NON PAPER

Ενα μεσημέρι στης Ακρόπολης τα μέρη

Στην ηλικία μου – αυτή που είναι τέλος πάντων – δεν θυμάμαι ποτέ να έχει γίνει τόσος ντόρος με την Ακρόπολη όσος τους τελευταίους μήνες. Ισως ούτε τότε που η Μελίνα σήκωσε ψηλά το λάβαρο της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα ή όταν εγκαινιάστηκε το Μουσείο Ακρόπολης. Βέβαια, εκείνες τις εποχές, δεν λειτουργούσαν τα σόσιαλ μίντια ως, υποτιθέμενος, παλμογράφος της κοινής γνώμης ούτε οι διαθλαστικοί καθρέφτες τους διόγκωναν τις εντυπώσεις. Πάντως, γεγονός είναι ότι, κατά κάποιον τρόπο, διανύουμε «έτος Ακρόπολης».

Αφορμή, η στοχοποίηση της υπουργού Πολιτισμού που έχει, προ πολλού, ξεπεράσει την αντιπολιτευτική τακτική και έχει πάρει τη μορφή ενός είδους ιδεοληπτικού παροξυσμού. Το «Μενδώνη, παραιτήσου» έγινε, από την υπέρχρηση, ανέκδοτο που αποκαλύπτει τη σκοπιμότητα του, τάχα, λαϊκού αιτήματος. Οπως και η σύνδεση του επωνύμου της υπουργού με το «τσιμεντάρισμα» της Ακρόπολης». Αλλά επειδή, πάντα και παντού, το αποτέλεσμα μετράει, γεγονός είναι ότι, με το που άνοιξαν οι αρχαιολογικοί χώροι, η επισκεψιμότητα στον Ιερό Βράχο αυξήθηκε. Πάνω από 1.200 άτομα τις καθημερινές και 2.500 τα Σαββατοκύριακα, κυρίως ντόπιοι, αφού, ούτως ή άλλως, οι τουρίστες δεν έχουν ακόμη κατακλύσει την πρωτεύουσα.

Και πριν προλάβει καλά καλά να περάσει στη δεύτερη γραμμή της ειδησεογραφίας η περίφημη συνομιλία μεταξύ Αλέξη Τσίπρα και Λίνας Μενδώνη – με φόντο τον Παρθενώνα -, η Ακρόπολη γίνεται και πάλι πρώτη είδηση. Αυτήν τη φορά, λόγω της άδειας που έδωσε το ΚΑΣ για να γίνει εκεί η φωτογράφιση της συλλογής Cruise 2022 του οίκου Dior. Οπως ακριβώς είχε γίνει πριν από 70 χρόνια.

Θα έχουμε πάντα την Ακρόπολη

Το 1951 ο Κριστιάν Ντιόρ ήταν ένα είδος εθνικού ήρωα για τους Γάλλους (λέγεται πως όταν, έξι χρόνια αργότερα, πέθανε, το Παρίσι είχε να δει τέτοιο πλήθος λαού σε κηδεία από τότε που αποχαιρέτησε τον Βίκτωρα Ουγκώ). Τέσσερα χρόνια πριν, είχε παρουσιάσει το περίφημο new look που όχι μόνο αναμόρφωσε τη γυναικεία σιλουέτα, αλλά έδειξε ότι αυτός ο τομέας θα μπορούσε να εξελιχθεί σε βαριά βιομηχανία για μια χώρα.

Στην Ελλάδα, βέβαια, τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά. Οι πληγές του Εμφυλίου ήταν ακόμη χαίνουσες και αιμάσσουσες. Οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα ψήφου. Ο αποπληθωρισμός, επτά χρόνια μετά την Κατοχή, δεν είχε ακόμη επιτευχθεί πλήρως – τα πορτοκάλια κόστιζαν πάνω από 3.000 δραχμές η οκά. Μεγάλες λεωφόροι της πρωτεύουσας ήταν χωματόδρομοι και η λεωφόρος Βασιλέως Κωνσταντίνου που περνά μπροστά από το Καλλιμάρμαρο, ποτάμι. Στις πλατείες Κουμουνδούρου και Αγίου Παντελεήμονα λειτουργούσαν… «πισίνες διά το κοινόν», κάτι γούρνες δηλαδή. Δεν υπήρχαν ηλεκτρικά πλυντήρια, ενώ το ηλεκτρικό ψυγείο ήταν ακόμη μέγιστη και σπάνια πολυτέλεια. Είχαμε όμως πάντα την Ακρόπολη.

Την Ακρόπολη που επέλεξε τότε, στο απόγειο της δόξας του, ο Ντιόρ για να φωτογραφίσει τα μοντέλα και που επιλέγει σήμερα ο οίκος ο οποίος φέρει το όνομά του, τιμώντας μάλιστα την ελληνική υφαντουργία. Οπως διαβάζω – αφού πρόκειται για, περίπου, πανομοιότυπη φωτογράφιση -, είναι μια ευκαιρία για να αναδειχθούν οι εργασίες αναστήλωσης που έχουν γίνει μέσα σε αυτά τα χρόνια. Και μια αφορμή για να σκεφτούμε κι εμείς τι έχει γίνει σε αυτήν την εβδομηκονταετία ώστε να «αναστηλωθεί» η Ελλάδα, από την «εξωτική χώρα» στην εσχατιά της Ευρώπης που ήταν το 1951, σε αυτό που είναι σήμερα. Οχι ό,τι καλύτερο ίσως, αλλά μιλάμε για μεγάλη απόσταση. Πολύ μεγάλη.

Λίγη γκρίνια ακόμη
Βέβαια οι «μενδωνομάχοι» τρώγονται από χθες για να αποδομήσουν το όλο θέμα. Πολύ περισσότερο αφού λέγεται ότι η προσωπική σχέση της Μαρέβας Μητσοτάκη με τη σχεδιάστρια του οίκου Dior συνέβαλε ώστε να παρθεί αυτή η απόφαση. «Να προστατεύσουμε τα μνημεία μας, να μην ανέβουν οι μοντέλες να τα ματαιώσουμε όλα» σου λέει. Δεν πειράζει. Δυο πράγματα εξάλλου μένουν ακλόνητα σε αυτόν τον τόπο. Η Ακρόπολη και η γκρίνια.