Κίνδυνος να ανοίξουν παλιές πληγές των Εργατικών

Οταν η Αντζελα Ρέινερ διασφάλιζε τη θέση της αντιπροέδρου των Εργατικών, τα πιστοποιητικά αυθεντικότητας που διέθετε ως μέλος της εργατικής τάξης και ο σεβασμός προς το πρόσωπό της από την Αριστερά του κόμματος την καθιστούσαν αυτομάτως μια σημαντική προσωπικότητα στην προσπάθεια του Κιρ Στάρμερ να ενώσει ξανά το κόμμα, μετά την εσωτερική διαμάχη την περίοδο του Τζέρεμι Κόρμπιν. Η αποπομπή της, ωστόσο, ενέχει τον κίνδυνο να ανοίξουν πάλι πληγές, οι οποίες κάθε άλλο παρά έχουν γιατρευτεί.

Η φήμη της ως κάποιας που μπορεί να μιλά με αυθεντικότητα εκ μέρους των χαμηλόμισθων και για τις καθημερινές τους αγωνίες προηγείται της ένταξής της στον συνδικαλισμό και στην πολιτική. Η Ρέινερ εγκατέλειψε το σχολείο χωρίς να έχει λάβει πιστοποίηση, όταν έμεινε έγκυος στα 16 της χρόνια. Αξίζει να σημειωθεί πως ενώ όταν εισήλθε για πρώτη φορά στη Βουλή το 2015 θεωρούνταν προερχόμενη από την αριστερή πτέρυγα του κόμματος, επέδειξε μια αξιοσημείωτη ικανότητα να ελίσσεται στα χρόνια των εσωκομματικών εχθροπραξιών. Δεν θεωρούνταν, επίσης, φανατική οπαδός του Κόρμπιν. Ακόμη και ως σκιώδης υπουργός Παιδείας, κατάφερε να αποφύγει να βρεθεί στο επίκεντρο των συγκρούσεων.

Παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να διασφαλίσει ισχυρή υποστήριξη από την αριστερή πτέρυγα κατά τη διεκδίκηση της θέσης της αναπληρώτριας προέδρου, υποσχόμενη να «κάνει την υπόθεση του καθημερινού σοσιαλισμού να ριζώσει στις ζωές των ανθρώπων».

Οταν ο «Observer» πήρε συνέντευξη από τη Ρέινερ στο πλαίσιο της προεκλογικής εκστρατείας, αναγνώρισε μεν ότι ορισμένα μέλη των Εργατικών ζητούσαν περισσότερο πάθος και πιο έντονη κριτική απέναντι στους Τόρις από τον Στάρμερ, όμως επέμεινε πως υπάρχει ένα ενιαίο μέτωπο στο κόμμα. Στο παρασκήνιο, άλλωστε, υπήρχαν εντάσεις. Αν και η Ρέινερ διέθετε τυπικά τον τίτλο της συντονίστριας της εκλογικής εκστρατείας, οι σύμμαχοί της ισχυρίζονταν ότι στην πράξη διέθετε ελάχιστο ή και καθόλου έλεγχο της διαδικασίας που αφορούσε τις τοπικές εκλογές, καθώς όλες οι αποφάσεις έρχονταν απευθείας από το γραφείο του επικεφαλής του κόμματος.

Ορισμένοι πιστεύουν, μάλιστα, πως εβδομάδες πριν από τα αποτελέσματα είχε στοχοποιηθεί με σκοπό να της επιρριφθεί η ευθύνη για τις κακές επιδόσεις. Κάποιοι στο περιβάλλον του Στάρμερ συνέχιζαν να πιστεύουν πως αυτή βρισκόταν πίσω από αναφορές που ασκούσαν κριτική για τις επιδόσεις της πολιτικής του διευθύντριας, της πρώην βουλευτού Τζένι Τσάπμαν. Αλλα υψηλόβαθμα στελέχη την κατηγορούσαν επίσης για την αποτυχημένη και χαοτική διαδικασία που οδήγησε στην επιλογή του υποψηφίου των Εργατικών για τη δημαρχία του Λίβερπουλ.

Βεβαίως, οι συνεργάτες του Στάρμερ επιμένουν πως θα παραμείνει κεντρικό μέλος της ομάδας και, κατά συνέπεια, δεν έχει «αποπεμφθεί». Παρ’ όλα αυτά, ο τρόπος με τον οποίο απομακρύνθηκε από την προεδρία του κόμματος θα αφήσει κακά προηγούμενα.

Σίγουρα, πάντως, η Ρέινερ δεν είναι ένας αντίπαλος που θα ήθελε κανείς να επιλέξει να έχει απέναντί του. Αν και δεν ήταν η υποψήφια της αριστερής πτέρυγας για την ηγεσία του κόμματος, η αντιμετώπισή της θα της χαρίσει πόντους και συμπάθεια στις τάξεις των πολυάριθμων στελεχών της.

Το γεγονός ότι παραμένει στη θέση της αναπληρώτριας είναι επίσης σημαντικό. Πρόκειται για ένα αιρετό αξίωμα, που της προσφέρει μια ανεξάρτητη από τα μέλη του κόμματος εντολή. Οπως, άλλωστε, διαπίστωσε ο Κόρμπιν όταν επανειλημμένως ήρθε σε ρήξη με τον δικό του αναπληρωτή Τομ Γουότσον, η θέση αυτή μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά σημαντική, καθώς από εκεί η Ρέινερ θα είναι σε θέση να οικοδομήσει τη δική της βάση ισχύος.