Τριαντάφυλλο

Στη νοσταλγία είναι πρώτη η Αριστερά. Οι ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες που μετρούν πάνω από μισό αιώνα ζωής θυμούνται σήμερα εκείνη την ένδοξη ημέρα του 1981 που είχε θριαμβεύσει ο Φρανσουά Μιτεράν, ανοίγοντας τον δρόμο λίγους μήνες αργότερα στον Ανδρέα Παπανδρέου και έναν χρόνο μετά στον Φελίπε Γκονθάλεθ. Τι ωραία χρόνια – λένε -, κι ανταλλάσσουν αναμνήσεις, αφηγούνται ανέκδοτα, αλλά κυρίως απαριθμούν επιτυχίες, κουνώντας το κεφάλι τους με απογοήτευση επειδή οι ψηφοφόροι φάνηκαν αχάριστοι.

Πράγματι, σαράντα χρόνια μετά, η εικόνα κάθε άλλο παρά ρόδινη είναι για τους Τριτοδρομικούς. Στην Ισπανία έχασαν στις πρόσφατες τοπικές εκλογές από μια οπορτουνίστρια. Στη Γερμανία τρώνε τη σκόνη των Πράσινων. Στη Γαλλία κοντεύουν να εξαϋλωθούν. Στην Ιταλία αλλάζουν συνεχώς αρχηγό μπας και δουν άσπρη μέρα. Και στη Βρετανία, αν όπως όλα δείχνουν χάσουν τις επόμενες εκλογές, θα μείνουν μακριά από την εξουσία τουλάχιστον για μια εικοσαετία.

Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; Ο Κιρ Στάρμερ, ο πολύ σοβαρός αλλά άχρωμος ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, δεν δίστασε να το παραδεχθεί: «Χάσαμε την εμπιστοσύνη της εργατικής τάξης». Ενας βουλευτής του κόμματος, ο Καλίντ Μαχμούντ, το λέει πιο ωμά: «Ο τεχνολογικός ουτοπισμός της λονδρέζικης μπουρζουαζίας που έχει αλώσει το κόμμα μας έχει περισσότερα κοινά σημεία με την υψηλή κοινωνία της Καλιφόρνιας παρά με τους καθημερινούς ανθρώπους που ψηφίζουν στο Χάρτλπουλ», την πόλη της Βορειοανατολικής Αγγλίας όπου οι Εργατικοί ηττήθηκαν την περασμένη Πέμπτη για πρώτη φορά από το 1974.

Η λύση είναι άραγε η επιστροφή σε κορμπινοποδεμοσυριζοκαταστάσεις; Οχι, αυτό απέτυχε. Τον δρόμο τον δείχνει ο πρόεδρος Μπάιντεν, που έχει συνειδητοποιήσει ότι οι προοδευτικές ελίτ περιφρόνησαν τις τελευταίες δεκαετίες τους χαμένους της παγκοσμιοποίησης και προσπαθεί τώρα να στήσει γέφυρες ανάμεσα στους μορφωμένους κατοίκους των πόλεων και την παραδοσιακή εργατική τάξη. Για να ξανανθίσει λοιπόν το τριαντάφυλλο του Μιτεράν, η Κεντροαριστερά πρέπει να εξηγήσει γιατί απέτυχε η θεωρία της «διάχυσης του πλούτου προς τα κάτω» (trickle-down economics), που η ίδια είχε ένθερμα υιοθετήσει, και να προτείνει τρόπους μείωσης των ανισοτήτων.

Για να το κάνει, βέβαια, πρέπει να αποσαφηνίσει το πολιτικό της στίγμα. Το Κίνημα Αλλαγής της Φώφης Γεννηματά είναι φανερό ότι δυσκολεύεται. Βλέποντας τη Νέα Δημοκρατία να έχει αλώσει το Κέντρο, προσπαθεί να την αντιπολιτευθεί με παλιά, φθαρμένα όπλα. Αντί να προσπαθήσει έτσι να απαντήσει στις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων, αναδεικνύοντας μεταξύ άλλων την ανάγκη να υπάρξουν σύγχρονα, υγιή, ενωτικά συνδικάτα, σπεύδει να ταυτιστεί με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης απαντώντας στα κυβερνητικά «επτά fake news του ΣΥΡΙΖΑ» με «επτά αντεργατικές αλήθειες». Και προβάλλοντας ισοπεδωτικούς ισχυρισμούς όπως ότι «ο νέος στην Ελλάδα έχει σήμερα δύο επιλογές, είτε να μεταναστεύσει είτε να γίνει μισθοσυντήρητος νομάδας».

Αλλά έτσι δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να αυτοαποκλείεται από το ουσιαστικό πολιτικό παιχνίδι.