Αναζητώντας τον καλύτερο επίλογο…

Στην Ελλάδα μπορεί να συνδέσαμε φέτος το ιστορικό τουρνουά τένις του Παρισιού με μεγάλα ματς της Μαρίας Σάκκαρη και του Στέφανου Τσιτσιπά, όμως ο κόσμος του παγκοσμιοποιημένου πλανήτη του τένις συζήτησε πολύ κάτι άλλο: την οικειοθελή αποχώρηση από το τουρνουά του μεγάλου Ρότζερ Φέντερερ που έφυγε από το Παρίσι μετά τη δύσκολη νίκη του κόντρα στον Γερμανό Ντόμινικ Κέπφερ. Ο Κέπφερ είναι ένας τίμιος βιοπαλαιστής που βγάζει το ψωμί του κάνοντας ό,τι καλύτερο μπορεί με τη ρακέτα του: στο ματς που αντιμετώπισε τον βασιλιά Ρότζερ έκανε ό,τι μπορούσε και έχασε μετά από μια μάχη που κράτησε 3,5 ώρες με 3-1 σετ. Ο μεγάλος Ελβετός κέρδισε, έγινε ο πρώτος σαραντάρης στην ιστορία που έφτασε στους «16» του τουρνουά και αμέσως μετά δήλωσε πως αποχωρεί γιατί όπως είπε «δεν αντέχει ακόμα το σώμα του τέτοια επιβάρυνση». Οι Γάλλοι θύμωσαν και μάλιστα πολύ. Αλλά και συναθλητές του και παλιές δόξες δεν είδαν με καλό μάτι αυτή του την απόφαση.

Σέντερλινγκ
Ο Φέντερερ δεν αγάπησε ποτέ του το Ρολάν Γκαρός: το κατέκτησε μια φορά, το 2009, άνευ πραγματικού αντιπάλου. Ο  Τζόκοβιτς ήταν 21 ετών και δεν είχε την απαραίτητη ωριμότητα. Ο Ναδάλ προερχόταν από τραυματισμό κι αποκλείστηκε στα προημιτελικά από τον τίμιο Σουηδό Ρόμπιν Σέντερλινγκ που κανείς ποτέ δεν αποκάλεσε «σπουδαίο παίκτη». Ο Σουηδός έφτασε μέχρι τον τελικό κι έχασε από τον Φέντερερ με 3-0 δείχνοντας ότι ήταν τιμή του που τον συνάντησε και μάλιστα στο Παρίσι. Εκτοτε ο Φέντερερ στο Ρολάν Γκαρός συλλέγει ήττες – άλλες ένδοξες κι άλλες όχι. Η εφετινή συμμετοχή του ήταν έκπληξη. Προέρχεται από ένα τραυματισμό και στα αρχικά του πλάνα δεν ήταν η συμμετοχή του σε αυτό που δικαίως θεωρείται το πιο σκληρό τουρνουά στον κόσμο. Είχε ανακοινώσει ότι δεν κατεβαίνει για να το κερδίσει «αλλά για να φτάσει να παίξει στον προημιτελικό με τον Τζόκοβιτς». Εφτασε ένα ματς πριν από το ραντεβού με τον Σέρβο. Κι έφυγε. Λέγοντας πως ό,τι ήταν να κάνει το έκανε και πως η συμμετοχή του δεν ήταν παρά μια προγραμματισμένη στάση στον δρόμο προς το Γουίμπλεντον, που παραμένει το αγαπημένο του τουρνουά. Η «Εκίπ» έβαλε στο τραπέζι ορθότατα την ερώτηση αν κάποιος, όσο σπουδαίος κι αν είναι δικαιούται να κάνει ζημιά σε ένα τουρνουά, προετοιμάζοντας την παρουσία του σε ένα που ακολουθεί. Το ερώτημα είναι ρητορικό: δεν έχει το δικαίωμα, ακόμα κι αν είναι ο Φέντερερ. Αλλά η πραγματική ερώτηση είναι γιατί αποφάσισε κάτι τέτοιο.

Φυγή
Ο Ελβετός πρώτα απέκλεισε τον κακόμοιρο Κέπφερ, χωρίς να σεβαστεί τον ιδρώτα του και στη συνέχεια επέτρεψε στον Ιταλό Μπερετίνι να περάσει ένα γύρο (και μάλιστα δύσκολο) χωρίς να αγωνιστεί. Καμία από αυτές τις εξελίξεις που προκάλεσε με την ξαφνική φυγή του δεν άλλαξαν την ιστορία του τουρνουά. Ωστόσο αυτό δεν δικαιολογεί τη στάση του: αν είχε όντως κουραστεί τόσο για να κερδίσει τον Γερμανό θα μπορούσε να σταματήσει κατά τη διάρκεια του ματς – δεν θα ήταν ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος και σίγουρα δεν είναι ντροπή η εξάντληση. Ομως δεν είναι καθόλου ωραίο να σφίγγεις τα δόντια για να αποκλείσεις κάποιον και μετά να αποφασίζεις να κάνεις στην άκρη υπέρ κάποιου άλλου, που απλά έτυχε να βρίσκεται στον δρόμο σου. Δεν είναι ούτε παράνομο, ούτε ανήθικο. Είναι όμως κομμάτι αλαζονικό. Θα ήταν π.χ. σαφώς άξιος συγχαρητηρίων ο King Ρότζερ αν έλεγε, σταματώντας στο ματς με τον Γερμανό, ότι από τη στιγμή που αυτός νιώθει εξαντλημένος είναι πιο δίκαιο για το τουρνουά να συνεχίσει ο ανταγωνιστής του. Για να κάνει κάτι που αυτός δεν μπορούσε να κάνει. Δηλαδή να τιμήσει το τουρνουά με τον ιδρώτα του.

