Στην επικράτεια των τσιτάτων

«Η κανονικότητα, στην πραγματικότητα, δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά. Η κανονικότητα οδηγεί στον ατομικισμό. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση επενδύει πάρα πολύ στην ατομική ευθύνη όλον αυτό τον καιρό, είναι πολύ οργανωμένη αυτή η προσέγγιση που κάνει». Αυτά είπε μεταξύ πολλών άλλων η Εφη Αχτσιόγλου και συμπλήρωσε ότι «η κανονικότητα […] βοηθά ουσιαστικά την Ακρα Δεξιά στο αφήγημά της».

Δεν είπε ότι η Αριστερά επενδύει στην καταστροφή. Αλλά προφανώς αυτό που είπε είναι μια απόλυτη αυθαιρεσία. Από πού προκύπτει ότι η κανονικότητα οδηγεί στον ατομικισμό; Γιατί είναι πρόβλημα η αίσθηση της ατομικής ευθύνης, της ευθύνης των ατόμων έναντι του συνόλου, την κοινωνίας; Γιατί είναι κακό, π.χ., να λαμβάνουν υπόψη οι νεότεροι τους ευάλωτους στον κορωνοϊό γεροντότερους και να προσέχουν τη συμπεριφορά τους, προκειμένου να μη γίνουν φορείς μετάδοσης του ιού;

Για τη νεαρή πολιτικό, τα πράγματα είναι απλά: η κυβέρνηση ζητεί ατομική ευθύνη, άρα ατομικισμό, που οδηγεί στην κανονικότητα, άρα η Αριστερά είναι εναντίον της κανονικότητας. Μιλάμε δηλαδή για αφέλεια, σχηματοποίηση, αδυναμία λογικής συγκρότησης. Για σχήματα κακής παιδείας και νεανικής ανωριμότητας όπως τη διαμορφώνει μια Αριστερά των τσιτάτων. Για την τραγωδία νεόγερων της πολιτικής, που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα αλλά αδυνατούν να κάνουν έναν απλό συλλογισμό.