Καταστροφική η διακοπή

Ενας παίκτης στο έδαφος. Οι γιατροί από πάνω του να δίνουν μάχη να τον κρατήσουν στη ζωή. Οι συμπαίκτες του να έχουν φτιάξει μια ανθρώπινη ασπίδα γύρω του. Η γυναίκα του να κλαίει βλέποντας τον άνθρωπό της και μπαμπά των δύο ανήλικων παιδιών της σωριασμένο κάτω, δίχως να ξέρει αν θα σηκωθεί ξανά. Οι φίλαθλοι να τραβάνε τα μαλλιά τους και να κλαίνε. Και ένας πλανήτης σοκαρισμένος, να κρατάει την ανάσα του μπροστά από μια οθόνη. Για πρώτη φορά σε μια τόσο μεγάλη διοργάνωση, για πρώτη φορά σε ζωντανή σύνδεση σε ολόκληρο τον κόσμο, παρακολουθήσαμε μια σκηνή που έμοιαζε βγαλμένη από ταινία. Αλλά δεν ήταν.

Πού όρεξη για ποδόσφαιρο μετά; Ποιος με ενδιαφέρον θα καθόταν να παρακολουθήσει το υπόλοιπο ενός αγώνα που είχε από πάνω του τη σκιά μιας τόσο δυνατής σκηνής; Γιατί να αποφασιστεί να συνεχιστεί ένα τέτοιο παιχνίδι ενώ θα μπορούσε να γίνει οποιαδήποτε άλλη στιγμή; Θα μπορούσε να γίνει απόγευμα Κυριακής. Ενδιάμεσα από τα δύο χθεσινά πρώτα παιχνίδια. Ειπώθηκε πως οι ποδοσφαιριστές ήταν αυτοί που ζήτησαν να συνεχιστεί το παιχνίδι, αλλά οι ποδοσφαιριστές είναι εκεί για να παίζουν και όχι για να αποφασίζουν. Η UEFA όφειλε να πάρει μια απόφαση και αυτή που πήρε ήταν η λάθος απόφαση.

Ο Ερικσεν πήγε και ήρθε. Κυριολεκτικά. Τον επανέφεραν στη ζωή οι γιατροί. Οι παίκτες ήταν σοκαρισμένοι και φυσικά είχαν «κρυώσει» μετά την τόσο μεγάλη διακοπή που υπήρξε στο παιχνίδι. Ο οργανισμός θέλει χρόνο για να επανέλθει. Και είναι καταστροφικό να παίζεις 40 λεπτά, να σταματάς ένα δίωρο και να συνεχίζεις για άλλα 50 λεπτά ποδοσφαίρου. Εγκυμονούσαν κίνδυνοι τραυματισμών, ήταν δεδομένο πως δεν θα βλέπαμε όμορφο θέαμα. Ενα παιχνίδι συντηρητικό, χωρίς ρίσκα και με… φόβο. Που μπορεί υπό αυτές τις ακατάλληλες ποδοσφαιρικά συνθήκες να διαμορφώσει ακόμα και έναν ολόκληρο όμιλο, μια ολόκληρη πρόκριση στην επόμενη φάση. Η UEFA πήρε τη λάθος απόφαση.