{T16}Το ισπανικό «τίκι-τάκα» πέθανε…{T16}

Η Ισπανία της δεκαετίας 2006-2016 ήταν μια ομάδα που θαύμασε όλος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης. Εγινε πρωταθλήτρια κόσμου και Ευρώπης, ήταν άτρωτη, έπαιζε καταπληκτικό ποδόσφαιρο και τον δικό της τρόπο παιχνιδιού επιχείρησαν – άλλοι με επιτυχία, άλλοι όχι – να «κοπιάρουν» πολλές ομάδες. Οχι μόνο Εθνικές, αλλά ακόμα και σύλλογοι. Το γνωστό «τίκι-τάκα», που ξεκίνησε από την Μπαρτσελόνα του Γκουαρντιόλα και εξαπλώθηκε σε όλη την ποδοσφαιρική Ισπανία, αγγίζοντας την εθνική ομάδα. Και φέρνοντας επιτυχίες σε αυτή.

Στο σήμερα, αυτού του είδους το ποδόσφαιρο φαίνεται πως δεν μπορεί να φέρει εκ νέου τους Ισπανούς σε θέση να διεκδικήσουν διακρίσεις και τρόπαια. Οχι μόνο γιατί οι αντίπαλοι το έμαθαν πια και το αντιμετωπίζουν περισσότερο αποτελεσματικά, αλλά και γιατί η Ισπανία του 2021 δεν έχει τους παίκτες που είχε πριν από μια δεκαετία. Εκείνοι οι ποδοσφαιριστές ήταν «κομμένοι και ραμμένοι» για το ποδόσφαιρο που παρήγαγε η χώρα τους. Οι σημερινοί δεν είναι. Δεν μπορεί να γίνει κανείς Τσάβι, ούτε Ινιέστα. Δεν μπορεί να γίνει κανείς Βίγια.

Η Ισπανία είχε απέναντι στη Σουηδία 85% κατοχή μπάλας, αλλά δεν σκόραρε. Και όχι μόνο δεν σκόραρε, αλλά με το ζόρι δημιούργησε. Η πιο μεγάλη της ευκαιρία ήρθε έπειτα από παιδικό λάθος των Σουηδών, με τον Μοράτα να αστοχεί.

Ηταν φλύαρη, γυρνούσε την μπάλα άσκοπα, δεν έπαιζε σχεδόν ποτέ κάθετα, δεν είχε ιδέες και εμπνεύσεις. Ενα απογοητευτικό «γύρω-γύρω όλοι», που δεν οδήγησε πουθενά. Και που έκανε τον κόσμο να αποδοκιμάζει και τα media να ξεθάψουν τα σπαθιά του πολέμου και να ξιφουλκήσουν και πάλι εναντίον του Λουίς Ενρίκε και των παικτών του. Τούτη τη φορά δεν είχαν άδικο. Διότι η Ισπανία όχι μόνο δεν κέρδισε τη Σουηδία, αλλά δεν άφησε την παραμικρή νότα αισιοδοξίας πως μπορεί να αλλάξει και να διεκδικήσει στόχους στο Euro.