NON PAPER

Από πού πάνε για το μέτωπο;

Οταν είδα χθες τα πλάνα από το πάρτι στο ΑΠΘ, μισοκοιμόμουν. Ετσι, στην αρχή, νόμισα ότι ήταν πλάνα αρχείου από πανηγυρισμούς για κάποια μεγάλη νίκη του Ολυμπιακού. Τόσο έντονο ήταν το στοιχείο του θριάμβου. Μετά, κατάλαβα.

Ας προσπεράσω την αιωρούμενη απορία για το τι συμβαίνει τέλος πάντων στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ώστε να σπάει κάθε φορά τον δείκτη της παράβασης των μέτρων κι ας μείνω στο συγκεκριμένο γεγονός. Εβλεπα στην τηλεόραση τα παιδιά να ξεσαλώνουν χωρίς κανένα απολύτως μέτρο προστασίας και ήταν σαν να έσπαγε την οθόνη της τηλεόρασης αυτή η αίσθηση πανηγυρισμού για τη νίκη της ουτοπίας. Διότι περί αυτού πρόκειται. Δεν διασκεδάζουν απλώς. Εχοντας μιλήσει λίγες μέρες πριν με πιτσιρικάδες, ημιπιτσιρικάδες και ανθυποπιτσιρικάδες που συνωστίζονται στα λεγόμενα κορωνοπάρτι, κάτι μου είπαν περί εξέγερσης ενάντια σε κάθε μορφής περιορισμού, για την επανάσταση της χαράς ή κάπως έτσι και άλλα τέτοια αόριστα και αχαρτογράφητα. Ε, να μη σκεφθώ κι εγώ ότι κάθε εποχή έχει την εξέγερση που της αξίζει. Και, προς άρση παρεξηγήσεων, μιλάω για εποχή και όχι για γενιά.

Κρίνοντας πλέον με γνώμονα αυτά που έχω ζήσει, διαπιστώνω ότι η Ιστορία, πηγαίνοντας χέρι χέρι με το συλλογικό θυμικό, έτσι όπως κλείνει τους κύκλους της για να ανοίξει καινούργιους, βγάζει κάθε τόσο από τις «αποθήκες» της ένα σκηνικό εξέγερσης και επανάστασης. Δεν έχει σημασία εναντίον ποιου και γιατί. Σημασία έχει το σύνθημα. «Ενας είναι ο εχθρός, ο καπιταλισμός». Ή ο κρατικός παρεμβατισμός. Σύνθημα που έρχεται και ξαναέρχεται στη μόδα όπως οι βάτες στα σακάκια.

Πενήντα τρία χρόνια μετά τον Μάη του ’68 που, τελικά, έφερε στην κυβέρνηση της Γαλλίας μια ακόμη πιο ενισχυμένη Δεξιά, νομίζουν κάποιοι – αυτοί που ρίχνουν κουβάδες στον νερόμυλο της κουλτούρας της εξέγερσης – ότι στα κορωνοπάρτι «δένεται το ατσάλι» της νέας επανάστασης. Πολύ φοβάμαι ότι το ατσάλι πρόκειται για πλαστικό. Αυτοδιασπώμενο. Και μου θυμίζει την ταινία από την οποία «έκλεψα» τον σημερινό τίτλο, στην οποία ο Λουί ντε Φινές, προκειμένου να πολεμήσει σώνει και καλά φτιάχνει ιδιωτικό στρατό – παρωδία. Τούτοι εδώ νομίζω ότι φτιάχνουν και ιδιωτικό εχθρό.

«Εξεγέρσεις» μεγάλου μήκους

Και καλά τα «παιδιά». «Παιδιά» είναι, παίζουν. Οι υπεύθυνοι των βραβείων Ιρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου ωστόσο δεν φαντάζομαι ότι είναι παιδιά. Τους αρέσει όμως να παίζουν με τις λέξεις απ’ ό,τι φαίνεται. Ετσι, διάλεξαν για μότο της φετινής διοργάνωσης «Κάθε ταινία είναι μια εξέγερση». Εξέγερση εναντίον ποιου; Και για ποιον λόγο; Να υποθέσω, γενικά, εναντίον του συστήματος;

Μικρό χωριό και όλοι γνωριζόμαστε. Κι απ’ όσο γνωρίζω και μπορώ να κρίνω, δεν μου έρχεται κάτι πιο συστημικό από τις ταινίες των τελευταίων ετών που καταγγέλλουν το σύστημα. Μιλάμε για συνταγή συστημικότητας.

Επειδή όμως σημασία έχει μια ταινία να είναι καλή, ανεξαρτήτως «εξεγερσιακών» χαρακτηριστικών, και επειδή κάποιες από τις φετινές υποψηφιότητες είναι πραγματικά καλές ταινίες, μπορείτε να τις δείτε στον κινηματογράφο «Ανεσις» μέχρι μεθαύριο Πέμπτη.