«Η τηλεόραση μπορεί να είναι μέσο ουσιαστικής δημιουργίας»

Στον «Σιωπηλό δρόμο» είναι η Βιολέτα Φωτοπούλου, ιδιοκτήτρια του σχολείου που έχασε το λεωφορείο με τους εννιά μαθητές του. Οταν καλείται να δώσει εξηγήσεις, η στάση της δημιουργεί ερωτήματα. Η ηρωίδα που υποδύεται, άλλωστε, η Μυρτώ Αλικάκη ανήκει κι αυτή στο σύμπαν των ρόλων που κρύβουν πίσω τους αρκετά μυστικά στην αγαπημένη δραματική αστυνομική σειρά του Mega που σκηνοθετεί ο Βαρδής Μαρινάκης και υπογράφουν σεναριακά οι Πέτρος Καλκόβαλης και Μελίνα Τσαμπάνη.

Την ηρωίδα σας πώς την προσεγγίζετε;

Η Βιολέτα Φωτοπούλου έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Είναι ένας ρόλος αρκετά ελλειπτικός επειδή δεν εμφανίζεται σε όλα τα επεισόδια, ο οποίος όμως παίζει έναν ρόλο σε όλα. Εχει μια αξία η παρουσία της. Οπότε ένιωθα την ανάγκη ότι πρέπει να προσδώσω σε αυτόν τον χαρακτήρα ένα κύρος. Δηλαδή, παρόλο που οι εμφανίσεις της δεν είναι πολλές, να νιώθουμε ότι κάτι παίζει εδώ. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ως ηρωίδα είχε πολλά κρυμμένα μυστικά και προσπάθησα αυτό το στοιχείο ακριβώς να ενισχύσω.

Πώς θα εξελιχθεί η σειρά από εδώ και πέρα;

Μετά τις καταιγιστικές εξελίξεις, στην ουσία το μεγάλο μέρος των γρίφων έχει κάπως λυθεί. Αλλά τώρα θα παρακολουθήσουμε το πώς όλα αυτά τα πράγματα επηρεάζουν και την εξέλιξη της απαγωγής και τα πρόσωπα.

Μια και είστε μητέρα, η ιστορία της απαγωγής των παιδιών πόσο σας επηρέασε;

Είναι μια φοβερά ακραία συνθήκη. Δεν νομίζω ότι μπορώ να συλλάβω το τι θα σήμαινε για μένα και πώς θα το διαχειριζόμουν. Νιώθω ότι είναι από εκείνα τα πράγματα που είναι ακραία και πολύ δύσκολο να προβλέψεις πώς θα συμπεριφερόσουν υπό τέτοιες συνθήκες. Οταν κινδυνεύει το παιδί σου, νομίζω ότι δεν μπορείς να σκεφτείς λογικά.

Αν πάλι ήσασταν στη θέση της διευθύντριας, πώς θα αντιδρούσατε;

Νομίζω ότι εγώ στον δικό μου χαρακτήρα θα είχα πάει να καταθέσω ό,τι γνωρίζω. Αλλά και πάλι δεν ξέρω. Δεν έχουμε έναν άνθρωπο που ήθελε να κάνει κακό στα παιδιά, ούτε ένιωθε ότι με το να καταθέσει αυτά θα βοηθήσει στην υπόθεση. Εχουμε όμως έναν άνθρωπο ο οποίος φαίνεται από πάρα πολλά στοιχεία ότι θέλει να προστατέψει το τομάρι του. Κι αυτό το έχει κάνει και στο παρελθόν, όπως λέει και αυτή – είναι μία από τις πιο αγαπημένες μου σκηνές. Γιατί νιώθω ότι μέσα από τα λόγια της Βιολέτας Φωτοπούλου εκφράζεται το μεγαλύτερο ποσοστό της κοινωνίας και των ανθρώπων.

Στην τηλεόραση είστε πλέον πολλά χρόνια. Ποια είναι η σχέση σας με το μέσο;

Η τηλεόραση είναι ένα πολύ δυνατό μέσο, που μπορεί να επιτελέσει και σπουδαίο έργο, αν και σπάνια το κάνει. Επίσης κρατάει συντροφιά σε πολύ κόσμο, ο οποίος περνάει πολλές ώρες μέσα στο σπίτι του. Φυσικά είναι ένα μέσο εμπορικό και ένα μέσο ψυχαγωγίας, αλλά μπορεί να είναι κι ένα μέσο εκπαιδευτικό και ουσιαστικής δημιουργίας. Υπάρχουν πολλές δουλειές που έχουν γίνει, όπως ο «Σιωπηλός δρόμος», το «Ετερος εγώ», το «Νησί», οι οποίες έχουν και καλλιτεχνική αξία.

Για το καλοκαίρι τι ετοιμάζετε;

Εχω κάνει ένα radio play που λέγεται «Το κουνούπι» – μπορεί κανείς να το βρει στο iroes.art – μαζί με τον Νίκο Ψαρρά. Και επίσης είμαι σε πρόβες για τον «Οθέλλο» του Σαίξπηρ με τον Αιμίλιο Χειλάκη και τον Γιάννη Μπέζο, σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη και Μανώλη Δούνια.