500 επαγγελματίες του εγκλήματος

Η επίσκεψη του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Μιχάλη Πλιώτα, και ο φάκελος που του επέδωσε προκειμένου να του ζητήσει τη συνδρομή της δικαιοσύνης στην εξάρθρωση του εγκλήματος αναδεικνύουν ένα πρόβλημα και, ουσιαστικά, τη χρεοκοπία των πολιτικών δημόσιας τάξης των τελευταίων χρόνων. Οτι πεντακόσιοι ποινικοί κυκλοφορούν ελεύθεροι και, ουσιαστικά, συνεχίζουν και διευρύνουν τη δράση τους δεν είναι παίξε-γέλασε.

Πεντακόσιοι. Κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Μερικοί βρίσκονται έξω έχοντας εκτίσει μικρό μέρος βαριών ποινών λόγω του νόμου Παρασκευόπουλου. Κάποιοι άλλοι είναι υπόδικοι: έχει οριστεί και εκκρεμεί η μέρα που θα δικαστούν με σοβαρές κατηγορίες για εγκλήματα. Και αρκετοί είναι φυγόδικοι, καταδικασμένοι ερήμην ή δραπέτες. Σε όποια κατηγορία κι αν βρίσκονται τα πρόσωπα αυτά, έχουν απασχολήσει πρόσφατα και την ασφάλεια και τη δικαιοσύνη, είναι σεσημασμένοι, είναι γνωστά τα στοιχεία τους, τα ονόματά τους, τα δαχτυλικά τους αποτυπώματα και το DNA τους – αλλά ζουν ελεύθεροι και συνεχίζουν τη δουλειά τους. Και η δουλειά τους είναι η ίδια που έκαναν και πριν από τον «σωφρονισμό» τους: το έγκλημα.

Το ζήτημα σήμερα είναι πώς το κράτος θα γίνει αποτελεσματικότερο στην πάταξη του εγκλήματος και στην υπεράσπιση της δημόσιας τάξης και της ασφάλειας. Ο Χρυσοχοΐδης επιδιώκει την ενοποίηση της δράσης του κράτους, τη συνεργασία Αστυνομίας και Δικαιοσύνης προκειμένου να ξεκινήσει ποινική έρευνα για το οργανωμένο έγκλημα στην Ελλάδα και να μπει οριστικό τέλος στη δράση του, αφού οι Αρχές θα μπορέσουν να απαγγείλουν άμεσα κατηγορίες σε εκατοντάδες ποινικούς.

Δεν έχω συγκριτικά στοιχεία και δεν γνωρίζω τις διακυμάνσεις του εγκλήματος στην Ελλάδα για μεγάλο διάστημα – από τα στοιχεία της τελευταίας τριετίας, όπως τα δίνει η Ασφάλεια, καταλαβαίνω ότι η χειρότερη χρονιά ήταν το 2018, οπότε είχαμε και τις περισσότερες ανθρωποκτονίες, καθώς και το μικρότερο ποσοστό εξιχνιάσεων (78,54%). Επί ΣΥΡΙΖΑ. Αν λάβουμε τοις μετρητοίς τις θέσεις του κόμματος, σήμερα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για το έγκλημα και για τους μηχανισμούς δημόσιας τάξης, και αν υπολογίσουμε ότι πολλές από τις θέσεις αυτές υπαγόρευσαν σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές του, εξηγείται η κατάσταση που καταγράφουν οι έρευνες του Χρυσοχοΐδη: πολιτικές που θεωρούν τη δημόσια τάξη «ασφαλειοποίηση» και καταστολή, αποδίδουν το έγκλημα σε μεγάλο βαθμό σε κοινωνικά αίτια (στην άδικη κοινωνία) και θεωρούν την πρόληψη και την καταστολή του υπηρεσία του κράτους στο κεφάλαιο και στις δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού οδηγούν σε αποδυνάμωση των μηχανισμών επιβολής της τάξης.

Επιπλέον, οι αλλαγές στο σωφρονιστικό σύστημα άλλαξαν προς το χειρότερο την κατάσταση. Οι στόχοι ήταν ευγενείς: η σωφρονιστική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, που εμφανιζόταν ως «υποχρέωση νομιμότητας», κατά τον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης Μιχάλη Καλογήρου, είχαν «άξονες την ασφάλεια, τον ανθρωπισμό, την επανένταξη, τη διαφάνεια». Εκ των πραγμάτων, η πολιτική αυτή απέτυχε. Αποσυμφόρησε μεν τις φυλακές αλλά συνέβαλε καθοριστικά στη σημερινή κατάσταση: στους 500 επαγγελματίες του εγκλήματος που βρίσκονται εκτός.

Και δεν έγιναν ούτε πρόσκοποι ούτε προλετάριοι: επειδή η μόνη προσοδοφόρα δουλειά που γνωρίζουν, και δεν χειραγωγείται από τον νεοφιλελευθερισμό, είναι το έγκλημα.

Ηρθε η ώρα, μαζί με την αναδιάρθρωση του κράτους, να γλιτώσουμε από τον ιδεοληπτικό δήθεν ανθρωπισμό μιας τουλάχιστον αφελούς κινηματικής Αριστεράς.

Ψηλά. Πολύ ψηλά. Πόσο ψηλά;
Οι διάλογοι που διαρρέουν από την κατάθεση του επιχειρηματία Χρήστου Καλογρίτσα στην προανακριτική επιτροπή της Βουλής είναι διασκεδαστικοί. Μια σαπουνόπερα με θέμα ένα σύστημα πτωχών πλην τιμίων ΜΜΕ που ζητούν ενίσχυση από έναν πατερούλη.
Υπάρχουν σκοτεινές πτυχές που θα διερευνηθούν. Αλλ’ υπάρχει και το κίνητρο των όσων μαθαίνουμε – και το κίνητρο δεν είναι άλλο από την προσπάθεια του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ να στήσει ένα δικό του κανάλι, που θα προσετίθετο σε ένα πλέγμα ευνοϊκών στην κυβέρνηση ΜΜΕ, που δεν ήταν και λίγα. Για τη δουλειά, όπως όλα δείχνουν, υπεύθυνος ήταν ο Νίκος Παππάς. Το έκανε άραγε από ένα προσωπικό βίτσιο, αντί για υπουργός να γίνει αρχισυντάκτης ενός ισχυρού προπαγανδιστικού ΜΜΕ; Ή μήπως δεν ήταν απλώς προσωπικό βίτσιο;
Ο Καλογρίτσας, πάντως, προχθές είπε με σαφήνεια ότι εκβιαζόταν «από πολύ πάνω. Οχι σαν εσάς εδώ. Πολύ πιο ψηλά». Πόσο ψηλά όμως;
Από την αρχή αυτής της ιστορίας, αλλά και της άλλης υπόθεσης που πρόκειται να διερευνηθεί δικαστικά, στην οποία πρωταγωνίστησε ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, πάντα υπήρχε ένα ερώτημα: είναι δυνατόν να δρουν σε βάρος της δημοκρατικής νομιμότητας πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εν αγνοία του προέδρου του κόμματος; Ο Τσίπρας πού βρισκόταν σε αυτές τις υποθέσεις; Η ερώτηση έχει διατυπωθεί. Κι όταν υπάρχει ερώτηση, απαιτείται και απάντηση.