Αντοχές
Αυτή η παράξενη αλαζονική διάθεση (παράξενη για κάποιον όπως ο Φέντερερ, που έχει κάνει το fair play σήμα κατατεθέν της καριέρα του) γίνεται ακόμα πιο ανεξήγητη από τη στιγμή που ο ίδιος δημιουργεί την υποψία πως όλα ήταν προγραμματισμένα. Ο Ελβετός ήθελε να τεστάρει τις αντοχές του, να δοκιμάσει τα πόδια του, να δει αν έχει ξεπεράσει τον τραυματισμό: δεκτό. Αλλά το τουρνουά είναι τουρνουά: δεν είναι μια σειρά από ματς επίδειξης. Και το δικαίωμα της αποχώρησης είναι σεβαστό μεν, πλην όμως ο Ελβετός θα έπρεπε να σκεφτεί και το σπορ και τους συναθλητές του. Γιατί δεν το έκανε; Οι Γάλλοι ισχυρίστηκαν ότι νιώθει πλέον σημαντικότερος από το σπορ: η κατηγορία τους είναι σκληρή και τεράστια. Εγώ θα έλεγα κάτι άλλο: πολύ φοβάμαι πως ο Φέντερερ έχει παγιδευτεί σε ένα πρόβλημα χωρίς λύση. Δεν μπορεί να δώσει στην καταπληκτική καριέρα του τον επίλογο που της αξίζει.

Μελβούρνη
Ο Φέντερερ πιθανότατα έπρεπε να ολοκληρώσει την καριέρα του στη Μελβούρνη το 2018, όταν κέρδισε με αντίπαλο τον Ναδάλ το τελευταίο τουρνουά Γκραν Σλαμ της καριέρας του. Θα ήταν ένα τέλειο φινάλε: θα αποχωρούσε μέσα σε αποθέωση, νικητής και τροπαιούχος όπως τον συνηθίσαμε. Αλλά παραδόξως εκείνη η νίκη τον οδήγησε στην αναζήτηση μιας επόμενης. Γιατί; Μα γιατί είναι ο Φέντερερ και στις νίκες έχει συνηθίσει. Δεν κατάλαβε πόσο μεγάλη ήταν εκείνη. Κι έκτοτε αναζητεί μια τέτοια. Σχεδιάζοντας τη σεζόν προσεκτικά, δουλεύοντας ασταμάτητα, θυσιάζοντας τουρνουά και φεύγοντας ακόμα και από το Ρολάν Γκαρός με το έτσι θέλω. Αλλά όλα αυτά δύσκολα θα του δώσουν τη μεγάλη νίκη που ψάχνει για το αντίο. Γιατί καιρό τώρα αντίπαλός του είναι ο χρόνος. Κι αυτός παραμένει αήττητος.

Ατυχία
Οι αθλητές έχουν την ατυχία να τον νιώθουν τον χρόνο περισσότερο και να μην μπορούν να του κρυφτούν. Ο Ελβις Πρίσλεϊ, ένας άλλος «βασιλιάς», συνέχισε στα χρόνια της παρακμής του να συμπεριφέρεται όπως και όταν αναστάτωνε τη γη με ένα τραγούδι του. Ο Μαρκ Φίσερ Τζόνσον, επικεφαλής της προσωπικής του φρουράς, έλεγε ότι συνέχιζαν να τον βγάζουν από τα στούντιο κρυμμένο κάτω από κουρελούδες, γιατί πίστευε πως βγαίνοντας τον περίμενε ένας στρατός από θαυμαστές και θαυμάστριες. Αλλά ο Πρίσλεϊ ήταν τυχερός. Δεν υπήρχαν φυσικά ούτε θαυμαστές, ούτε θαυμάστριες και μάλλον το είχε φανταστεί, άλλο αν συνέχισε να συμπεριφέρεται σαν τέτοιοι να υπήρχαν. Στη δική του περίπτωση πιο σημαντικό ήταν ότι δεν υπήρχαν ο Τζόκοβιτς και ο Ναδάλ και όλοι οι υπόλοιποι. Που πλέον στα μεγάλα τουρνουά κάνουν τη ζωή του Φέντερερ δύσκολη ακόμα κι όταν δεν τον κερδίζουν. Ο Κέπφερ π.χ. απλά τον εξάντλησε. Κι ο «βασιλιάς» δεν τον συγχώρησε για αυτό του το ατόπημα. Τον τιμώρησε κι αποχώρησε. Ετσι απλά.