Σε τροχιά σύγκρουσης για την ίδια «μάχη»

«Τα εργασιακά θα αποτελέσουν τη “μητέρα των μαχών” για την επόμενη περίοδο και το σύνολο των κομματικών μας δυνάμεων οφείλει να ετοιμαστεί για αυτή την εξέλιξη». Τάδε έφα Αλέξης Τσίπρας στο τελευταίο Πολιτικό Συμβούλιο του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και ακολούθησε ομοβροντία πολεμικών παρεμβάσεων και δηλώσεων από στελέχη της Κουμουνδούρου για το θέμα. Εδώ συναντάται μάλιστα μια φρουρά στελεχών με (κυβερνητική και εν γένει πολιτική) πείρα στο πεδίο, όπως ο Νάσος Ηλιόπουλος, η Εφη Αχτσιόγλου, ο Ανδρέας Νεφελούδης αλλά και η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου που για μέρες μιλούν για τους νέους όρους αντιπαράθεσης.

Ενόψει μάλιστα της Πρωτομαγιάς αλλά και της κατάθεσης των εργασιακών αλλαγών από την κυβέρνηση, η αντιπολίτευση από την Κουμουνδούρου θα λάβει δομικά χαρακτηριστικά. Εδώ όμως αρχίζουν τα ερωτήματα. Πόσο εύκολο είναι να ανοίξει ένα τέτοιο μέτωπο σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ; Για παράδειγμα πολλοί και εντός κόμματος υπενθυμίζουν πως ως πολιτική δύναμη ακόμη στερείται αξιοσημείωτης παρουσίας και παρέμβασης στο ευρύτερο συνδικαλιστικό κίνημα. Η δε προγενέστερη κυβερνώσα θητεία του ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί ένα κλίμα πολιτικής αντιπαράθεσης αλλά και καχυποψίας με τις δυνάμεις στα πρωτοβάθμια σωματεία ή στις δευτεροβάθμιες οργανώσεις και ομοσπονδίες. Ο κινηματικός δρόμος είναι πιο εύκολος για τον ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με το 2016 ή 2017, ακόμη όμως ακανθώδης, όπως λένε πολύπειροι παράγοντες του εργατικού κινήματος.

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ. Μια δεύτερη δυσκολία, πέρα του «στρατού» που αναζητείται, είναι για πολλούς η διαφορετική στρατηγική που ακολουθεί σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας και οι σύντροφοί του. Η έγνοια του για άνοιγμα στη μεσαία επιχειρηματικότητα, όπως αποτυπώθηκε και στην πρόσφατη εκδήλωση για την επανεκκίνηση της πραγματικής οικονομίας, είναι πρωτεύουσα για το κόμμα του. Πολλοί βέβαια αναρωτιούνται: πώς θα κατέβει στον δρόμο με τους εργαζόμενους όταν έχει τόσο ψηλά την υποστήριξη των επιχειρηματιών; «Προφυλάσσοντας το εργατικό εισόδημα, προφυλάσσεις και την αντοχή των επιχειρήσεων. Οι ευέλικτες μορφές εργασίας δοκιμάστηκαν το 2012 με αποτυχία αφού και τα μεροκάματα έπεσαν και η κατανάλωση από την άλλη. Αντίθετα εμείς όσο ήμασταν κυβέρνηση, καταργήσαμε τον υποκατώτατο μισθό, αυξήσαμε τον κατώτατο και ανεβάσαμε την κατανάλωση μειώνοντας και την ανεργία», λέει στα «ΝΕΑ» υψηλόβαθμη κομματική πηγή.

Πέραν όλων των παραπάνω, βέβαια, υπάρχει μια ακόμη δυσκολία, ίσως μεγαλύτερη όλων για τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα και ακούει στον παράγοντα ΚΚΕ. Από μεριάς του ιστορικού κόμματος, έχει ήδη προδιαγραφεί μια μαζική ανυπακοή σε όποιες εργασιακές αλλαγές. Η 6η Μάη, που θα μετατεθεί η Εργατική Πρωτομαγιά, θα είναι πρόβα «πολέμου» και το ΚΚΕ δίνει μεγάλη έμφαση στο πεδίο των εργασιακών για ευνόητους αλλά και ιστορικούς λόγους. «Το νομοσχέδιο αυτό πρέπει να αποτελέσει αιτία πολέμου για τους εργαζόμενους, τα νέα παιδιά που μπορεί να μην έχουν γνωρίσει τις κατακτήσεις των προηγούμενων γενιών, γνωρίζουν όμως, ζουν από πρώτο χέρι, την εκμετάλλευση ακόμα κι αν αυτή παρουσιάζεται ως εκσυγχρονισμός.

Η απεργία της Πρωτομαγιάς, στις 6 Μάη, μπορεί να είναι η πρώτη δυναμική απάντηση», είπε ο Δημήτρης Κουτσούμπας χθες (newsbomb). Εδώ σύμφωνα με πληροφορίες δεν χωράνε συμμαχίες με τον ΣΥΡΙΖΑ ενώ δεν είναι τυχαίο πως όλα τα στελέχη του ΚΚΕ υπενθυμίζουν στις παρεμβάσεις τους πως και η Κουμουνδούρου έχει ευθύνες για τις αλλαγές που δρομολογούνται. Αρα, μια τακτική συμπόρευση ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ έστω με όρους Πολυτεχνείου, δεν θα είναι εφικτή αφού ο Περισσός εκτιμά ότι έχει προνομιακό ρόλο και έδαφος σε μια αντιπαράθεση με την κυβέρνηση για τα εργασιακά. Το ΚΚΕ εξάλλου θεωρεί πόλο αγώνα και ταξικής πλεύσης για τα εργασιακά από το 1999 το ΠΑΜΕ και όχι τη ΓΣΕΕ ή την ΑΔΕΔΥ όπου ο ΣΥΡΙΖΑ παραδοσιακά μετέχει με τις παρατάξεις του.