Το φίδι του αβγού ενηλικιώθηκε

Το ημερολόγιο έγραφε 19/9/2013. Το αίμα του Παύλου Φύσσα δεν είχε καλά καλά στεγνώσει στο Κερατσίνι, όπου είχε δολοφονηθεί μερικές ώρες νωρίτερα. Στην Κύπρο, ο ηγέτης του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (ΕΛΑΜ) επί της ουσίας του παραρτήματος της Χρυσής Αυγής, Χρίστος Χρίστου εμφανιζόταν στο κανάλι ΣΙΓΜΑ και απαντούσε αυτολεξεί και εμφαντικά, ερωτηθείς σχετικά: «Μα, είμαστε η Χρυσή Αυγή της Κύπρου!». Εξηγώντας μάλιστα πως το ΕΛΑΜ ζήτησε να εγγραφεί ως «Χρυσή Αυγή» αλλά το αίτημα προσέκρουσε στην άρνηση του υπ. Εσωτερικών.

Σχεδόν οκτώ χρόνια έπειτα από εκείνη τη μέρα, αλλά και οκτώ μόλις μήνες μετά την ιστορική καταδίκη της Χρυσής Αυγής, το ενδεχόμενο το εδώ γραφείο της ελληνικής εγκληματικής οργάνωσης να καταστεί τέταρτο κόμμα είναι κάτι που δικαιολογημένα σχολιάζεται ευρέως, προβληματίζει και προκαλεί αισθήματα ντροπής σε όλο το δημοκρατικό τόξο.

ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΑ ΔΟΧΕΙΑ. Ακούγεται παράξενο αλλά η δίωξη και η δίκη της Χρυσής Αυγής, η οποία όχι μόνο χρηματοδοτούσε το ΕΛΑΜ αλλά και το ήλεγχε σε επίπεδο διοίκησης, όπως αποδείχθηκε, βοήθησε τελικά το παράρτημά της στην Κύπρο να επιβιώσει. Το ΕΛΑΜ εμφανίστηκε προσπαθώντας να περάσει το ίδιο κλίμα τρομοκρατίας, τραμπουκισμού και βίας το οποίο είχε ήδη καταφέρει να περάσει η ΧΑ στην Ελλάδα. Ωστόσο, μετά τις συλλήψεις εκεί και ενώ έκανε μέχρι και διαδηλώσεις συμπαράστασης στη συμμορία του Μιχαλολιάκου, το ΕΛΑΜ κατάλαβε ότι δεν το συνέφερε πια η απόλυτη ταύτιση ούτε με τη Χρυσή Αυγή αλλά ούτε και με τη χρήση βίας, φυσικής τουλάχιστον, και έγινε ένα ρατσιστικό μόρφωμα το οποίο επιχειρεί ακόμα να παρουσιαστεί ως κόμμα κανονικό. Μετά την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, τήρησε μάλιστα δημοσίως αποστάσεις από την ηγεσία της, γεγονός που σχολιάστηκε αρνητικά από μέλη της στην Ελλάδα.

Η ΑΝΟΔΟΣ. Κανείς βεβαίως δεν πείθεται ότι υπάρχει κάποια διαφορά, ούτε και οι θέσεις του ΕΛΑΜ δείχνουν κάτι τέτοιο. Η ηγεσία του ήταν μέλη της Χρυσής Αυγής και οι ίδιοι, ο δε ηγέτης του Χρίστος Χρίστου, βουλευτής πλέον από το 2016, ήταν στην προσωπική φρουρά του Νίκου Μιχαλολιάκου όσο ζούσε στην Αθήνα. Η άνοδος του ΕΛΑΜ τα τελευταία χρόνια αποδίδεται σε πολλούς παράγοντες με κυριότερο τη διαρροή σε αυτό ποσοστών από το δεξί άκρο του κυβερνώντος Δημοκρατικού Συναγερμού, ο οποίος προσπαθώντας να συγκρατήσει τις απώλειες κατέφευγε συχνά σε ρητορική η οποία κατέληγε να είναι πιο ξενοφοβική και από εκείνη του ΕΛΑΜ. Για πολλούς, δεξιότερα της Δεξιάς οπαδούς του ΔΗΣΥ, οι οποίοι είχαν κλονιστεί από τα σκάνδαλα της διακυβέρνησης Αναστασιάδη, μια «καθαρή» Ακροδεξιά η οποία έπαιζε έξυπνα και με τους ευσεβείς τους πόθους στο Κυπριακό, ήταν πολύ προτιμότερη επιλογή. Εστω και ως ψήφος διαμαρτυρίας αν και όχι πάντα. Και η περιστασιακή στροφή του ΔΗΣΥ σε πιο ακραίες θέσεις σε συνδυασμό με τη μεθοδική άλωση ποδοσφαιρικών κερκίδων και λυκείων από το ΕΛΑΜ, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη στρατολόγηση πολλών νεαρότερης ηλικίας ατόμων, οδηγεί στο οξύμωρο σχήμα της ανόδου του, την ώρα που κάποιος θα περίμενε πως θα είχαν αν μη τι άλλο εξαχθεί τα απαραίτητα διδάγματα από την ελληνική εμπειρία.

Πολλοί είναι εκείνοι που υπενθυμίζουν με νόημα μια προσφιλή στην Κύπρο ρήση ότι τα πλείστα πράγματα αντιγράφονται από την Ελλάδα με καθυστέρηση μερικών χρόνων. Ειδικά δε, τα αρνητικά.