Η λάμψη της χρυσόσκονης

Δύο αγγλικές ομάδες θα διεκδικήσουν απόψε το Τσάμπιονς Λιγκ στο Οπόρτο. Η Μάντσεστερ Σίτι είναι η ακριβότερη ομάδα στον κόσμο. Η Τσέλσι ήταν η περσινή πρωταθλήτρια μεταγραφών στην Ευρώπη: το καλοκαίρι της πανδημίας έβγαλε από το ταμείο της πάνω από 250 εκατομμύρια ευρώ για να αγοράσει παίκτες όπως ο Τίμο Βέρνερ, ο Ζίγιες, ο Τσίλγουελ και ο Χάβερτς. Τα λεφτά στο ποδόσφαιρο φέρνουν την ευτυχία. Αλλά μειώνουν και το είδος του θαυμασμού που συνοδεύει μια πρωταθλήτρια Ευρώπης. Η Σίτι και η Τσέλσι, μολονότι απέκλεισαν μεγάλες ομάδες όπως είναι η Ντόρτμουντ, η Παρί και η Ρεάλ Μαδρίτης, σου δημιουργούν την εντύπωση ότι πέτυχαν χάρη στα χρήματα που ξόδεψαν. Ο κόσμος για να σε θαυμάζει χρειάζεται κάτι περισσότερο: να του επιτρέπεις φαντασιώσεις.

Μηχανή
Μια ομάδα που κερδίζει το Τσάμπιονς Λιγκ πρέπει να χτίζει και τη μυθολογία της – δεν έχουμε να κάνουμε με μια απλή κατάκτηση πρωταθλήματος. Δεν θέλω να πάω σε εποχές που ο κόσμος θαύμαζε τους μαλλιάδες του Αγιαξ ή αναφερόταν με δέος στα παιδιά της Λίβερπουλ του Πέισλι. Θα περιοριστώ στα όσα είδαμε τα τελευταία χρόνια για να γίνει κατανοητό ότι παρά τα πολλά αστέρια, ο αποψινός τελικός έχει απλά τη λάμψη της χρυσόσκονης.

Μασία
Η Μπαρτσελόνα, όταν κέρδιζε, σου έδινε την εντύπωση πως ως ομάδα είναι αποτέλεσμα μιας τρομερής επιστημονικής δουλειάς που έχει να κάνει με το σκάουτινγκ ή τις ακαδημίες της. Οπως αποδείχτηκε η μεγάλη Μπάρτσα ήταν και λίγο θέμα συγκυρίας και τύχης. Οσοι σούπερ δάσκαλοι κι αν δουλεύουν στη Μασία, ο Τσάβι και ο Ινιέστα βγαίνουν μια φορά στα πενήντα χρόνια. Και φυσικά όσο οργανωμένο κι αν είναι το τμήμα σκάουτινγκ, Λίο Μέσι δεν μπορεί να βρει γιατί άλλος τέτοιος δεν υπάρχει. Ομως ο κόσμος μπορούσε να φαντασιώνει ότι ειδικά η Μπάρτσα του Πεπ Γκουαρντιόλα ήταν αποτέλεσμα οργάνωσης, ποδοσφαιρικής γνώσης, δύσκολων επιλογών και ευφυΐας. Και σίγουρα και πίστης σε ένα ποδόσφαιρο πολύ διαφορετικό από αυτό που έπαιζαν οι άλλοι.

Βασίλισσα
Η Ρεάλ Μαδρίτης που διαδέχτηκε την Μπαρτσελόνα δεν είχε τον Μέσι, αλλά είχε τον Κριστιάνο Ρονάλντο, δηλαδή μια άλλη ιδιοφυΐα. Δεν τον είχε βγάλει από την ακαδημία της: τον είχε αγοράσει, όπως και άλλους πολλούς από τους σταρ της. Ομως η ιστορία και οι παραδόσεις της Ρεάλ πρόβλεπαν πάντα την ύπαρξη μεγάλων αστεριών στις τάξεις της: ακόμα κι όταν οι Μαδριλένοι δεν είχαν «Γκαλάκτικος» ή δεν αποκαλούσαν έτσι όποιους είχαν, η Ρεάλ είχε τη γοητεία της αριστοκράτισσας – σαν σωστή Βασίλισσα. Στο μυαλό όλων παραμένει ένας προορισμός ζωής των μεγαλύτερων παικτών και τα ευρωπαϊκά της κατορθώματα είχαν ως εξήγηση την ίδια τη γοητεία της. Στην πραγματικότητα οι μεγάλοι παίκτες που της έδωσαν το Τσάμπιονς Λιγκ ήταν όλοι σπουδαίοι μισθοφόροι, αλλά ο κόσμος προτιμούσε να βλέπει γοητευμένους και πιστούς στρατιώτες στην υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητας. Κι ακόμα κι αν δεν υποστήριζε τη Ρεάλ, έβλεπε στις νίκες της μια συνέχεια της ιστορίας της και χαιρόταν ή μισούσε την ιστορία που παρακολουθούσε: είναι η πιο γεμάτη με τρόπαια στην Ευρώπη.

