Δεν σταματώ να τραγουδώ ποτέ

Οσα χρόνια και αν περάσουν (αισίως φτάσαμε τα 17) αυτές οι στιγμές που όλοι ζήσαμε είτε από κοντά στην Πορτογαλία, είτε από μακριά από τηλεόραση και ραδιόφωνο, ασφαλώς θα μείνουν για πάντα ανεξίτηλες στη μνήμη μας.

Εκείνες οι μαγικές μέρες του Euro 2004 στην Πορτογαλία με τον θρίαμβο της εθνικής μας ομάδας που στέφθηκε τελικά πρωταθλήτρια Ευρώπης, αποτελεί μέχρι και σήμερα τη μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία της διοργάνωσης που εφέτος συμπληρώνει 60 χρόνια.

Το ελληνικό θαύμα, το οποίο στην αρχή κανείς δεν πίστευε (αλλά στην πορεία το πίστεψαν πολλοί και κυρίως ο Οτο Ρεχάγκελ και οι παίκτες του) είχε αφετηρία το στάδιο Ντραγκάο στο Πόρτο, σαν σήμερα 12 Ιουνίου του 2004 κόντρα στη διοργανώτρια και μεγάλο φαβορί για τον τίτλο, Πορτογαλία.

Και όμως ιδιαίτερα στο πρώτο ημίχρονο η Ελλάδα έπαιζε σαν να ήταν αυτή το φαβορί έχοντας πάρει και ψυχολογική ανάταση από το γρήγορο γκολ (με εξαιρετική κίνηση και σουτ) του Γιώργου Καραγκούνη τον οποίο ο ομοσπονδιακός τεχνικός αποφάσισε τελευταία στιγμή να τον ξεκινήσει βασικό.

Στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου, ο Γιούρκας Σεϊταρίδης μπήκε στην περιοχή της Πορτογαλίας, όταν ένας άπειρος 19χρονος, με το Νο 17 στην πλάτη τον ανέτρεψε. Ηταν ο – μετέπειτα – ίσως κορυφαίος ποδοσφαιριστής στον κόσμο (μαζί με τον Λιονέλ Μέσι) Κριστιάνο Ρονάλντο.

Ο Αγγελος Μπασινάς πλάσαρε με ψυχραιμία τον Ρικάρντο από την άσπρη βούλα του πέναλτι και η Ελλάδα ήταν στα ουράνια, καθώς όταν σκόραρε ο Ρονάλντο (που μείωσε στο τελικό 2-1 υπέρ της Εθνικής μας) ήταν πλέον αργά.

Εκείνο το απόγευμα στο Ντραγκάο, ακούγονταν οι 3.500-4.000 Ελληνες που είχαν κατακλύσει το ένα πέταλο και είχαν «σκεπάσει» με τις φωνές τους αυτές των 47.000 Πορτογάλων που δεν πίστευαν στα μάτια τους, αλλά ιπποτικά στο τέλος χειροκρότησαν τους Ελληνες, πού να φανταζόντουσαν οι άνθρωποι ότι θα ξαναζούσαν αυτόν τον εφιάλτη λίγες μέρες αργότερα, αυτή τη φορά στον τελικό!

Οι έλληνες παίκτες είχαν γίνει ένα με την κερκίδα, ενώ ακόμα και ο συνήθως ψύχραιμος Οτο Ρεχάγκελ εκείνες τις μέρες, στους πανηγυρισμούς είχε μετατραπεί σε γνήσιο Ελληνα.

Ευτυχώς στον πάγκο, παρέμενε Γερμανός!