Oλα μπορεί να συμβούν

Ολα μπορεί να συμβούν. Ξέρετε ότι ο Δίας

θα περίμενε συνήθως να μαζευτούν τα σύννεφα

πριν ρίξει την αστραπή; Ε, λοιπόν, μόλις τώρα

κάλπασε με τ’ άρμα των κεραυνών και τ’ άλογα

διασχίζοντας τον καθάριο μπλε ουρανό. Συντάραξε τη γη

και τα υπόγεια κοιτάσματα, το ποτάμι της Στύγας,

τα ρεύματα του αέρα, την ίδια την ακτή του Ατλαντικού.

Ολα μπορεί να συμβούν, οι ψηλότεροι πύργοι

να ανατραπούν, όσοι βρίσκονται ψηλά να φοβηθούν,

οι παραμελημένοι να κερδίσουν ένα βλέμμα. Η Τύχη με το μυτερό ράμφος

χιμάει, κόβοντας την ανάσα, σκίζοντας το λοφίο ενός,

αφήνοντας κάποιου άλλου να αιμορραγεί.

Η γη ταράζεται. Το βάρος τ’ ουρανού

σηκώνεται απ’ τον Ατλαντα σαν το καπάκι του βραστήρα.

Οι κορωνίδες τρέμουν, τίποτε δεν μπαίνει ξανά στη θέση του.

Τελλουρική τέφρα και σπέρματα φωτιάς καίνε μακριά.