Η άνοιξη του Χόκνεϊ στο iPad

Λίγο πριν ξεσπάσει η πανδημία Covid βρέθηκε απομονωμένος στη Νορμανδία. Ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ, από τους πιο σημαντικούς εν ζωή καλλιτέχνες, αγόρασε ένα σπίτι με κήπο στην περιοχή της Βόρειας Γαλλίας με πρόθεση να ζωγραφίσει την άνοιξη. Και το έκανε. Στη διάρκεια της πρώτης παγκόσμιας καραντίνας ο 83χρονος Χόκνεϊ ζωγράφισε τον ανοιξιάτικο κήπο του. Οχι με πινέλα και σωληνάρια, αλλά στο iPad με τη βοήθεια μιας εφαρμογής για ζωγραφική. Αυτή την εβδομάδα οι πίνακες που απεικονίζουν ανθισμένα κλαδιά, παρτέρια με λουλούδια, σταγόνες βροχής στην επιφάνεια μιας λίμνης, ένα δεντρόσπιτο γίνονται έκθεση με τίτλο «Ο ερχομός της Ανοιξης, Νορμανδία, 2020» που για πρώτη φορά θα παρουσιάσει στις μεγάλες αίθουσες της Βασιλικής Ακαδημίας του Λονδίνου.

Από τον περασμένο Απρίλιο, όταν ξεκίνησε να δείχνει τις εικόνες του στο Instagram, έδωσε ένα αισιόδοξο ξάφνιασμα για τους θεατές του. Τώρα αυτές οι εικόνες του iPad έχουν εκτυπωθεί ως ελαιογραφίες μεγάλης κλίμακας και κατά τον κριτικό τέχνης του «Guardian» Τζόναθαν Τζόουνς αυτή είναι η καλύτερη έκθεση του Χόκνεϊ εδώ και πολύ καιρό. Είναι επίσης ένα «αφιέρωμα», λέει ο ίδιος ο καλλιτέχνης στους ζωγράφους που τον ενέπνευσαν. Ο καλλιτέχνης με καταγωγή από την γκρίζα βιομηχανική πόλη Μπράντφορντ απέκτησε τη χαρακτηριστική παλέτα όταν είδε τα έργα των Μονέ, Ματίς και Πικάσο. Και ειδικά όταν το 1954 είδε στο Μάντσεστερ μια έκθεση με πίνακες του Βαν Γκογκ.

Η ζωή του ήταν μια διαδρομή προς την αναζήτηση του έντονου φωτός και του δυνατού χρώματος. Για αυτό και μετά τις σπουδές τέχνης στο Λονδίνο, πέρασε στη Νέα Υόρκη και το 1964 βρέθηκε στο Λος Αντζελες. Και σήμερα ο αντίκτυπος που έχει η Νορμανδία πάνω του είναι ο ανάλογος με ό,τι ένιωσε όταν βρέθηκε στην Καλιφόρνια. «Θυμάμαι ότι στο Μπράντφορντ δεν υπήρχαν πολλές σκιές, γιατί το φως ήταν κυρίως γκρίζο. Είχα παρατηρήσει τις σκιές στις ταινίες του Χόλιγουντ και ήξερα ότι το Χόλιγουντ ήταν ένα φωτεινό μέρος με ήλιο, γι’ αυτό ήθελα να πάω εκεί. Οπως ο Βαν Γκογκ όταν πήγε στην Αρλ».

ΣΤΗ ΝΟΡΜΑΝΔΙΑ. Ο Χόκνεϊ ξετρελάθηκε με την ύπαιθρο στη Νορμανδία. «Είναι πολύ, πολύ όμορφο αυτό το μέρος του κόσμου. Παντού, όπου να κοιτάξουμε, είναι πράσινο. Ο ορίζοντας είναι μόνο δέντρα. Δεν μπορούμε να δούμε το ηλιοβασίλεμα, γιατί υπάρχουν μερικοί λόφοι στον δρόμο. Μπορώ να παρακολουθήσω από το παράθυρο της κουζίνας την ανατολή. Οπως ανατέλλει, μια μικρή ράβδος χρυσού ανεβαίνει στον ορίζοντα. Είναι τόσο μαγικό: μπορείτε να την κοιτάξετε μόνο για περίπου δύο λεπτά, τρία λεπτά και μετά είναι όλα πολύ φωτεινά. Τη βλέπω τον χειμώνα από την κρεβατοκάμαρά μου, όταν ο ήλιος κινείται νότια. Θα κινηθεί βόρεια μέχρι τις 21 Ιουνίου και μετά θα ξεκινήσει ξανά το ταξίδι του προς τα νότια». Για να επισημάνει με ενθουσιασμό για το εύρημα του τόπου: «Μαθαίνω τους Γάλλους πώς να ζωγραφίζουν τη Νορμανδία. Αυτοί δεν είναι που σταμάτησαν να ζωγραφίζουν όταν ο Ντεριντά είπε πως η ζωγραφική είναι νεκρή; Πάντα πίστευα ότι έκανε λάθος, γιατί σύμφωνα με τα λεγόμενά του η μόνη απεικόνιση που παίρνει κανείς σοβαρά υπόψη του είναι η φωτογραφία. Ωσπου όλοι σήμερα έγιναν φωτογράφοι. Ομως η ζωγραφική είναι μακράν πιο ενδιαφέρουσα».