Τα πάντα σκοπιμότης

Και στο ποδόσφαιρο ο μέγιστος εχθρός δεν είναι ούτε τα παράνομα στοιχήματα, ούτε τα στημένα παιχνίδια, ούτε οι εξαγορασθέντες παίκτες ή διαιτητές, ούτε οι κενόδοξοι και υπερφίαλοι πρόεδροι. Ο κίνδυνος-θάνατος στο ποδόσφαιρο είναι η αυτού εξοχότης που λέγεται σκοπιμότης. Και για πάρτη της δρομολογούνται όλα τα άνθη του κακού. Γιατί η σκοπιμότητα αποτελεί πανάκεια και μοναδικό κλειδί για την επίτευξη του ποθητού αποτελέσματος, που είναι ένα και μοναδικό, κι έχει το χαριτωμένο όνομα «Νίκη».

Κι όταν λέμε Νίκη την επιδιώκουμε με κάθε τρόπο, νόμιμο ή παράνομο. Και εν ονόματι της σκοπιμότητας δρομολογήθηκαν συστήματα, που παρ’ ολίγον να διώξουν τον κόσμο από τα γήπεδα. Οι πλούσιοι Ελβετοί το σύστημα Βερού, που σημαίνει αμπάρωμα και άμυνα με κάθε τρόπο. Και 15 χρόνια αργότερα οι Ιταλοί του Χελένιο Χερέρα εφηύραν το κατενάτσιο, άμυνα με κάθε τρόπο και νίκη έστω και με 1-0. Από κει και μετά, έτσι και σπρώχνανε την μπάλα στο δίχτυ, αρχίζανε οι τραυματισμοί, οι καθυστερήσεις, το λάκτισμα της μπάλας στις εξέδρες, μα πάνω απ’ όλα ταμπούρωμα λίγο έξω απ’ τη μεγάλη περιοχή, και άμυνα με κάθε τρόπο.

Τέσσερα χρόνια κράτησε αυτή η κολόνια, και μπορεί η Ιντερ να πήρε πρωταθλήματα Ιταλίας και Ευρωπαϊκό, ο φίλαθλος κόσμος γύριζε την πλάτη στο ποδόσφαιρο, κι αδειάζανε τα γήπεδα. Γιατί αυτή η λογική τους έβγαζε στα μπαλκόνια. Μια παράλληλη λογική, που έκανε παρθενογένεση μέσα από τα σπλάγχνα του κατενάτσιο, ήταν η κλωτσοπατινάδα, δηλαδή το καταστροφικό ποδόσφαιρο. Κάθε σου ενέργεια να καταστρέφει τις επιθετικές προσπάθειες του αντιπάλου. Οχι να τις ανακόπτει, να τις καταστρέφει.

Τρόμαξε η Ευρώπη με τη λογική του παραλόγου. Και δυστυχώς, επειδή ενός κακού μύρια έπονται, μαζί με το κατενάτσιο γεννήθηκε το εγκληματικό ποδόσφαιρο. Μια αντίληψη που μεταμόρφωσε τα ποδοσφαιρικά γήπεδα σε πεδία μάχης. Τότε εμφανίστηκε το ύπτιο ποδόσφαιρο. Μέχρι τότε το ρημάδι το άθλημα το παίζαμε όρθιοι. Από τον καιρό εκείνο γεννήθηκαν τα τάκλινγκ, δηλαδή η επιδρομή με κυλίνδρηση στους αστραγάλους. Και μέσα σ’ έναν χρόνο εκατονταπλασιάστηκαν οι μηνίσκοι, οι ρήξεις αστραγάλων, οι κοπές τενόντων, και βεβαίως, η κοπή των συνδέσμων, δηλαδή των χιαστών. Και όλα αυτά γιατί η κυρία ΦΙΦΑ ήθελε να κάνει το άθλημα θεαματικότερο. Μια γεύση δηλαδή αγώνων Κολοσσαίου. Τα σπαθιά λείπαν, οι τρίαινες, τα τσεκούρια και τα δίχτυα.

Οσο για τους γιατρούς, ζούσανε μήνα μέλιτος. Και δίπλα στους μεγάλους καρδιοχειρουργούς, και δίπλα στους μεγάλους νευροχειρουργούς φιγουράριζαν στα πρωτοσέλιδα οι γονατολόγοι, οι αστραγαλολόγοι, τα νέα φρούτα της χειρουργικής. Επιστήμες και ειδικότητες που δρομολόγησε η κυρία ΦΙΦΑ. Και η σκοπιμότητα δεν κρύβει μόνον αυτά τα φρούτα στο περιβόλι της. Κρύβει δυστυχώς τη νιρβάνα της εγκληματικότητας, που ήταν τα συμβόλαια.

Γενάρης του 1962, και στο γήπεδο του Αιγάλεω συναντώνται η ομώνυμη ομάδα με τον μεγάλο Παναθηναϊκό. Την επόμενη εβδομάδα, οι Πράσινοι θα λύναν τα προβλήματά τους στο παιχνίδι με τους Κόκκινους στον Πειραιά. Και μαζί με τα προβλήματα θα εκρίνετο και ο τίτλος. Το μέγα πρόβλημα ήταν η δαιμονιώδης φόρμα του μπαλαντέρ των Πρασίνων, του Μίμη Δομάζου. Οι Πειραιώτες το ξέραν. Μόνον με εξοβελισμό του «Κοντού» θα καθάριζαν. Το συμβόλαιο ανατέθη σε αμυντικό του Αιγάλεω, έναν σκληρό αέρινο παίκτη, με ένα ποσό βαρβάτο.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, στο καφενείο του Τζανή, μου το εξομολογήθηκε στο αβόζο: «Τόσα φιλαράκο μου δίνανε για να στείλω τον Κοντό για κάνα τρίμηνο στο Ασκληπιείο της Βούλας. Ε, αν μπορείς να το πιστέψεις, 90 λεπτά τον κυνήγαγα, είχα γίνει σκιά και βεντούζα του, αλλά δεν μπορούσα να τον βρω. Σαν το αγριοκάτσικο χοροπήδαγε, και την τελευταία στιγμή γλίτωνε το τσεκούρεμα. Οταν τελείωσε  το παιχνίδι με κοίταξε χαμογελαστά και μου ψιθύρισε στ’ αφτί. Λυπάμαι φιλαράκο που δεν μπορώ να σε κάνω πλούσιο». Σκοπιμότητα, λοιπόν, και για τον βασιλιά των αθλημάτων ήταν, είναι και θα είναι ο θανάσιμος κίνδυνος.