Γραφειοκρατικός εφιάλτης

Ο αναγνώστης Κ.Β. (τα πλήρη στοιχεία του στη διάθεσή μου) παρεμβαίνει με επιστολή του στον σχολιασμό μου για την ανάθεση σε ιδιώτες της έκδοσης των εκκρεμών συντάξεων από τον υπουργό Εργασίας Κωστή Χατζηδάκη («ΤΑ ΝΕΑ», 23/4/2021), αφηγούμενος μια προσωπική ιστορία του. Ως συνδικαλιστής σε Σύλλογο Εργοληπτών μεγάλης πόλης της επαρχίας, το 2002, διερεύνησε καταγγελίες συναδέλφων του, ότι δεν είχαν καταγραφεί πολλές εισφορές ασφάλισης παρελθόντων ετών, που όμως οι εργοδότες τους είχαν πληρώσει. Στην πορεία, διαπίστωσε το ίδιο πρόβλημα και με τις δικές του εισφορές.

Ηταν μια εποχή που έπρεπε να ενημερώνονται καρτέλες με τα διπλότυπα αποδείξεων εισφορών ασφαλισμένων.  Αλλά οι ασφαλισμένοι ήταν πολλοί και οι εργαζόμενοι του Δημοσίου δεν επαρκούσαν. Το αποτέλεσμα: γραφειοκρατικός εφιάλτης. «Οι καρτέλες έμειναν ασυμπλήρωτες και όταν ερχόταν η ώρα να πάρουμε σύνταξη έψαχναν να βρουν σε ποιο ντουλάπι είχαν αποθηκεύσει τα διπλότυπα των εισφορών μας για κάθε μέλος για να συμπληρώσουν τις καρτέλες […]. Αναγνωρίζοντας το πρόβλημα ο Σύλλογος με έρανο μεταξύ μας δώσαμε τρεις υπαλλήλους στο ΤΣΜΕΔΕ που τους πληρώναμε 2 χρόνια περίπου και συμπληρώθηκαν οι καρτέλες μας και ξεμπλέξαμε για τα παλιά χρόνια όλοι μας».

Δεν υπήρχε άλλος τρόπος, τότε. Και δεν υπάρχει ούτε σήμερα, πλην της συνεισφοράς ιδιωτών – και στο μέλλον, δεν υπάρχει τρόπος εκτός της πληροφορικής επανάστασης που συντονίζει ο Κυριάκος Πιερρακάκης. Αυτονόητα. Τα υπόλοιπα είναι κούφια αντιπολίτευση.