματς ποδοσφαίρου: είναι ένα μιντιακό γεγονός που ξεπερνά το ποδόσφαιρο. Και μόνο ότι προπονητής των Αγγλων είναι ο Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ, ο άνθρωπος που το 1996 έχασε πέναλτι στο ματς με τους Γερμανούς, δείχνει ότι το ματς έχει σενάριο. Απλά κανείς δεν γνωρίζει την έκβασή του…

Πίκρα
Στο μεταξύ από το τουρνουά αποχώρησε η Πορτογαλία του Φερνάντο Σάντος έπειτα από την ήττα της με το Βέλγιο. Οι Πορτογάλοι ήταν αληθινά άτυχοι: το γκολ του Αζάρ προκύπτει κόντρα τη ροή του παιχνιδιού και σε αυτό υπάρχει ευθύνη του τερματοφύλακα Λουίς Πατρίσιο. Οι Πορτογάλοι έχουν ένα δοκάρι και κάνουν 26 τελικές προσπάθειες χωρίς να καταφέρουν να ισοφαρίσουν. Ολα θύμιζαν το παιχνίδι τους με την Κροατία το 2016, μόνο που τότε το ριφιφί το έκαναν αυτοί. Η τύχη τους νομίζω εξαντλήθηκε το 2016, όταν έφτασαν στον τελικό έπειτα από πολλά απίθανα. «Θα έχουμε για πάντα το Παρίσι» ήταν ο τίτλος μιας αθλητικής τους εφημερίδας: η φράση που ακούγεται στην ταινία «Καζαμπλάνκα» ταιριάζει. Αλλά και στην κλασική ταινία ως συμπέρασμα αφήνει λίγη πίκρα…