Ηλεκτρονική μουσική, «βυζαντινό» ηχόχρωμα

Δύο ήταν οι επιλογές του όταν ήταν κλεισμένος μέσα στο σπίτι του λόγω της πανδημίας: να αφήσει τις σκέψεις του να τον οδηγήσουν σε μια κατάσταση πανικού ή να τις βγάλει στη μουσική του και να καταφέρει να αντιμετωπίσει τις φοβίες του. Ο Θεσσαλονικιός Runes – με σπουδές στην Αρχιτεκτονική – επέλεξε το δεύτερο και έτσι κατάφερε πριν από λίγο καιρό να παραδώσει το τέταρτο άλμπουμ του υπό τον τίτλο «Ardour» (Amour Records). Μια συλλογή από κομμάτια με δικούς του στίχους και μουσική που έγραψε την περίοδο της καραντίνας μέσα σε έναν μήνα. «”Ardour” σημαίνει μεγάλος ενθουσιασμός ή πάθος και το κάθε κομμάτι αντιπροσωπεύει μία από τις ανησυχίες που με διακατέχουν αυτήν την περίοδο». Πρόκειται για 11 κομμάτια τα οποία έχουν διαφορετικές μουσικές αφετηρίες και αφηγούνται το πάθος και τον φόβο ενός καλλιτέχνη που μέσα από την καθημερινότητά του στη σημερινή κοινωνία και τις σύγχρονες προκλήσεις της ζωής αγωνίζεται με στόχο τη μοναδικότητά του.

Στο νέο δισκογραφικό του εγχείρημα επιχειρεί να παντρέψει ετερόκλητα στοιχεία: το ιδιαίτερο βιμπράτο της φωνής του, βυζαντινές αναφορές στην ατμόσφαιρα του σήμερα, δυτική ηλεκτρονική και ambient μουσική. Το πιο αγαπημένο κομμάτι του δίσκου του είναι το «Money», γιατί όπως εξηγεί: «Γράφτηκε εύκολα σαν στίχος και όταν το τελείωσα αισθάνθηκα πραγματικά σαν να έβγαλα πολύ παράπονο από μέσα μου. Γενικά, ποτέ δεν κατάλαβα την πώρωση του ανθρώπου με το χρήμα και αυτό το κομμάτι είναι από τα πρώτα του άλμπουμ που αισθάνθηκα ότι έγραψα ακριβώς αυτό που σκεφτόμουν. Επίσης βοηθάει ότι έχει μέσα ένα από τα πιο όμορφα σόλο κιθάρας που έχω ακούσει, το οποίο το έγραψε ο Γρηγόρης Λαφάρας».

Το κείμενο που προωθεί τη νέα σας δουλειά κλείνει με τη φράση «αν το LBTGQ είναι η νέα μορφή πολιτικής πάλης, τότε ο Runes είναι ο ηγέτης της ερωτικής ρευστότητας». Θα ήθελα να το σχολιάσετε.

«Ζούμε σε μια κοινωνία όπου το σεξ και ο έρωτας είναι πάντα στο προσκήνιο της τέχνης και του πολιτισμού. Είναι πολύ σημαντικά θέματα για όλους μας μεγαλώνοντας να αισθανόμαστε αρεστοί, να περνάμε καλά, να ερωτευόμαστε και να χτίζουμε αναμνήσεις που μας κάνουν πιο ολοκληρωμένους ανθρώπους. Στην κοινωνία όμως που ζούμε, ενώ υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που δεν ταυτίζονται με τα κλασικά πρότυπα που έχουμε ορίσει, δεν υπάρχει αντιπροσώπευση για τη LGBTQIA+ κοινότητα. Σε έναν ιδανικό κόσμο δεν θα χρειαζόταν καθόλου να μιλήσω για τη σεξουαλικότητά μου, αλλά αν κάποιος ενδιαφέρεται πραγματικά να μάθει το ποιος είμαι και γιατί οι στίχοι μου λένε αυτά που λένε, τότε είναι σημαντικό να δείξω το πόσο περήφανος είμαι για το πώς έχω μεγαλώσει και ότι αυτό που είμαι ούτε επικίνδυνο είναι ούτε αρρώστια ούτε αμαρτία και έχει σαν βάση την αγάπη και τον έρωτα».