Και το Οσκαρ πάει… στο ΝΒΑ!

Τον δρόμο του αείμνηστου Κόμπι Μπράιαντ και μάλιστα πολύ νωρίτερα πριν αποσυρθούν από την ενεργό δράση, ακολούθησαν ο Κέβιντ Ντουράντ των Μπρούκλιν Νετς και ο Μάικ Κόνλεϊ των Γιούτα Τζαζ. Οι δύο σταρ του ΝΒΑ είναι πλέον κάτοχοι βραβείου Οσκαρ, καθώς ήταν ανάμεσα στους παραγωγούς του εξαιρετικού φίλμ «Two Distant Strangers» (προβάλλεται και στο Netflix από τις 9 Απριλίου), το οποίο πήρε το Οσκαρ της κορυφαίας ταινίας μικρού μήκους.

Το έργο πραγματεύεται την αστυνομική βία εναντίον των Αφροαμερικανών, σε ένα είδος δραματικής ταινίας του στυλ «Ημέρα της Μαρμότας», όπου η μέρα του νεαρού Αφροαμερικανού Κάρτερ, επαναλαμβάνεται καθημερινά, δεχόμενος επίθεση από αστυνομικούς για ασήμαντη αφορμή, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι λευκός.

Σε μία ταινία που προφανώς έγινε με αφορμή τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στη Μινεσότα στις 25 Μαΐου 2020 από τον αστυνομικό Ντέρικ Σόβιν, που έφερε αναταράξεις στις ΗΠΑ, αλλά και σε ολόκληρο το ΝΒΑ όπου μάλιστα δημιούργησε ολόκληρο κίνημα.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι δύο άσοι ακολούθησαν τον δρόμο του μεγάλου Κόμπι Μπράιαντ, που συνεχίζει να εμπνέει τις επόμενες γενιές παικτών ακόμα και μετά τον τραγικό θάνατό του.

Ο Κόμπι Μπράιαντ, δύο χρόνια μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση πήρε το χρυσό αγαλματίδιο του θείου Οσκαρ, με αφορμή τη συμμετοχή του στο «Dear Basketball», μία ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους η οποία βασίστηκε πάνω σε ένα ποίημα που έγραψε ο θρύλος των Λέικερς το 2015, λίγο πριν προαναγγείλει την απόσυρσή του από την ενεργό δράση.

Ουσιαστικά αποτελούσε έναν ύμνο για το μπάσκετ, με τον σκηνοθέτη Γκλεν Κιν να παίρνει τα λόγια του αστέρα του ΝΒΑ και να τα μεταμορφώνει σε μια πολύ όμορφη ταινία που συγκίνησε τους πάντες.

«Δεν ξέρω εάν είναι δυνατόν. Ως παίκτες του μπάσκετ, υποτίθεται ότι πρέπει να το βουλώνουμε και να σκάμε μία μπάλα στο πάτωμα. Ωστόσο είμαι χαρούμενος που κάναμε κάτι παραπάνω από αυτό», είχε πει μετά την απονομή ο Κόμπι Μπράιαντ, που έμοιαζε να μην πιστεύει ότι έχει κατακτήσει το χρυσό αγαλματίδιο.

«Καλύτερο και από ένα πρωτάθλημα»
Στη συνέχεια χαρακτήρισε πηγή έμπνευσης τη σύζυγό του, Βανέσα, μαζί με τα τρία παιδιά τους, ενώ αποκάλυψε ότι την απόφαση να μετατρέψει το ποίημα σε ταινία την πήρε έπειτα από προτροπή της 11χρονης τότε κόρης του, Τζιάνα (δυστυχώς σκοτώθηκε μαζί του στην πτώση του ελικοπτέρου τον Ιανουάριο του 2020), η οποία του είπε: «Μπαμπά, πάντα μας λες να κυνηγάμε τα όνειρά μας, οπότε γίνε άνδρας»!

Μάλιστα ο θρύλος του ΝΒΑ, με τόσες κατακτήσεις πρωταθλημάτων με τους Λέικερς, είχε τονίσει ότι αυτό το συναίσθημα τον «άγγιξε» περισσότερο και από τίτλο.

«Το συναίσθημα είναι καλύτερο και από την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος, για να είμαι ειλικρινής. Το ορκίζομαι. Οταν ξυπνάω το πρωί ανυπομονώ να γράψω» είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ο Κόμπι Μπράιαντ τον οποίο είχε συγχαρεί σχεδόν όλο το ΝΒΑ, μεταξύ των οποίων και άλλοι θρύλοι του, όπως ο Μάικλ Τζόρνταν, ο ΛεΜπρόν Τζέιμς, ο Σακίλ Ο’ Νιλ, ο Μάτζικ Τζόνσον και ο Μπιλ Ράσελ.

Το κείμενο ύμνος στο μπάσκετ που είχε γράψει ο Κόμπι ήταν το ακόλουθο:

«Αγαπημένο μου μπάσκετ,

Από τη στιγμή που φόρεσα τις ψηλές κάλτσες του πατέρα μου και άρχισα να βάζω νοητά νικητήρια σουτ στο Great Western Forum, ένα πράγμα ήξερα για τα καλά: Οτι σε έχω ερωτευτεί.

Η αγάπη μου ήταν τόσο μεγάλη που σου έδωσα τα πάντα. Από το μυαλό και το σώμα μου μέχρι το πνεύμα και την ψυχή.

Σαν 6χρονο αγόρι βαθιά ερωτευμένο μαζί σου, δεν είδα ποτέ το τέλος του τούνελ. Είδα μόνο τον εαυτό μου να βγαίνει από ένα τέτοιο. Κι έτσι έτρεξα. Ετρεξα πάνω κάτω το γήπεδο μετά από κάθε χαμένη μπάλα για σένα. Μου ζήτησες να παλέψω και σου έδωσα την καρδιά μου, γιατί μου πρόσφερες πολλά παραπάνω.

Αγωνίστηκα με ιδρώτα και πόνο, επειδή εσύ μου το ζήτησες. Εκανα τα πάντα για σένα, γιατί αυτό κάνεις όταν κάποιος σε κάνει να νιώθεις τόσο ζωντανός όπως με έκανες εσύ.

Χάρισες σε έναν 6χρονο το όνειρο να γίνει ένας Lakers και θα σε αγαπώ για πάντα γι’ αυτό. Αλλά δεν μπορώ να σε αγαπώ εμμονικά για πολύ ακόμα. Αυτή τη χρονιά τελειώνουν όσα είχα να δώσω. Η καρδιά μου μπορεί να αντέξει το σφυροκόπημα, το μυαλό μπορεί να το διαχειριστεί, αλλά το σώμα μου ξέρει ότι ήρθε η ώρα για το αντίο.

Και το δέχομαι, είμαι έτοιμος να σε αφήσω. Θέλω απλά να το μάθεις τώρα ώστε να απολαύσουμε κάθε στιγμή που μας έμεινε. Και τις καλές και τις κακές. Ο,τι δώσαμε ο ένας στον άλλο όλα όσα είχαμε.

Ξέρουμε και οι δύο, πως ό,τι και να κάνω μετά, θα είμαι για πάντα αυτό το παιδί με τις ανεβασμένες κάλτσες, τον κάδο σκουπιδιών στη γωνία και τα πέντε δευτερόλεπτα στο ρολόι. Η μπάλα στα χέρια μου. 5, 4, 3, 2, 1…

Θα σε αγαπώ για πάντα,

Kόμπι».