«Οδυνηρό είναι να γράφεις {LF}χωρίς προσοχή στο βιβλίο»

Η τελευταία φορά που συγκινήθηκα με μια ολοκληρωμένη αφήγηση ήταν…

…με «Το Βιβλίο της Κατερίνας», του Αύγουστου Κορτώ. Μια συγκλονιστική και βαθύτατα προσωπική ιστορία που βοηθάει να κατανοήσεις, όσο είναι δυνατόν να το κάνεις βρισκόμενος στην απ’ έξω, τι βιώνει ένα άτομο με ψυχικές διαταραχές. Οταν το διάβασα είχα ήδη προσπαθήσει – σε μικρότερο βαθμό και πολύ πιο άτεχνα – να κάνω το ίδιο στο δικό μου βιβλίο. Οπότε, κατά κάποιον τρόπο, το ερμήνευσα ως δικαίωση της επιθυμίας μου να προβάλω αυτές τις πλευρές του ανθρώπινου ψυχισμού.

Αν μπορούσα να γράφω μετά μουσικής θα επέλεγα…

Επιλέγω ήδη. Κλασική μουσική ή ορχηστρική τζαζ. Οχι γιατί έχω κάποια αποκλειστική προτίμηση σε αυτά τα είδη (απολαμβάνω πολλά διαφορετικά) αλλά γιατί αποτελούν μία πολύ πρακτική λύση: η μουσική με βοηθάει στο γράψιμο ενώ οι στίχοι με αποσπούν.

Το πιο οδυνηρό στη διαδικασία της συγγραφής…

…είναι οι στιγμές που, λόγω της πίεσης των καθημερινών υποχρεώσεων αναγκάζεσαι να γράφεις χωρίς να μπορείς να αφοσιώσεις όλη σου την προσοχή στο βιβλίο.

Τρία βιβλία που θα πρότεινα οπωσδήποτε για μια βιβλιοθήκη Λυκείου θα ήταν…

…το «Οταν σκοτώνουν τα κοτσύφια» («To Kill a Mockingbird») της Harper Lee, τη «Μικρή Ιστορία του Κόσμου» («A Little History of the World») του Ernst Gombrich και το «Μιλώντας στην Κόρη μου για την Οικονομία» («Talking to my Daughter about the Economy») του Γιάνη Βαρουφάκη. Το πρώτο γιατί έχει ένα διαχρονικό αντιρατσιστικό μήνυμα και η φιγούρα του κεντρικού ήρωα αποτελεί πρότυπο θάρρους και ηθικής. Τα άλλα δύο επειδή δίνουν μια απλή και ταυτόχρονα εξαιρετική κατανόηση της ιστορίας και της οικονομίας αντίστοιχα, με ιδιαίτερα καλογραμμένο και συναισθηματικό τρόπο. Ολο αυτό είναι ακόμη πιο σημαντικό σε μια χώρα όπως τη δική μας όπου ο καθένας συχνά έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι ιστορικός, οικονομολόγος, ψυχολόγος, λοιμωξιολόγος κ.λπ. κ.λπ.

Η κριτική που αποδέχομαι αφορά…

…οποιαδήποτε κριτική έχει καλή πρόθεση και είναι τεκμηριωμένη με λογικά επιχειρήματα, όσο υποκειμενικά κι αν είναι αυτά.

Η αυτοκριτική ξεκινάει από…

…την ικανότητα να αναγνωρίσει κανείς τα λάθη του, καθώς η υποκειμενικότητα και ο εγωκεντρισμός που έχουμε ως άνθρωποι μπορεί -αποδεδειγμένα – να παραλλάσσει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα σε σοκαριστικό βαθμό.

Η αρχή ενός κλασικού βιβλίου που ζηλεύω είναι…

…το «Ολες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους. Κάθε δυστυχισμένη οικογένεια, όμως, είναι δυστυχισμένη με τον δικό της τρόπο», από την «Αννα Καρένινα» του Τολστόι.

Οταν ακούω για την «κρίση της λογοτεχνίας» ή τη «λογοτεχνία της κρίσης» σκέφτομαι ότι…

…η λογοτεχνία προσφέρεται ιδιαίτερα για την καταγραφή των κοινωνικών επιπτώσεων της αέναης οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα και το πώς έχει επηρεάσει ολόκληρες γενιές. Αυτό το βλέπουμε ιδιαίτερα και στην αστυνομική λογοτεχνία. Είτε σε βιβλία όπου η κρίση βρίσκεται σε πρώτο πλάνο, όπως η λεγόμενη «Τριλογία της Κρίσης», του Πέτρου Μάρκαρη. Είτε σε βιβλία όπου η κρίση αποτελεί το φόντο της ιστορίας και κομμάτι της πλοκής. Είτε σε βιβλία που περιγράφουν τα επαγγελματικά και προσωπικά αδιέξοδα στα οποία έχει φέρει η κρίση τους ήρωες.

Ο Γιώργος Μαρτινίδης επανέρχεται με το αστυνομικό μυθιστόρημα «Στη θέση ενός νεκρού» (εκδ. Bell) με ήρωα τον 35χρονο Στέφανο, που κάνει κακοπληρωμένες δουλειές και περνάει μια μουντή καθημερινότητα στη Θεσσαλονίκη. Στην προσπάθειά του να χτίσει μια καριέρα και να βελτιώσει τα οικονομικά του, δέχεται μια κενή θέση εξωτερικού συνεργάτη στο ΤΕΙ Καστοριάς που προκύπτει ξαφνικά επειδή ο κάτοχος της θέσης αυτοκτόνησε. Καθώς ξεκινάει την καινούργια του δουλειά, αρχίζει να ακούει περίεργες φήμες για τον προκάτοχό του και μπαίνει στη διαδικασία να τις διερευνήσει γιατί νιώθει μια περίεργη ταύτιση με τον νεκρό.