Οι έξι λέξεις του Βαγγέλη Μαρινάκη

Χαραγμένες ανεξίτηλα στο χέρι του. Προφανώς βγαλμένες από την ψυχή του. Εξι σπουδαίες λέξεις: «Dream. Love. Create. Fight. Survive. Win» που μαρτυρούν στάση ζωής. Οι ίδιες που όταν τις τοποθετείς τη μια πλάι στην άλλη σε αφήνουν με την εντύπωση πως πλάστηκαν για να περιγράψουν τη σχέση του με τον Ολυμπιακό.

Διόλου τυχαία, τις επέλεξε ο Βαγγέλης Μαρινάκης για να συνοδεύσουν το χθεσινό του μήνυμα – στα social media – για την κατάκτηση του 46ου.  Διόλου τυχαία, βρέθηκαν εκεί δίπλα στο ένα ακόμη τρόπαιο που πήρε ήδη τον δρόμο για την περίφημη αίθουσα με τα… ασημικά. Μπήκαν στη σωστή σειρά για να υπενθυμίσουν σε όλους το αυτονόητο: Εκείνο το ένα και μοναδικό μονοπάτι που σε οδηγεί στη βρύση του πρωταθλητή.

«Στο τέλος κερδίζουμε εδώ»
Ναι, μόνο αν ονειρεύεσαι και αγαπάς, δημιουργείς. Μόνο αν μάχεσαι, επιβιώνεις. Και έπειτα νικάς. Και το γιορτάζεις. Οπως το γιόρτασαν χθες βράδυ τα εκατομμύρια των φίλων του Ολυμπιακού που έχουν την τύχη να βλέπουν την ομάδα της καρδιάς τους ολοένα και να μεγαλώνει τον ίσκιο αλλά και τον μύθο της. Να επιβεβαιώνει την ανωτερότητά της προσθέτοντας παράσημα στην πλούσια συλλογή της. Πώς το είπε ο διοικητικός ηγέτης του Ολυμπιακού χθες στον Χρήστο Φερεντίνο λίγο πριν το τρόπαιο του πρωταθλητή συναντηθεί (και φέτος) με τον φαληρικό ουρανό;  Πώς του απάντησε όταν ο γνωστός παρουσιαστής τού ζήτησε να ξεχωρίσει μια από αυτές, ως την αγαπημένη του; «Και οι έξι λέξεις. Αλλά στο τέλος πάντα κερδίζουμε, εδώ» του είπε δείχνοντας με τα χέρια του λες ολόκληρο το Γεώργιος Καραϊσκάκης. Εκείνο που μεγάλωσε – και θα συνεχίσει να μεγαλώνει – γενιές και γενιές.

Δεν σταματά
Ηταν το καλοκαίρι του 2010 όταν ο γιος του Μιλτιάδη – που έγραψε τη δική του μεγάλη ιστορία σε φόντο ερυθρόλευκο – ανασκουμπωνόταν και αναλάμβανε μια ευθύνη που τότε φαινόταν κανονικό βουνό. Να κρατήσει στα χέρια του τον Ολυμπιακό έπειτα από ένα απότομο τέλος εποχής. Μια ομάδα που όχι μόνο είχε κλείσει τον προηγούμενο κύκλο της, αλλά που επί της ουσίας είχε να αντιμετωπίσει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από εκείνα που σχετίζονταν με τον πρωταθλητισμό. Το τι κατάφερε; Το καταλαβαίνεις καλά σε νύχτες σαν τη χθεσινή ή σε μια απλή απαρίθμηση των τίτλων: 9 πρωταθλήματα και τέσσερα Κύπελλα (που ίσως σε λίγες ημέρες γίνουν 5) σε 11 χρόνια. Το πώς τα κατάφερε όμως; Ισως τελικά το μαρτυρούν αυτές οι λέξεις στο χέρι του. Υπερβάσεις σε όλα τα επίπεδα. Στην δυσκολότερη – μεταπολεμικά – εποχή για ολόκληρη τη χώρα.  Ο Ολυμπιακός που δεν σταματά να ονειρεύεται. Που δεν σταματά να τοποθετεί τον πήχη ψηλότερα. Που έχει σχηματίσει μια τεράστια απόσταση από τον εγχώριο ανταγωνισμό. Και την ίδια στιγμή; Που ήδη από σήμερα σκέφτεται κιόλας τα επόμενα.