Ελληνες; Εχασαν την ευκαιρία

Και να πεις ότι η ΑΕΚ είναι μια ομάδα που αμφιταλαντεύεται και δεν εμπιστεύεται τα ελληνικά χέρια; Δεν δίνει ευκαιρίες σε γάντια με χρώμα… μπλε; Μάλλον συμβαίνει το αντίθετο. Προφανώς η εφετινή σεζόν και οι επιδόσεις των γκολκίπερ της, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της αγανάκτησης και της πίκρας. Κάπως έτσι, η επιλογή να έρθει ξένος «άσος» ως ο αδιαμφισβήτητος κάτοχος της φανέλας του βασικού, εν προκειμένω ο Στάνκοβιτς, υπήρξε μονόδρομος. Μέχρι αποδείξεως του εναντίου, ασφαλώς…

Την πολύ ιδιαίτερη διετία 2011-13, η ΑΕΚ επέλεξε να πορευτεί με τον Δημήτρη Κωνσταντόπουλο. Οχι κάτι το φοβερό, σίγουρα δεν έπειθε αρκετούς αλλά και πάλι η πορεία του ήταν κατώτερη του αναμενομένου και το συνολικό αποτέλεσμα δεν θέλει κανείς να το θυμάται. Αμέσως μετά, το καλοκαίρι του ’13 και στην επανεκκίνηση από τις χαμηλές κατηγορίες, ήρθε ο Ηλίας Βούρας. Ταλέντο τον θεωρούσαν. Εμεινε τέσσερις σεζόν στην ομάδα, ουδέποτε τον πίστεψαν, δεν άφησε πολλές υποσχέσεις, κατέγραψε 21 συμμετοχές και αποχώρησε. Χωρίς θόρυβο. Ο Γιάννης Ανέστης ήταν μια διαφορετική περίπτωση. Την τετραετία 2024-18 εμφανίστηκε στο ρόστερ της ΑΕΚ και μάλλον η ομάδα ήθελε να συνεχίσει μαζί της, ωστόσο ο γκολκίπερ προτίμησε να αναζητήσει αλλού το μέλλον του. Οχι βέβαια πως τα δύο μέρη καίγονταν κιόλας προκειμένου να ανανεώσουν τη συνεργασία τους… Το μεγάλο πρότζεκτ της ΑΕΚ ήταν ο Βασίλης Μπάρκας. Τον αγόρασαν από τον Ατρόμητο το 2016 και τον πούλησαν στη Σέλτικ το περασμένο καλοκαίρι. Τέσσερα πρωταθλήματα έπαιξε ο Μπάρκας, τραυματίστηκε και επανήλθε, έπεσε και σηκώθηκε, έφτασε μέχρι την εθνική ομάδα, έδωσε και πήρε αρκετά. Ισως θα μπορούσε και παραπάνω να εξελιχθεί, αλλά ποιος αρνείται ότι έφερε χρήματα; Τον Παναγιώτη Τσιντώτα που πήγε στα Σπάτα το ’17 τον θεωρούσαν ως διάδοχο του Μπάρκα, όταν αυτός θα έπαιρνε μεταγραφή. Είναι αλήθεια πως έπαιξε νωρίτερα, στη χρονιά του τίτλου έκανε πολύ καλά παιχνίδια, αλλά επίσης είναι αλήθεια ότι τούτη τη σεζόν δεν άντεξε το βάρος του «πρέπει» και την ανάγκη να αποδείξει πως αξίζει τη θέση. Λάθη πολλά, γεμάτος ανασφάλεια. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και με τον Γιώργο Αθανασιάδη, που δύο χρόνια τώρα κυνήγησε το δικό του όνειρο δίχως ποτέ να το πιάσει. Δεν έπεισε ότι με αυτόν κάτω από τα δοκάρια η ΑΕΚ μπορεί να συνεχίσει και να περάσει στην επόμενη ημέρα. Ποιος ξέρει… Ισως για το γεγονός πως κανείς δεν βγήκε, να ευθύνεται και οι πολλές φορές τρύπια άμυνα της ομάδας. Αλλά όταν δεν βλέπεις ότι οι προαναφερθέντες τερματοφύλακες δεν προχώρησαν και έμειναν απλά στις ελπίδες και την προοπτική, τότε εθελοτυφλείς. Και τελικά αγοράζεις ξένο «κίπερ». Οπως η ΑΕΚ. Θέλοντας – επιτέλους – να έχει το κεφάλι της ήσυχο ύστερα από αμέτρητους πειραματισμούς και λάθος εκτιμήσεις.