Νέμεσις για το Μάτι

Ολα έγιναν όπως τα περιγράψαμε εκείνες τις δύσκολες μέρες. Το επιβεβαιώνει η δικογραφία που σχηματίστηκε από τις ανακρίσεις για τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι και τις ευθύνες του κρατικού μηχανισμού. Η τότε κυβέρνηση ήταν σε γνώση της ύπαρξης νεκρών πριν αρχίσει η σύσκεψη κυβερνητικών και υπηρεσιακών παραγόντων υπό τον τότε πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.

Θυμάστε πώς είχαν εξελιχθεί τα περιστατικά – και πώς τα καταγράφαμε για να εισπράξουμε κατηγορίες για προπαγανδιστική χρήση του δυστυχήματος; Θυμάστε το τηλεοπτικό live, το θέατρο του τότε πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, που ζητούσε να απογειωθούν το πρωί τα πυροσβεστικά σαν να μην ήξερε ότι όλα είχαν τελειώσει; Θυμάστε τη βεβαιότητα με την οποία, σχεδόν αμέσως, η κυβέρνηση απέδωσε την καταστροφή σε εμπρησμό, στην κλιματική αλλαγή και στα αυθαίρετα – λες και αν είχε δίκιο το κράτος έπρεπε να αποσυρθεί από την υποχρέωσή του να περιορίσει ζημιές και να σώσει ζωές; Θυμάστε τους χάρτες που δήθεν προέρχονταν από την υπηρεσία Διαστήματος του επαγγελματία διαστρεβλωτή Νίκου Παππά, προκειμένου να αποδειχτεί ο δήθεν εμπρησμός, ήτοι η επίθεση κάποιων μυστηριωδών κακών εναντίον της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ; Θυμάστε τις προστατευμένες προπαγανδιστικές επισκέψεις Τσίπρα και Καμμένου στο Μάτι; Τις επιθέσεις κατά δημοσιογράφων που ανέδειξαν το ζήτημα;

Κι ύστερα, θυμάστε το ανόσιο παιχνίδι με τους νεκρούς; Τις προσπάθειες έμμεσης ταύτισής τους με εχθρούς του δημόσιου συμφέροντος; Την πολυήμερη αναμονή έκδοσης επίσημου καταλόγου απωλειών; Την έκδοση τελικά με καθυστέρηση αυτής της λίστας έπειτα από πίεση του Τύπου; Θυμάστε ότι η κυβέρνηση επέκρινε τα ΜΜΕ που πρόβαλαν αυτή τη λίστα – λες και οι νεκροί έπρεπε να αποκρυβούν, και μαζί οι δραματικές ιστορίες τους; Και την αντιπολίτευση – ιδίως διότι η ΝΔ, όπως είχε υποχρέωση, παρήγγειλε άλλη έρευνα στον καθηγητή Κωνσταντίνο Συνολάκη, χάρη στην οποία πιέστηκε το κράτος να προχωρήσει τη δική του έρευνα και να ζητήσει τον καταλογισμό ευθυνών; Θυμάστε ότι ο Πολάκης, σύμβολο της κυβερνητικής περιφρόνησης των δημοκρατικών θεσμών, επετέθη στον καθηγητή Συνολάκη δίνοντας στη δημοσιότητα τη διεύθυνση του σπιτιού του; Θυμάστε, ακόμα, ότι η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου (με την τότε ηγεσία της) έδωσε εντολή ουσιαστικά να παγώσει η έρευνα, για να αλλάξει κατεύθυνση μετά τις αντιδράσεις;

Η τότε κυβέρνηση επένδυσε συστηματικά στην παραπλάνηση και στη σύγχυση. Στην αποδόμηση του τραγικού συμβάντος. Και στη λήθη. Πιστεύοντας ότι προορισμός των ανθρώπων είναι η λήθη, πολλοί από όσους είχαν την πολιτική ευθύνη για εκείνη την τραγωδία επιχείρησαν, πρόσφατα, τον ανόσιο συμψηφισμό των νεκρών στο Μάτι με τους νεκρούς του κορωνοϊού.

Είναι ακόμα μια προσπάθεια αποποίησης της προσωπικής ευθύνης – ή μάλλον για διάχυση συνολικά ευθυνών σε όλο το πολιτικό σύστημα. Για πρόσωπα αυτής της νοοτροπίας, η πολιτική είναι απλώς το όχημα για την πρόσβαση στην εξουσία. Η ηθική διάστασή της, η ευθύνη που προϋποθέτει η άσκησή της δεν απασχολεί παρά μόνο ηθικολογικά, ως παρενέργεια της αναγκαίας αντιπαράθεσης. Αμοραλιστές τέτοιου τύπου ηγήθηκαν της χώρας στην κορύφωση της μεγαλύτερης μεταπολεμικά πολιτικής και οικονομικής κρίσης της.

Η ώρα της δικαιοσύνης για το Μάτι, και μοιραία, η ώρα της εξατομίκευσης των ευθυνών και των παραλείψεων δεν πρέπει να μας απομακρύνει από την πολιτική και την ηθική ευθύνη και, κυρίως, τις μεθοδεύσεις απαλλαγής από την ευθύνη τους αυτή των τότε υπεύθυνων πολιτικών και τοπικών αρχόντων.