Σερ Αλεξ
Αλλοι νικητές κουβαλούσαν λιγότερη αριστοκρατική λάμψη, αλλά ίσως μεγαλύτερα μυστικά. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του σερ Αλεξ Φέργκιουσον χρήματα είχε ξοδέψει πάρα πολλά, αλλά καταλάβαινες ότι χωρίς τον κύριο που μάσαγε τσίχλες στην άκρη του πάγκου το Τσάμπιονς Λιγκ δεν θα το κέρδιζε: η ιστορία απέδειξε πως η υποψία δεν ήταν λανθασμένη. Η Μπάγερν, από την άλλη, με τον σκληρό γερμανικό της πραγματισμό, σου έδειχνε έναν δρόμο προς την επιτυχία που δεν βασιζόταν στην αλόγιστη σπατάλη – η έκφραση «αλόγιστη σπατάλη» στα γερμανικά δεν πρέπει να υπάρχει. Οι ήρωες της Μπάγερν (οι Λεβαντόφσκι, οι Ρόμπεν, οι Μίλερ, οι Ριμπερί) δεν ήταν ακριβοπληρωμένοι τύποι που έφτασαν στο Μόναχο μεταφέροντας την τεχνογνωσία της κατάκτησης των ευρωπαϊκών τίτλων: αυτό το έμαθαν από τους Γερμανούς που τους διάλεξαν. Ο Ρόμπεν πήγε εκεί τραυματίας. Ο Ριμπερί έχοντας σχεδόν αποτύχει στην Τουρκία. Ο Μίλερ είναι παιδί δικό της κι ο «Λέβα» αγοράστηκε από την Ντόρτμουντ, όχι από τη Σάντος όπως π.χ. ο Νεϊμάρ: ο Πολωνός δεν έχει κάτι το εξωτικό. Από την άλλη η τελευταία εγγλέζα πρωταθλήτρια Ευρώπης, η Λίβερπουλ, κουβαλούσε κάμποσο εξωτισμό. Ο καλύτερος παίκτης της ήταν ο Αιγύπτιος Σαλάχ. Το μυστικό της στην άμυνα ένας Ολλανδός με καταγωγή από το Σουρινάμ: ο Φαν Ντάικ. Στην επίθεση αγωνιζόταν ο Βραζιλιάνος Φιρμίνο (που δεν έπαιζε βασικός ούτε στη Σελεσάο) και ο Σαντιό Μανέ από τη Σενεγάλη. Και στον πάγκο υπήρχε ένας φωνακλάς με γυαλιά και άποψη, που όλοι στο Λίβερπουλ αποκαλούσαν «πέμπτο Μπιτλ», ενώ είναι απλά ο Γιούργκεν Κλοπ.

Δούλευε
Λείπουν από τη Σίτι και την Τσέλσι οι μεγάλοι προπονητές; Οχι φυσικά. Ο Πεπ Γκουαρντιόλα μπορεί να είναι ο καλύτερος του καιρού μας κι ο Τόμας Τούχελ φτάνει στον τελικό για δεύτερη σερί χρονιά με διαφορετική ομάδα: δεν θυμάμαι να έχει ξαναγίνει. Αλλά ακόμα και οι γκλαμουράτοι αυτοί προπονητές κουβαλάνε κάμποση χρυσόσκονη κι αυτό κομμάτι μειώνει τη γοητεία τους. Θέλω να πω πως αν δεν υπήρχαν τα χρήματα των Αράβων ο χρυσοπληρωμένος Πεπ δύσκολα θα δούλευε στη Σίτι. Ο δε Τούχελ φαίνεται ότι λατρεύει τα μεγάλα πορτοφόλια: πριν δουλέψει για τον Ρόμαν Αμπραμόβιτς δούλεψε για τους Αραβες της Παρί. Που δεν αναγνώρισαν μάλιστα την ακριβή προσφορά του.

Αγγλία
Το πρόβλημα με τις αποψινές φιναλίστ (αν μπορούμε να το πούμε πρόβλημα διότι αυτές είναι τρισευτυχισμένες) είναι ότι δεν μοιάζουν να εκπροσωπούν ούτε καν το κάποτε γεμάτο παραδόσεις αγγλικό ποδόσφαιρο. Η Σίτι του Πεπ θα μπορούσε κάθε εβδομάδα να αγωνίζεται σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα και κάθε χρόνο να παίρνει μέρος σε άλλο πρωτάθλημα: θα ήταν παντού συμβατή και μάλλον θα κέρδιζε και τον τίτλο. Και η Τσέλσι από τα χρόνια του Αμπραμόβιτς και μετά έχει πάρει διαζύγιο με τη βρετανικότητα: οι καλύτεροι παίκτες της είναι κατά καιρούς Ιταλοί, Ολλανδοί, Γερμανοί κ.λπ. Οσο για τους προπονητές της, όταν πέρυσι εμπιστεύθηκε έναν Αγγλο (τον δικό της Φρανκ Λάμπαρντ), το μετάνιωσε σε χρόνο-ρεκόρ. Ο Αμπραμόβιτς έφερε τον Τούχελ νοσταλγώντας τους καιρούς του Μουρίνιο, του Αντσελότι, του Ντι Ματέο: μόνο με ξένους είδε προκοπή.

Ολα
Απόψε θα υπάρξει μια δίκαιη κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ. Θα το κερδίσει ή η ακριβότερη ομάδα του κόσμου ή αυτή που ξόδεψε τα πιο πολλά πέρυσι. Αντί για το We are the Champions θα ήταν προτιμότερο να ακουστεί στο Οπόρτο το «για τα λεφτά τα κάνεις όλα»…