Κοινωνία αγγέλων της κλειδαρότρυπας

Χαράς ευαγγέλια: η Ελλάδα πρέπει να είναι η πρώτη και μόνη μέχρι στιγμής κοινωνία αγγέλων επί της γης. Γιατί μόνον έτσι εξηγείται η αθεράπευτη «αλλεργία» της στην έννοια και τη λειτουργία του συστήματος με το οποίο όλοι οι άλλοι, παντού και πάντα, επιχειρούν να συγκρατήσουν τις δικές τους κοινωνίες από το χάος: του συστήματος των ποινών. Που στηρίζεται στην απλή αρχή ότι όταν η Δικαιοσύνη κρίνει ότι ένας νόμος παραβιάζεται μία ανάλογη, προβλεπόμενη από τον ίδιο αυτό νόμο, ποινή επιβάλλεται. Αυτή η «αλλεργία» είναι τόσο βαθιά, που δεν αφορά μόνον το ποινικό σύστημα, αλλά περίπου τα πάντα όπου προβλέπονται έννομες συνέπειες: αφορά, τελικά, την έννοια της συνέπειας, την οποία και εξουδετερώνει, θέτοντας τις βάσεις για έναν τρόπο λειτουργίας που όχι απλώς επιτρέπει την καταπάτηση των κοινών κανόνων, αλλά, ουσιαστικά, την προκαλεί. Και, δυστυχώς, την ευχαριστιέται κιόλας.

Η τραγωδία της στυγερής ψυχρής δολοφονίας μιας άτυχης κοπέλας επανέφερε στο προσκήνιο το μόνιμο αυτό πρόβλημα, που πάντοτε επανέρχεται αλλά πάντοτε, στο τέλος, ξεχνιέται, καθώς η «αλλεργία» αποδεικνύεται ισχυρότερη από κάθε λογική. Ποια θα είναι η τύχη του δολοφόνου, ο οποίος έχει ήδη ομολογήσει, στο δικαστήριο; Πιθανότατα θα τιμωρηθεί με ισόβια. Και τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι το αργότερο σε 16 χρόνια θα είναι στο σπίτι του! Το αργότερο. Αυτό είναι τα ισόβια στο ελληνικό ποινικό σύστημα. Σημαίνει επίσης, ότι, υπό προϋποθέσεις, είναι πολύ πιθανό ο πραγματικός χρόνος έκτισης της ποινής του να μειωθεί τελικά ακόμα και στο μισό αυτού. Και πάλι θα το λένε ισόβια! Είναι δηλαδή πολύ ρεαλιστικό το ενδεχόμενο να βρεθεί έξω σε λιγότερα από δέκα χρόνια και να συνεχίσει τη ζωή του. Και αυτό θα του το εξασφαλίσει η ποινική νομοθεσία της χώρας. Οχι κανένα τρομερό σχέδιο διαφυγής από τις φυλακές τύπου «Πεταλούδα».

Αντίστοιχη ως ένα βαθμό είναι και η λειτουργία του συστήματος των παραγραφών. Αν δηλαδή ένας τέτοιος δολοφόνος καταφέρει και διαφύγει από τη χώρα πριν τον πιάσουν και πάει κάπου όπου δεν μπορούν να τον βρουν ή που δεν υπάρχει διακρατική σύμβαση να τον εκδώσουν, μπορεί μετά από κάποια αντίστοιχα με τα «ισόβια» χρόνια να επιστρέψει στην Ελλάδα και να βγει με πανό στο Σύνταγμα που να γράφει «εγώ σκότωσα δέκα». Αλλά να μην μπορεί κανείς να τον αγγίξει. Μπορεί να δίνει συνεντεύξεις στα κανάλια περιγράφοντας το έγκλημα (θα διαγκωνίζονται για να τις λάβουν) και ουδείς να είναι σε θέση να κάνει τίποτα.

Ομως όλα αυτά δεν σταματούν εδώ: ποιο είναι το όπλο με τις περισσότερες ανθρωποκτονίες στην Ελλάδα; Ούτε το γκλογκ, ούτε το κολτ, ούτε το μάγκνουμ. Είναι το αυτοκίνητο. Καβαλάει κάποιος μεθυσμένος ένα αυτοκίνητο και τρέχει μέσα στην πόλη, ή σε έναν επαρχιακό δρόμο με 150 χιλιόμετρα; Σκοτώνει τρεις στο πέρασμά του; Είναι… τροχαίο. Πριν προλάβει να μπει μέσα, είναι έξω. Γιατί; Επειδή το όπλο δεν έχει σφαίρες, αλλά ρόδες. Υπάρχει πάντα η «κακιά στιγμή» στον δρόμο και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται. Ομως άλλο αυτό και άλλο να μετατρέπεις ένα όχημα σε όπλο εγκλήματος. Συμβαίνει; Συνεχώς.

Η ελληνική κοινωνία έχει πέσει τώρα με τα μούτρα να κοιτάει μέσα από την κλειδαρότρυπα του σπιτιού της τραγικής κοπέλας. Ζει γι’ αυτό. Ας κάνει το θλιβερό οφθαλμόλουτρό της, αφού αυτό θέλει. Ομως δεν δικαιούται ούτε να ανατριχιάζει, ούτε να εκπλήσσεται. Και όταν τελειώσουν όλα αυτά και ξεχαστούν, θα περιμένει τον επόμενο, να θωπεύσει ξανά αυτή τη χαμερπή ανάγκη μιας κοινωνίας που προδήλως δεν ενδιαφέρεται επαρκώς ούτε για την ανθρώπινη ζωή, ούτε για τη Δικαιοσύνη.