Αριστοφάνης με ριάλιτι και μπηχτές για Λιγνάδη

Ενώ ο ήλιος που όλη μέρα έκαιγε το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου επιτέλους έδυε και η προσέλευση του κοινού συνεχιζόταν, η ορχήστρα γεμίζει με άνδρες. Αλλοι με μπεζ πλισέ φούστες, κάποιοι με κοντά σορτσάκια, απλώνονται μπροστά από τους ξύλινους ιππείς (τα όργανα γυμναστικής) και πηδούν σκοινάκι, τρέχουν, παίζουν πυγμαχία, κάνουν διατάσεις, ακουμπώντας σε μια μπάρα μπαλέτου, παίρνουν πόζες. Με το νόημα του Κορυφαίου, μπαίνουν σε στρατιωτικό σχηματισμό και στην ερώτηση «τις ει;» απαντούν βροντερά «Ιππείς» και χοροπηδούν. Επειτα από τρεις επαναλήψεις, διαλύονται, για να ενωθούν ξανά χαλαρά με ρυθμικά χειροκροτήματα, όταν ο Κωνσταντίνος Μπιμπής παίρνει την κιθάρα και αρχίζει να τραγουδάει «Living on a horse back». Η ένταση ανεβαίνει, η μουσική γίνεται ρέιβ και η ομάδα των ανδρών τρέχει κάτω από μια σκαλωσιά με κορδέλες και αρχίζει να χορεύει ξέφρενα σαν σε νυχτερινό κλαμπ. Ενας από αυτούς βγαίνει στο μικρόφωνο και φωνάζει «Επίδαυροοοοοοος», όπως οι φανατικοί του κοσμοπολίτικου νησιού φωνάζουν «Μύκονοοοοοος». Την ώρα που οι άνδρες παραδίδονται στην έκσταση της μουσικής, μια γυναικεία φιγούρα είναι ατάραχη, «χυμένη» σε μια πολυθρόνα στη μέση της ορχήστρας. Οταν η μουσική σταματά και αποχωρούν, το σήμα έναρξης της παράστασης την κάνει να κινητοποιηθεί. Αρχίζει να μονολογεί επαναλαμβάνοντας τη λέξη «Βλέπω» και περιγράφοντας εικόνες της Αθήνας του Πελοποννησιακού Πολέμου καταλήγει «Βλέπω Game of Thrones» και «Τα ίδια πάντα βλέπω».

Είναι η Στεφανία Γουλιώτη, του Χορού των «Ιππέων», της παραγωγής που το βράδυ της Παρασκευής άνοιξε την αυλαία του φετινού Φεστιβάλ Επιδαύρου. Η κωμωδία του Αριστοφάνη σε παραγωγή Εθνικού Θεάτρου σήμανε επισήμως την επιστροφή στην καλλιτεχνική κανονικότητα, ύστερα από έναν χειμώνα καραντίνας. Ωστόσο η προσέλευση του κοινού ήταν μειωμένη, αφού 8.700 συνολικά θεατές ταξίδεψαν το τριήμερο στο αργολικό θέατρο. Ανάμεσά τους, ο Νικόλας Γιατρομανωλάκης, υφυπουργός Πολιτισμού, αρμόδιος για θέματα σύγχρονου πολιτισμού, η Ερι Κύργια, καλλιτεχνική διευθύντρια του Εθνικού Θεάτρου, η Κατερίνα Ευαγγελάτου, καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου, και ο Δημήτρης Πασσάς, πρόεδρος του ΔΣ. Η σκηνοθεσία που ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Ρήγος, στην παρθενική του εμφάνιση στην Επίδαυρο στον συγκεκριμένο ρόλο, έφερε μια πιο ποπ, queer προσέγγιση του αρχαίου έργου, που μπολιάστηκε με πολλά σύγχρονα στοιχεία και κυρίως μη αναμενόμενες μουσικές επιλογές, εισπράττοντας το μάλλον χλιαρό χειροκρότημα. Από το καστ ξεχώρισε ο Χορός (με κορυφαίους τους πολύ καλούς Κωνσταντίνο Μπιμπή, Στεφανία Γουλιώτη και Γιάννη Χαρίση), ενώ θετικές ήταν οι εντυπώσεις που άφησαν οι Στέλιος Ιακωβίδης (Δήμος), Κώστας Κόκλας (Παφλαγόνας, με κόκκινη μοϊκάνα και νέον strap on) και Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης (Αλλαντοπώλης, με κουτί ντελιβερά στις πλάτες του με την ένδειξη «καυτός σκύλος – hot dog»).

