Οταν οι ηθοποιοί «συνωμοτούν»

Ελληνας και ο νεοέλληνας, η Ιστορία και οι μύθοι της, η επανάσταση και οι ήρωες, η παράδοση και τα κλισέ, τα κατορθώματα και τα ατυχήματα, η επιτυχία, η αποτυχία και η εθνική ταυτότητα. Και μαζί η καραντίνα και οι επιπτώσεις της, τα κλειστά θέατρα και η σιωπή του ηθοποιού, οι καταγγελίες και το κίνημα #metoo, το πολιτικώς ορθό, οι κάθε λογής κοινωνικοί ρατσισμοί αλλά και το «Στην υγειά μας, ρε παιδιά». Μια συνδετική ματιά ανάμεσα σε δύο αιώνες επιχειρεί να ρίξει το «The 1821, η επιθεώρηση» που συνυπογράφουν ο Δημήτρης Καραντζάς στη σκηνοθεσία και ο Φοίβος Δεληβοριάς στη μουσική. Μια συνδετική ματιά από το τότε και το ιστορικό 1821 ως το τώρα και το ανιστόρητο (ίσως) 2021, με νούμερα, τραγούδια και χορευτικά επί σκηνής του Βεάκειου, στον Πειραιά. Και πίσω το λιμάνι, ο Σαρωνικός, η θάλασσα.

Για να ξεκινήσουμε από τα βασικά, η παράσταση εκφράζει το είδος που εκπροσωπεί, χωρίς να προδίδει τα συστατικά του στοιχεία. Συνδυάζει τον λόγο με τις ερμηνευτικές ικανότητες του θιάσου. Κι αυτή είναι η μεγάλη αρετή της παράστασης: οι ηθοποιοί που τη στελεχώνουν, ένας συνδυασμός γενεών που «συνωμοτούν» για καλό σκοπό. Παράλληλα αυτό το «1821» διαθέτει κείμενα και νούμερα εύστοχα, έξυπνα και καίρια – άλλα λιγότερο κι άλλα περισσότερο, πάντα όμως μέσα στο πνεύμα της επιθεώρησης έτσι όπως μας την έμαθαν οι παλαιότεροι. Σαν να πήραν τη σκυτάλη από την Ελεύθερη Σκηνή, το Ελεύθερο Θέατρο και τον Λάκη Λαζόπουλο στις καλές επιθεωρησιακές του στιγμές, απορρίπτοντας ό,τι ενδιάμεσα την έκανε να λοξοδρομήσει.

ΜΕ ΡΥΘΜΟ ΚΑΙ ΝΕΥΡΟ. Πάνω στη σκηνή, με τη λαμπερή μαρκίζα «200 χρόνια επιτυχίες» ξετυλίγεται η επιθεώρηση που διαθέτει ρυθμό και νεύρο. Κι αν σε κάποιες στιγμές γίνεται φανερή η αγωνία των δημιουργών να τα πουν όλα με την παράστασή τους, το συνολικό εγχείρημα αφήνει μια παρακαταθήκη: Οτι μια καλή αρχή έγινε.

Το τραγούδι της έναρξης δίνει μια γερή ώθηση: Στη συνέχεια κάποιες καλές ιδέες δεν εξελίσσονται με την ίδια δυναμική («Τακούνας» και «Με το καλό», εξαιτίας και της μεγάλης διάρκειάς τους) ενώ κάποιες άλλες πολλαπλασιάζονται και με τις ερμηνείες («Μην μας τηράτε πλέον», «Τι θα πει Ελληνας», «Ενας ηθοποιός», «No Greece at all»).

Η Ελένη Κοκκίδου, είτε ως παρουσιάστρια είτε ως δασκάλα Ιστορίας που εκστασιάζεται από τον ανδρισμό των ηρώων του ’21, αλωνίζει με αμεσότητα τη σκηνή παίζοντας και τραγουδώντας. Εξαιρετική.

Ο Γιώργος Γάλλος μεστός, συγκινητικός, με λόγο καθαρό, είναι ο συνδετικός κρίκος με το «ένδοξο» παρελθόν. Ο Νίκος Καραθάνος διαθέτει λεπτότητα και θεατρικότητα. Ο Γιάννης Κλίνης ως Γιάννα Αγγελοπούλου, με μπρίο και φινέτσα, καθορίζει τον ρόλο του. Ο Μιχάλης Οικονόμου αποδεικνύεται πολυμηχάνημα, ο Ηλίας Μουλάς έχει έντονο «παρών». Η Γαλήνη Χατζηπασχάλη, η Ιωάννα Πιατά και η Βάσω Καβαλιεράτου καταθέτουν το δικό τους στίγμα.

Δύο εκρηκτικές παρουσίες: Ο Γιάννης Νιάρρος με το ταλέντο του να ξεχειλίζει και ο Πάνος Παπαδόπουλος με την πολυδιάστατη σκηνική του ιδιοσυγκρασία.

Η διαχρονική αξία της Μίρκας Παπακωνσταντίνου ανεβάζει τον πήχη και καθηλώνει. Ο Γιάννης Κουκουράκης, είτε στο κοινό του νούμερο μαζί της είτε στα υπόλοιπα, προδιαθέτει ένα ελπιδοφόρο θεατρικό μέλλον.

info

{ARXTR}Κείμενα:{CR}{ARXTR}Λ. Κιτσοπούλου, Γ. Αστερής, Γ. Μπασδέκη, Κ. Μανιάτης, .ς Κωστάκος, Κ.Παπαδοπούλου, Φ. Δεληβοριάς{CR}{ARXTR}Σκηνοθεσία:{CR}{ARXTR}Δημήτρης Καραντζάς{CR}{ARXTR}Πρωτότυπη μουσική:{CR}{ARXTR}Φοίβος Δεληβοριάς{CR}{ARXTR}Σκηνικά:{CR}{ARXTR}Μαρία Πανουργιά – Μυρτώ Λάμπρου{CR}{ARXTR}Κοστούμια:{CR}{ARXTR}Ιωάννα Τσάμη{CR}{ARXTR}Παίζουν:{CR}{ARXTR}Μ. Παπακων-σταντίνου, Ε. Κοκκίδου, Ν. Καραθάνος, Γ. Γάλλος, Γ. Χατζηπασχάλη, Γ. Νιάρρος, Μ. Οικονόμου κ.ά. {CR}{ARXTR}Παραστάσεις:{CR}{ARXTR}Στο Βεάκειο κάθε Παρασκευή – Σάββατο και Κυριακή στις 21.00.