Καθαρή ή βρώμικη; Το μεγάλο δίλημμα της πυρηνικής ενέργειας

Είναι η πυρηνική ενέργεια «καθαρή» ή «βρώμικη»; Οσοι απαντήσουν με κριτήριο τη σταθερότητα και «κανονικότητα» στην παραγωγή καθώς και την εκπομπή διοξειδίου είναι φανερό ότι θα επιλέξουν το πρώτο – οι έρευνες δείχνουν, άλλωστε, πως εκπέμπονται μόλις 12 γραμμάρια ανά κιλοβατώρα, έναντι 915 στις λιγνιτικές μονάδες και 550 σε εκείνες που πρώτη ύλη είναι το φυσικό αέριο. Εκείνοι, αντιθέτως, οι οποίοι θα στρέψουν πριν απαντήσουν το βλέμμα τους προς την Ιαπωνία και τη Φουκουσίμα, σε μια στιγμή που η κυβέρνηση του Τόκιο ετοιμάζεται να απορρίψει στη θάλασσα τόνους νερού μολυσμένου με ραδιενεργά ισότοπα κατά τη διαδικασία ψύξης των κατεστραμμένων αντιδραστήρων, ασφαλώς θα οδηγηθούν χωρίς ιδιαίτερη σκέψη στη δεύτερη εκδοχή.

Ανάλογο είναι το δίλημμα και σε πολιτικό επίπεδο, όπως φάνηκε και από την αναβολή της δημοσιοποίησης της ετυμηγορίας της Κομισιόν γύρω από το επίμαχο ερώτημα, η οποία αναμενόταν να γίνει χθες. Η αιτία είναι πολύ απλή, καθώς δεν ξέρει κανείς ποιον να πιστέψει: Τη Γαλλία η οποία επιμένει να στηρίζει το ενεργειακό της χαρτοφυλάκιο στους 56 αντιδραστήρες της (μόνο οι ΗΠΑ έχουν περισσότερους, με 94), ενώ ο πρόεδρός της, Εμανουέλ Μακρόν, έχει καλέσει την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν «να δώσει χώρο στην πυρηνική ενέργεια, χωρίς να την αποκλείσει από τις κλιματικές και ενεργειακές πολιτικές και επιδοτήσεις»; Ή τη Γερμανία η οποία απέχει ελάχιστα από την πλήρη απεξάρτησή της από την πυρηνική ενέργεια, καθώς ο σχεδιασμός προβλέπει όλοι οι αντιδραστήρες να έχουν σταματήσει να λειτουργούν εντός του 2022;

Το σίγουρο είναι ότι η απάντηση που θα δοθεί μεταφράζεται σε πολλά δισ. ευρώ – είτε στην περίπτωση της ανανέωσης της λειτουργίας των αντιδραστήρων και της σταδιακής αντικατάστασής τους με πιο σύγχρονους και ασφαλείς είτε σε εκείνη που θα αποφασιστεί να απενεργοποιηθούν και να καλυφθεί το κενό που θα προκύψει με άλλες μορφές. Αυτό ισχύει, φυσικά, και στην ΕΕ, όπου αναμένεται η παρουσίαση της ολοκληρωμένης «πράσινης λίστας», η οποία θα περιλαμβάνει τις επιλέξιμες για στήριξη και ενισχύσεις επενδύσεις και δραστηριότητες, ως φιλικές προς το περιβάλλον.

Υπό αυτό το πρίσμα, δεν είναι παράδοξο ότι, όπως σημειώνει ο Ζαν-Μισέλ Μπεζάτ στη γαλλική «Le Monde», μαίνεται ο πόλεμος των λόμπι στις Βρυξέλλες, που προσπαθούν να επηρεάσουν τις τελικές πολιτικές αποφάσεις.