Συγκρούσεις

Τα στρατόπεδα μέσα στα στρατόπεδα, που έγιναν ορατά από την πρώτη συζήτηση για τη συνεπιμέλεια στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή, ήταν κοινό μυστικό τους τελευταίους μήνες στην πολιτική αγορά. Στελέχη όλων των κομμάτων είχαν χωριστεί σε εκείνες από την Αφροδίτη και τους άλλους από τον Αρη – κριτίκαραν ή υποστήριζαν, δηλαδή, διατάξεις του νομοσχεδίου ανάλογα με το φύλο τους. Τελικά, βέβαια, η αντιπολίτευση τάχθηκε σύσσωμη κατά – παρότι ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ δεν διαφωνούν με την κεντρική ιδέα. Και μόλις δύο γυναίκες βουλευτές της συμπολίτευσης εξέφρασαν ευθέως την αντίθεσή τους – με κύριο επιχείρημα ανάλογο με των αντιπολιτευόμενων: πώς ένα σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, που πρέπει να προσεγγίζεται από παιδοκεντρική σκοπιά, εξετάζεται από γονεοκεντρική. Αν επιβεβαίωσε κάτι η προχθεσινή κουβέντα στη Βουλή, αυτό είναι πως ο ευαίσθητος χαρακτήρας του θέματος που καλείται να ρυθμίσει η νομοθετική εξουσία προσφέρεται για συγκρούσεις. Οχι μόνο πολιτικές, αλλά κοινωνικές και διαπροσωπικές. Πριν καν, άλλωστε, καβγαδίσουν στο βουλευτήριο οι εκπρόσωποι του έθνους, είχαν ξεκινήσει να αντιπαρατίθενται στην πραγματική ζωή εκείνοι των δύο φύλων.

Επιφυλάξεις

Καιρό τώρα η μεν ανδρική πλευρά κατηγορεί τη γυναικεία ότι εκμεταλλεύεται το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο για να αποξενώσει τους πατέρες από τα παιδιά τους, η δε δεύτερη μέμφεται τους ακτιβιστές της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας πως ζητούν αλλαγές που δεν προστατεύουν ορισμένες μητέρες και κάποια παιδιά από την ενδοοικογενειακή βία. Και κάπου ανάμεσα ειδικοί – νομικοί και παιδοψυχολόγοι – στήριζαν επί της αρχής την ισότιμη παρουσία και των δυο γονέων στη ζωή του παιδιού, εκφράζοντας ωστόσο επιφυλάξεις για την οριζόντια αντιμετώπιση όλων των περιπτώσεων ή τις συνέπειες που ίσως έχει η ερμηνεία μερικών προβλέψεων του νέου οικογενειακού δικαίου στην παιδική ψυχολογία, σαν εκείνη που μπορεί να καθιερώσει τη διαρκή μετακόμιση από το σπίτι του ενός γονιού σε αυτό του άλλου. Οι ρεαλιστές υπενθυμίζουν ότι το νομοσχέδιο έρχεται να διευθετήσει και αντιδικίες σε ήδη κατεστραμμένες σχέσεις. Σύμφωνοι. Ακριβώς γι’ αυτό θα έπρεπε να λαμβάνει υπόψη την κοινή λογική που έχει αποδοθεί εύγλωττα στην τολστοϊκή λογοτεχνία: όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους. Κάθε δυστυχισμένη οικογένεια όμως είναι δυστυχισμένη με τον δικό της τρόπο.