ΑΡΓΥΡΟΣ ΚΑΙ ΜΑΖΩΝΑΚΗΣ. Ενα κομμάτι της μουσικής ανέλαβε ο Πάνος Μουζουράκης, ο οποίος, στον ρόλο του Δημοσθένη, στην αρχή του έργου ράπαρε για να διηγηθεί τα βάσανα που τους φέρνει ο Δήμος, καταλήγοντας πως «This is madness», για να πάρει την απάντηση του Λαέρτη Μαλκότση ως Νικία «This is Athens». Το πιο χαρακτηριστικό ωστόσ, μουσικό στοιχείο ακολούθησε αργότερα, όταν η αναφορά στην κατάσταση της Αθήνας συνοδεύθηκε από ένα medley με σύγχρονα τραγούδια που αναφέρονται στην πρωτεύουσα: από το «Με τα φώτα νυσταγμένα» του Γιώργου Σαρρή μέχρι το πρόσφατο «Αθήνα μου» του Κωνσταντίνου Αργυρού και το «Gucci φόρεμα» του Γιώργου Μαζωνάκη. Μια πινελιά την οποία οι ήρωες χαρακτήρισαν ως την εκπομπή «Στην υγειά μας ρε παιδιά» του Σπύρου Παπαδόπουλου.

Η επικαιρότητα έκανε την εμφάνισή της στις αναφορές στα εμβολιαστικά κέντρα, στον Νίκο Χαρδαλιά που αστειεύτηκε ο Αλλαντοπώλης ότι είναι το πραγματικό του όνομα ή στις οδηγίες για τον κορωνοϊό που υπενθύμισε ο Δήμος λέγοντας «Μένουμε σπίτι, μένουμε ασφαλείς, περιμένουμε τους τουρίστες, να φύγετε να πάτε αλλού», κερδίζοντας το δυνατό χειροκρότημα του κοινού. Πρόσωπα που απασχόλησαν τον δημόσιο διάλογο όπως η Πατούλαινα και ο Πατούλης ήταν εκεί, μαζί με τον Δημήτρη Λιγνάδη, με έναν ιδιόμορφο τρόπο βέβαια. Τα ονόματά τους λέχθηκαν αλλοιωμένα, σχεδόν μέσα από τα δόντια των ηθοποιών, και στους υπερτίτλους γράφτηκαν στη θέση τους σύμβολα. Ειδικότερα, για τον πρώην καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, άφησε να εννοηθεί το όνομά του ο Κώστας Κόκλας όταν διατυμπάνιζε στον Δήμο πως «έδιωξε από την πόλη τους πισωγλέντηδες, και τον Λι…άδη που το παράκανε».

«SURVIVOR» ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑ. Στιγμές ελαφρότητας χάρισαν αναφορές στα ριάλιτι, με τον Νικία που θα γύριζε την μπιφτέκα όπως στο «Survivor», τον Δήμο που δίνει ραντεβού στα live φεύγοντας όπως η Ελένη Φουρέιρα στο «House of Fame» και τον αποχαιρετισμό του Παφλαγόνα με «φιλάκια ρουφηχτά» τύπου «Survivor». Δυνατή ήταν και η επίκληση της Στεφανίας Γουλιώτη στη θεά Αθηνά που δεν εμφανίστηκε στην Καρυοφυλλιά, στην Κονιόρδου, στη Φωτοπούλου, ούτε και στην Παξινού όταν τη φώναξαν στην Επίδαυρο. Αλλά και του Θεού που ήταν επίσης απών, αν και τον φώναξε με χίλια ονόματα, από Ιησού, Βούδα, Αλλάχ, Ελβις Πρίσλεϊ, Μαντόνα έως ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Βαλχάλα, Αγιο Βαλεντίνο, Δία και Διόνυσο. Ξεκάθαρες ήταν και οι πολιτικές αναφορές, πινελιά της μετάφρασης του Σωτήρη Κακίση, που έκανε τον Κωνσταντίνο Μπιμπή να φωνάζει πως «κανένας δεν γλιτώνει από τους Ιππείς, τη βλακεία, τα ΜΜΕ και την αστική δημοκρατία». Την ώρα που Παφλαγόνας και Αλλαντοπώλης μάχονται για μια θέση επιρροής δίπλα στον Δήμο, ο Χορός (αποτελούμενος μόνο από άνδρες, πλην της Γουλιώτη, σχολιάζοντας την υποεκπροσώπηση της γυναίκας στον δημόσιο βίο) ανέσυρε χαρακτηριστικές φράσεις του πρόσφατου μνημονιακού – και όχι μόνο – οικονομικού παρελθόντος της χώρας μας. «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν, Μαζί τα φάγαμε, θα σκίσουμε τα μνημόνια, λεφτά υπάρχουν, δεν διάβασα το μνημόνιο, ψήφισαν ακόμα και τα δέντρα, όχι και να πέσει η κυβέρνηση για ένα κωλόσπιτο».

Το τέλος της παράστασης βρήκε τα φώτα να σβήνουν στο αρχαίο θέατρο και τον θίασο να προτείνει το κοινό να δει το φεγγάρι που έφεγγε στον ουρανό. «Είναι το ίδιο που έφεγγε και το 424 π.Χ. Ας φροντίσουμε πολλές γενιές ακόμα να δουν το φεγγάρι στον ουρανό της Επιδαύρου» ακούστηκε μέσα στο σκοτάδι, σημαίνοντας ένα ταιριαστό διδακτικό happy end.