NON PAPER

Πίσω ολοταχώς

Οι ειδικοί περί των συμπεριφορών και του ψυχισμού επιστήμονες λένε ότι ο τρόπος που διαχειρίζεται κάποιος τις ήττες του είναι δείκτης ωριμότητας, ορθολογισμού, συναισθηματικής νοημοσύνης. Ε, για να το λένε, κάτι θα ξέρουν. Το βλέπουμε άλλωστε και γύρω μας, να συμβαίνει με φίλους και γνωστούς. Ακόμη και με πολιτικές παρατάξεις. Κυρίως με αυτές, θα έλεγα.

Την εβδομάδα που πέρασε συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από την παταγώδη, τριπλή ήττα του ΣΥΡΙΖΑ σε ευρωεκλογές και αυτοδιοικητικές εκλογές. Και θεωρώ ότι τα στελέχη και οι οπαδοί του χρειάστηκαν λίγους μήνες για να συνειδητοποιήσουν την απώλεια της εξουσίας και ενάμιση χρόνο για να επιβεβαιώσουν τα περί διαχείρισης της ήττας που υποστηρίζουν οι ειδικοί επιστήμονες. Αλλά, τέλος πάντων, και οι επιστήμονες να μην το έλεγαν, το ζούμε. Ειδικά μάλιστα την περασμένη εβδομάδα, σαν ένα είδος homage στην προ διετίας πανωλεθρία, «η ομίχλη μπήκε από παντού στο σπίτι» (παραφράζοντας ελαφρά τους στίχους του Βύρωνα Λεοντάρη στο τραγούδι του Γιάννη Σπανού).

Και ποιος είναι ο χειρότερος τρόπος να διαχειριστείς μια ήττα; Να υποτιμήσεις και να αποδομήσεις τον αντίπαλο. Να μην τη θεωρήσεις δική σου αποτυχία αλλά αποτέλεσμα δικής του δολοπλοκίας. Να εγκλωβιστείς στις ιδεοληψίες που αλλοιώνουν την πραγματικότητα (στην εποχή μας αυτό λέγεται fake news). Αυτό ακριβώς δηλαδή που κάνει η αξιωματική αντιπολίτευση. Που φαίνεται ότι δεν διδάχθηκε και δεν ωρίμασε όχι μόνο μετά την ήττα του 2019 αλλά ούτε καν από την υποτιθέμενη «απότομη ενηλικίωση» των τεσσεράμισι χρόνων στο τιμόνι της χώρας. Πίσω ολοταχώς λοιπόν, στα συνθήματα και στα σκιρτήματα του 2010. Τόσο δηλαδή που πιστεύω πως όταν ο Αλέξης Τσίπρας μιλούσε, επί πρωθυπουργίας του, για στροφή 360 μοιρών, δεν έκανε λάθος. Αυτό εννοούσε. Φτου κι απ’ την αρχή.

Από τον Μανόλη Αναγνωστάκη στον Μιθριδάτη

Τι έγινε την περασμένη εβδομάδα; Μια ολική επαναφορά της εσωστρέφειας, της ομφαλοσκόπησης, των κλισέ, της γραφικότητας που νομίζαμε ότι είχαν μπει στο χρονοντούλαπο (αφού πρώτα είχαν περάσει μια βόλτα από τις σκηνές της επιθεώρησης και των σατιρικών προγραμμάτων). Και να ήταν τουλάχιστον αυτά τα κλισέ με τα παλιά υλικά της Αριστεράς, θα είχε, ας πούμε, και το τεκμήριο της πολιτικής νοσταλγίας (που, εδώ που τα λέμε, αχρείαστη είναι). Η συριζαϊκή Αριστερά όμως κατάφερε, με ένα ποστάρισμα, να εκμηδενίσει την απόσταση από τον Μανόλη Αναγνωστάκη σε αυτόν τον Μιθριδάτη. Εναν ράπερ ξεχασμένο κάπου στο Μιλένιουμ. Ε, αφού λοιπόν ο «Σώτος Παναγόπουλος της ραπ» λέει ότι έχουμε κυβέρνηση με σήμα το κουταλοπίρουνο (ενώ, ας πούμε, επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είχαμε με σήμα το κρεβάτι – του Καλογρίτσα), γιατί η αξιωματική αντιπολίτευση να ψάχνει για τεκμηριωμένο αφήγημα; Με τα συνθήματα των Αγανακτισμένων ανέβηκε στην εξουσία, με στίχους του Μιθριδάτη νομίζει ότι θα ρίξει τη σημερινή κυβέρνηση. Μια αέναη πολιτική επένδυση σε μια αφηρημένη αγανάκτηση. Μόνο που τέτοιου είδους επενδύσεις έχουν βραχυπρόθεσμη και χαμηλή απόδοση. Ισως πλέον ούτε καν αυτό.

Αχ αυτός ο Dior

Εμ κι αυτός ο Ντιόρ! Που του επέτρεψαν να έρθει να απλώσει τα κουρέλια του (τα δικά του και του καπιταλισμού) πάνω σε τούτα εδώ τα μάρμαρα! Γι’ αυτό, σου λέει, την τσιμεντώσαν την Ακρόπολη. Για να ανέβουν – όπως έγραφε την Παρασκευή η κομματική εφημερίδα – εννιάμετρα φορτηγά. Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά οκτώ. Και με αυτά τα φορτηγά θα είναι σαν να γυρίζουμε στη μετεμφυλιοπολεμική Ελλάδα, στο 1951 δηλαδή, τότε που είχε πάλι φωτογραφίσει ο οίκος Dior τα φουστάνια του μπροστά στον Παρθενώνα, ενώ η μισή Ελλάδα στέναζε στα βράχια του «νέου Παρθενώνα».

Ενα λεπτό, παρακαλώ, να επιστρέψω στο 2021. Για να πω ότι το να ανεβούν βαριά φορτηγά στην Ακρόπολη είναι, πρακτικά, αδύνατον. Θα ήταν δηλαδή ένα «θαύμα», όπως αυτό που θα έκανε ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ όταν έλεγε ότι μπορούσε να την εξαφανίσει.