«Μια καθημερινή άσκηση για όλους»

Πώς είναι να δειπνείς στο σκοτάδι; Πώς είναι να χορεύεις όταν δεν μπορείς να ακούσεις ή όταν είσαι καθισμένος σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο; Πόσα προγνωστικά πρέπει να ανατρέψεις στο διάβα της ζωής σου κι ακόμα πώς πρέπει να αντιδράς στα αμήχανα βλέμματα όσων βλέπουν, ακούν, περπατούν και αντιλαμβάνονται τον κόσμο με τον δικό τους τρόπο; Στις ερωτήσεις αυτές και σε πολλές ακόμα έρχεται απόψε να απαντήσει η εκπομπή Mega Stories. Η Δώρα Αναγνωστοπούλου στις 24.00 στο Mega παρουσιάζει τις αληθινές, τρυφερές, σκληρές και γι’ αυτό «μεγάλες» ιστορίες ατόμων που άφησαν πίσω την όποια νοητική ή κινητική τους αναπηρία, κυνήγησαν και κατέκτησαν τα όνειρά τους και συνεχίζουν να πορεύονται τη δική τους δύσκολη διαδρομή. «Η σκέψη ήταν να προσεγγίσω τους ανθρώπους που βρίσκονται σε ένα μόνιμο lockdown, εξαιτίας της απουσίας προσβασιμότητας ή εξαιτίας του κοινωνικού στίγματος. Αλλά βρέθηκα μπροστά σε ανθρώπους που έχουν πάρει τη ζωή τους στα χέρια τους, που πάλεψαν με το πρόβλημά τους και είναι πραγματικά κρίμα να παλεύουν και με τα εμπόδια που τους βάζουμε εμείς. Είναι τεράστια η ευθύνη της Πολιτείας σε όλες τις βαθμίδες της διοίκησης και της εξουσίας» αναφέρει η δημοσιογράφος στο «ΝΣυν».

Στην εκπομπή δίνεται ο λόγος και στους γονείς, τους αφανείς αλλά πάντα παρόντες υποστηρικτές των παιδιών τους, για τα πρακτικά και όχι μόνο προβλήματα, τους δικούς τους αγώνες και τις δικές τους νίκες. «Οταν ήταν τεσσάρων η Μαρία, που πάσχει από σπαστική διπληγία, χόρεψε για πρώτη φορά, γύρισε πανευτυχής στο σπίτι της. Ενιωθε η καλύτερη μπαλαρίνα του κόσμου και αυτή η ψυχική της διάθεση βοήθησε τη μητέρα της, που βίωνε πολύ δύσκολα την κατάσταση. Είναι λογικό οι γονείς να αισθάνονται ακόμα και ευθύνη και ενοχές, αλλά αυτά τα παιδιά τούς δείχνουν, όπως και σε όλους μας, ότι μπορούν και διεκδικούν να ζήσουν τη ζωή τους όπως τη θέλουν» τονίζει η δημοσιογράφος.

Μπροστά στην κάμερα όλοι τους συζητούν γι’ αυτή τη συνεχόμενη διαδρομή διεκδίκησης προσβασιμότητας και ορατότητας από την πολιτεία και τους πολίτες. Οι ίδιοι όμως ξεπερνώντας τις ταμπέλες «με ειδικές ανάγκες», «με ειδικές ικανότητες» ή «με ειδικές ευαισθησίες» που συχνά η κοινωνία τους βάζει, δίνουν μαθήματα ζωής και ανοιχτών οριζόντων. «Μας δείχνουν πού μπορούν να φτάσουν τα όρια της ανθρώπινης θέλησης. Είναι μια δύναμη ψυχής και μια όρεξη και διάθεση για ζωή που σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι πως καμία “αδυναμία” δεν μπορεί να σου στερήσει κάτι όταν το θέλεις πραγματικά» επισημαίνει η παρουσιάστρια.

Κάνοντας το πρώτο βήμα προς την ισότιμη πρόσβαση, η εκπομπή θα είναι απόψε καθολικά προσβάσιμη σε κωφούς – βαρήκοους, με υποτιτλισμό. Το μεγάλο ερώτημα ωστόσο παραμένει: Αλήθεια, πόσο ανοιχτοί και ανεκτικοί είμαστε απέναντι σε αυτή τη διαφορετικότητα; Και πώς δεχόμαστε τα ΑμεΑ στον δικό μας κόσμο και στη δική μας ζωή; «Εχουμε ακόμη πολύ δρόμο να διανύσουμε, έχουν γίνει βήματα, αλλά ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς. Η αποδοχή του διαφορετικού είναι μια καθημερινή άσκηση για όλους μας» καταλήγει με νόημα η Δώρα Αναγνωστοπούλου.