Γιατί η εθνική μνήμη αυτούς κρατά και μνημονεύει

Η περιπέτεια αθλητισµός ήταν πάντα ιστορία κινήτρων. Και το παραμύθι, ότι στην αρχαιότητα τους βόλευαν με κλάδο ελαίας, είναι για να το λέμε στα μικρά το βράδυ για να κοιμούνται. Και βέβαια υπήρχε αντιπαροχή, κι αντιπαροχή βαρβάτη, εκτός απ’ τις τιμές, που στην περίπτωση των παγκρατιαστών και μόνο γκρέμιζαν τείχη. Κι έχοντας αθλητή τον Μίλωνα ο Κρότων στην Κάτω Ιταλία, και η Θάσος τον Θεαγένη στο Βόρειο Αιγαίο, δεν είχαν ανάγκη από τείχη. Γιατί ο ένας κέρδιζε Ολυμπιάδες μέχρι τα 40 του κι ο άλλος μέχρι τον θάνατό του. Τους άλλους, τους αποδέλοιπους δηλαδή, άλτες, δρομείς, ρίπτες και παλαιστές, ακόμα και πυγμάχους, τους βολεύανε οικονομικά.

Και µόνιµη διατροφή διά βίου είχαν στο σιτηρέσιο, και παραμονή δωρεάν σε ό,τι σπίτι τούς άρεσε. Κι αν είχαν και τρέλα με τη γη, δωρεάν κλήρος δημόσιων εκτάσεων της επιλογής τους. Με λίγα λόγια, οι αρχαίες πολιτείες τιμούσαν και αντέμειβαν δεόντως τους διακριθέντες ολυμπιονίκες και όχι μόνον, αλλά και πυθιονίκες και ισθμιονίκες και νικητές στους Δελφικούς Αγώνες κι όπου υπήρχε αθλητική οργάνωση πανελλήνιας αποδοχής.

Και η ιστορία «αθλούμαι για τη διάκριση και την αντιπαροχή» τραβάει συνέχεια. Αρματοδρομίες, η μεγίστη κονόμα. Κι αν ο αγώνας μύριζε μαϊμού, το κάναν το στάδιο σαν δρόμο που του περνάς καλώδια. Παράδειγμα, η Στάση του Νίκα. Εκεί που οι Πράσινοι στήσαν τον αγώνα με τους σίγουρους νικητές, τους Βένετους. Και μας πληροφορεί ο χρονογράφος ο Προκόπιος ότι χαθήκαν ατέλειωτα λεφτά. Κι ο κοσμάκης σάλταρε μόλις κατάλαβε την κοροϊδία. Κι άντε να μαζέψεις αγριεμένο λαό. Κομμάτια κάναν τους ηνίοχους και τους προπονητές τους. Και μετά όλοι μαζί ξεχύθηκαν με πορεία στο κυβερνείο. Γιατί η αρματοδρομία είχε στηθεί από πολύ ψηλά. Αποτέλεσμα; Εξι χιλιάδες νεκροί!

Κι αυτή η σχέση, αδιατάρακτη, συνεχίζεται στον καιρό μας. Χρήμα και μπάλα. Χρήμα και στίβος. Χρήμα και κάθε αθλητική δραστηριότητα υψηλού επιπέδου. Αλλο το να τρέχεις και να παίζεις μπάλα ή μπάσκετ για την πλάκα σου. Από την ώρα που φοράς το κοστούμι της αποκλειστικής ενασχόλησης, όλα τα εθελοντικά πάνε περίπατο. Βάζεις τον εαυτό σου στη διαδικασία του κοσμοκαλόγερου. Τέρμα τα πάρτι, τα ξενύχτια, τα άτσαλα γκομενιλίκια. Τέρμα η κάθε λογής ασωτία. Το κορμί σου το κάνεις ναό. Κι από ‘κεί και πέρα το ιερουργείς ακόμα και στον ύπνο σου. Πάπαλα καλοκαίρια, χολιντέις και βακάνς. Τα πάντα στη διάθεση των αναγκών του αθλήματος. Και ανεβοκατεβαίνεις βουνά και λαγκάδια με το χαμόγελο στα χείλη και τα πόδια στραπατσαρισμένα. Και σηκώνεις ατέλειωτα βάρη με χαρά και με τα χέρια σακατεμένα.

Και δεν ρωτάς αν είναι κρύο, παγωνιά, χειμώνας, καταχείμωνο, αν είναι ζέστη και βράζει ο τόπος. Εσύ στο χρέος, ταμένος στον σκοπό. Κι όλα αυτά για τη διάκριση. Γιατί διάκριση σημαίνει τιμητική είσοδο στο Δημόσιο, στις Ενοπλες Δυνάμεις, άνευ εξετάσεων είσοδο στη Γυμναστική Ακαδημία, μόρια στις ακαδημαϊκές επιλογές και πάνω απ’ όλα πριμ. Υλική αμοιβή από την πλευρά της πολιτείας. Χρήματα που σου δίνονται για την τιμή που κάνεις στη χώρα σου, για την υπερηφάνεια που γεμίζεις τους σύνεθνούς σου και, τέλος, γιατί καθιστάς εν δόξη και τιμή αναγνωρίσιμη την πατρίδα σου. «Για την Ελλάδα, ρε γαμώ το», είπε η Πατουλίδου τρέχοντας και ανεμίζοντας την ελληνική σημαία στο στάδιο της Βαρκελώνης. Και μια Ελλάδα ολόκληρη κράταγε την ανάσα της όταν η Κατερίνα έκανε το κρίσιμο άλμα στο επί κοντώ, το άλμα που της χάρισε το χρυσό μετάλλιο. Το ίδιο και ο μυθικός Κεντέρης. Ετρεχε, κι έτρεχαν 10 εκατομμύρια Ελληνες μαζί του. Και κάτω από την μπάρα, ένας λαός ολόκληρος σηκώναμε μαζί με τον Πύρρο και τον Κάχι τα κιλά της ολυμπιακής νίκης.

Και µε κοµµένη την ανάσα γίναμε ένα με τον ηνίοχο Καμπούρη στις βολές που έκριναν το Πανευρωπαϊκό. Κι όταν έναν λαό τον οδηγείς σε τέτοια νιρβάνα κι όταν έναν λαό τον κάνεις να βάζει στην άκρη βάσανα, καθημερινότητα, ταπεινώσεις, χρέη και τον κολυμπάς στην κολυμπήθρα του αθλητικού Σιλωάμ και του ξαναδίνεις δύναμη, περηφάνια και φρόνημα, το ελάχιστο που μπορεί να κάνει η κάθε κυβέρνηση, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης και μόνον, είναι να σε τιμήσει πριμοδοτώντας την πολύχρονη επίπονη αγωνία σου. Ολα αυτά καμία κυβέρνηση και καμία αθλητική πολιτεία δεν μπορεί να τα κρεμάσει στο παλάντζο της διατίμησης. Αντίθετα, τα κρατά υποθήκες. Γιατί η εθνική μνήμη αυτούς κρατά και μνημονεύει σαν τα ατίμητα στολίδια από τον καιρό του Λούη, του Τσικλητήρα ή του Γαλακτόπουλου μέχρι τη Στεφανίδου, τον Κεντέρη, τον Δήμα και τον Πετρούνια. Είναι οι ολυμπιακοί της ήρωες. Τα παιδιά που για χάρη τους γκρεμίστηκαν τείχη αδιαφορίας και φύσηξε ούριος άνεμος ελπίδας στη μαρμαρωμένη μας πολιτεία.