Ενα New Deal για τους άτυπους εργαζομένους

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Φραγκλίνος Ντ. Ρούζβελτ εισήγαγε το New Deal σε μια προσπάθεια να καταπολεμήσει τις επιπτώσεις της Μεγάλης Υφεσης. Το πρόγραμμα είχε τρεις βασικούς πυλώνες: ανακούφιση για τους ανέργους, ανάκαμψη της οικονομίας και δημιουργία θέσεων εργασίας και μεταρρύθμιση.

Η κρίση του COVID-19 αποτελεί μια ευκαιρία για μια άλλη Νέα Συμφωνία – που αναγνωρίζει, προστατεύει και υποστηρίζει άτυπους εργαζομένους, οι οποίοι αποτελούν το 61% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού αλλά δεν έχουν ασφάλιση υγείας, αμειβόμενη άδεια ασθενείας ή συντάξεις. Οι περισσότεροι από αυτούς τους εργαζομένους παράγουν βασικά αγαθά όπως τρόφιμα, γάλα, ρούχα, παπούτσια και στέγαση ή παρέχουν σημαντικές υπηρεσίες όπως υγειονομική περίθαλψη, φροντίδα παιδιών, φροντίδα ηλικιωμένων, καθαρισμός, παράδοση, μεταφορά, διαχείριση απορριμμάτων και διανομή τροφίμων.

Μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας που δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο του 2020 διαπίστωσε ότι το ένα έκτο της ξένης βοήθειας που προοριζόταν για τις φτωχότερες χώρες του κόσμου εισερχόταν σε τραπεζικούς λογαριασμούς σε πλούσιους φορολογικούς παραδείσους. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να αναγνωρίσει ότι ο ιδιωτικός και ο δημόσιος τομέας αντιπροσωπεύει λιγότερες από τις μισές θέσεις εργασίας παγκοσμίως. Γιατί να μην αντλήσουμε κεφάλαια βοήθειας και ανάκαμψης στην ευρύτερη βάση της οικονομικής πυραμίδας παρά στα άκρα – και να χτίσουμε μια δίκαιη ανάκαμψη από κάτω; Ο κόσμος αντιμετωπίζει μια υπαρξιακή κρίση που θέτει θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με το αν θα τεθούν οι άνθρωποι και η φύση πριν από τους ιδιοκτήτες κεφαλαίου και την τεχνολογία και εάν θα προστατεύσουν τα δικαιώματα των μειονεκτούντων ή των συμφερόντων της πολιτικής και οικονομικής ελίτ. Αυτή είναι μια καθοριστική στιγμή: θα ακολουθήσει η παγκόσμια κοινότητα την παγκόσμια έκκληση για κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη;

Μια Νέα Συμφωνία για τους άτυπους εργαζομένους είναι ζωτικής σημασίας για την αντιμετώπιση των φυλετικών και οικονομικών αδικιών που επιδεινώνονται από την κρίση COVID-19. Οι κυβερνήσεις πρέπει να σταματήσουν να πλήττονται οι άτυποι εργαζόμενοι, των οποίων οι ζωές απειλούνται κατά τη διάρκεια της κρίσης. Επίσης οι κυβερνήσεις πρέπει να θεωρούν τους άτυπους εργαζομένους ως ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες και να τους υπολογίζουν όταν σχεδιάζουν ανακούφιση και μεταρρυθμίσεις. Εάν όλοι οι εθνικοί ηγέτες και οι διακυβερνητικοί οργανισμοί τηρήσουν αυτές τις δεσμεύσεις, ο κόσμος μπορεί να ξεπεράσει την κρίση COVID-19 με τρόπο που να εξασφαλίζει ένα καλύτερο, πιο δίκαιο μέλλον για όλους.

Η Μάρτι Τσεν είναι σύμβουλος στο Women in Informal Employment: Globalizing and Organizing (WIEGO) και λέκτορας στο John F. Kennedy School of Government του Harvard University