Νέο σχέδιο με χρησμούς και «αδειάσματα»

Ο Αλέξης Τσίπρας σε όλες τις τελευταίες του παρεμβάσεις είχε κινηθεί μονοθεματικά. Πυρά κατά της κυβέρνησης και του Κυριάκου Μητσοτάκη και αναζήτηση δομικού αντιπολιτευτικού λόγου σε πεδία όπως η υγεία ή τα εργασιακά. Για τη συνέντευξή του στην Ολγα Τρέμη και στο Meeting Point του newsbomb.gr, όμως, επεφύλασσε εκπλήξεις. Και αυτό γιατί εδώ, πέραν της πολεμικής του ρητορικής, μπήκε πιο βαθιά σε θέματα που απασχολούν τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ φάνηκε να χτίζει και μια λογική τού πώς θα κινηθεί σε ενδεχόμενες κάλπες, που με βεβαιότητα δεν θα μείνει ασχολίαστη στο εσωτερικό του κόμματός του.

Τις εκλογές πάντως ξόρκισε για άλλη μία φορά λέγοντας «πιστεύω ότι θα ήταν πολύ μεγάλη ύβρις και πολύ μεγάλο ρίσκο για οποιαδήποτε κυβέρνηση». Στην πολιτική, αν θες να πεις κάτι, το λες. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως έχει ένα σαφές σχέδιο στο μυαλό του για το πώς φαντάζεται το κόμμα του. Αποδέχθηκε για παράδειγμα τη μη αντιστοίχισή του με τη βάση ή την κοινωνία. Ενα επίδικο που διαπερνά την προεδρική ομάδα και αποτελεί τη δύσκολη εξίσωση των τελευταίων δύο ετών. Πιο βαθιά, όμως, και με ευκρίνεια και πέραν αυτού, ο Τσίπρας περιέγραψε πώς θα έβλεπε μια κυβέρνηση δική του εκ νέου, με τι όρους, και από αυτό τι θέλει να προλάβει. «Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτο κόμμα, θα επιδιώξει να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας…», ήταν η αποστροφή του.

Εδώ για πρώτη φορά παρουσιάζει το πώς φαντάζεται την προοδευτική (δια)κυβέρνηση. Μια περιγραφή όμως που είναι ακριβώς στο επίκεντρο της τρέχουσας συζήτησης στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και δεν έχουν όλες οι τάσεις, τα ρεύματα, οι βαρόνοι την ίδια άποψη. Μπορεί, για παράδειγμα, όλοι σήμερα να συμφωνούν σε συγκλίσεις, αλλά μια ζωηρή πτέρυγα εντός Κουμουνδούρου δεν αρκείται σε ένα «θολό αντιδεξιό μέτωπο» και θέλει βαθύτερες κοινωνικές συμμαχίες (βλέπε Ομπρέλα). Στους χρησμούς του ο Αλέξης Τσίπρας και πάντα στην Ολγα Τρέμη, σε σύνδεση με τα παραπάνω, επιχείρησε και μια σαφή παρέμβαση στα εσωτερικά του Κινήματος Αλλαγής, προφανώς εκμεταλλευόμενος τις διεργασίες για νέα ηγεσία στη Χαριλάου Τρικούπη.

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΛΟΒΕΡΔΟ. Δεν πέρασε, ας πούμε, απαρατήρητη από το επιτελείο της Φώφης Γεννηματά, και όχι μόνον, η επίθεσή του στον Ανδρέα Λοβέρδο («δορυφόρος της ΝΔ») αλλά και το άνοιγμα στον Γιώργο Παπανδρέου. «Ο Γιώργος Παπανδρέου πράγματι το τελευταίο διάστημα εκφράζει θέσεις και προτάσεις οι οποίες είναι πιο κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ απ’ ό,τι άλλα στελέχη του χώρου του ΚΙΝΑΛ», είπε ο Τσίπρας, και αυτό έχει δύο διαστάσεις: η μία είναι στη λογική τού να ενισχύσει τις φυγόκεντρες δυνάμεις εντός ΚΙΝΑΛ, η άλλη είναι να στείλει σήμα πως έχει γέφυρες με τμήμα του. Την ίδια ώρα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επιμένει σε μια λογική πως το κόμμα του πρέπει να γίνει κάτι σαν γέφυρα μεταξύ Αριστεράς, Σοσιαλιστών και Πρασίνων στην Ευρώπη – το παρασκήνιο τον θέλει να ψάχνει γέφυρες με τους Πράσινους και μια σειρά στελεχών του να εργάζεται πάνω σε αυτό (π.χ. Παπαδημούλης).

Με τη ματιά του στο εσωτερικό επίσης του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στήριξε τον Νίκο Παππά για την περιπέτεια της Προανακριτικής, για πρώτη φορά επισημοποίησε πως είναι σε διαφορετική φάση από αυτή που ήταν για χρόνια οι δυο τους και επιβεβαίωσε πως δεν ανήκει στον στενό κύκλο του. Για το τέλος κράταγε, για πολλούς, το σημαντικότερο, με αφορμή τα λεγόμενά του για τον Νίκο Παππά: «Κανένας από μας δεν διαθέτει εισιτήριο διαρκείας, ούτε εγώ ούτε τα στελέχη…». Για πολλούς, ο χρησμός αυτός αφορά την επόμενη μέρα στον ΣΥΡΙΖΑ. Το βασικό σενάριο εδώ θέλει τον Τσίπρα να δρομολογεί εξελίξεις αν υπάρξει διαδοχική ήττα. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρχει δυαδικός πόλος εντός ή απλώς ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάει στη δική του επανίδρυση α λα Επινέ…