Τα απομεινάρια μιας νύχτας

Είμαστε ό,τι αφήνουμε πίσω μας. Δεν ξέρω ποιος το έχει πει ή αν το έχει πει κάποιος, πάντως ισχύει απόλυτα. Η «ταυτότητά» μας, ένα είδος δαχτυλικού αποτυπώματος, καταγράφεται στο πέρασμά μας από κάπου. Από «παραλίες σκουπιδοτόπων», από ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα, από επιβατικά μέσα, από δημόσια θεάματα, από σπίτια φίλων. Είμαστε οι δεκάδες σβησμένες στην άμμο γόπες, οι δυσανάλογες φθορές μετά από ακόμη και ολιγοήμερη διαμονή σε ένα κατάλυμα, τα πλαστικά μπουκάλια και ποτήρια κάτω από τα καθίσματα κινηματογράφων, τα δεκάδες κιλά τσίχλας και τα αποτσίγαρα που μαζεύουν κάθε χρόνο από τα μάρμαρα του αρχαίου Θεάτρου της Επιδαύρου, οι τρίχες μας στα μπάνια των σπιτιών που επισκεπτόμαστε, οι πατημασιές με τα χοντροπάπουτσά μας σε παρτέρια, τα κακά του σκύλου μας που δεν μαζέψαμε στη βόλτα του, τα πεταμένα προφυλακτικά στα αλσύλλια. Με λίγα λόγια, είμαστε τα σκουπίδια μας. Που μερικές φορές, μας κάνει να φαινόμαστε πιο «σκουπίδια»  από τα ίδια.

Προχθές Σάββατο και χθες Κυριακή χρειάστηκαν περισσότερες από τρεις ώρες, δώδεκα άτομα και τέσσερα οχήματα – μία υδροφόρα, δύο πλυστικά και ένα σάρωθρο – για να καθαρίσουν την πλατεία Αγίου Γεωργίου στην Κυψέλη. Που δεν είναι δα και η Place de la Concorde. Για λίγα τετραγωνικά μέτρα μιλάμε. Και απ’ ό,τι είδαμε από τη φωτογραφία του κυρίου που ξαλαφρώνει καταμεσής της πλατείας και η οποία έγινε viral, καταλαβαίνουμε τι είχαν να αντιμετωπίσουν οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα του δήμου. Είναι και το ποτό και το χοροπηδηχτό που προκαλούν συχνή και έντονη διούρηση.

Αλλά έτσι είναι οι «κουρασμένοι» που έκαναν την κούρασή τους επανάσταση του τζιν τόνικ. Να παρτάρουμε εμείς που ο τράχηλός μας δεν σηκώνει ζυγό κι ας μαζεύουν τα κορόιδα τα σκουπίδια και τα αποπατήματά μας. Υψηλό δείγμα κοινωνικής συνείδησης – όχι παίζουμε. Και επιπλέον, μια εντελώς διαστρεβλωμένη αντίληψη περί του τι εστί δημόσιος χώρος. «Δικός μου» όσο παρευρίσκομαι σε αυτόν, «στα μούτρα σου» όταν αποχωρώ.

Οι «κουρασμένοι» δεν κουράζονται ποτέ

«Κουράστηκαν» λέει και να το παραδεχθώ. Ολοι κουραστήκαμε. Ή, μάλλον, βαρεθήκαμε (εντελώς διαφορετικές έννοιες αλλά ας μην το αναλύσουμε τώρα). Συνηθισμένοι σε έναν αστικό τρόπο ζωής που από τις βασικές προϋποθέσεις του είναι η ελεύθερη μετακίνηση και στον οποίον αναφαίρετο δικαίωμα του πολίτη είναι η ελεύθερη πρόσβαση, δεν έπεσε και σαν μετάξι στους ώμους μας αυτή η απομόνωση εδώ και δεκατρείς μήνες. Το θέμα είναι όμως πώς διαχειρίζεται ο καθένας την κούρασή τους. Συγγνώμη αλλά δεν βρίσκω τίποτα ηρωικό, τίποτα νεανικό στους συμμετέχοντες στα κορωνοπάρτι. «Παρτάκηδες», και με τις δύο έννοιες, βλέπω μόνο. Τον γιο του πατέρα που αδειάζει το τασάκι του αυτοκινήτου στον δρόμο, την κόρη της μητέρας που πετάει το χαρτί από την τυρόπιτα στο πάρκο. Νοοτροπίες μιας άλλης εποχής που θεωρούσαν το «κόντρα σε όλα» επαναστατικότητα και μετέφραζαν τη συμμόρφωση ως υποταγή. Τελικά, σκουριασμένες ιδέες από ολόφρεσκα πρόσωπα.

«Κάτω στο λιμάνι τραγουδάν οι πολιτσμάνοι»

Και η αστυνομία; Το κράτος; Τι κάνουν; Προφανώς την «πάπια». Τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης είναι νωπά ακόμη. Οι κυβερνητικές αποφάσεις έχουν, δυστυχώς, ενδώσει στη λογική του «πονάει χέρι, κόβει χέρι». Και, στην προκείμενη περίπτωση, το «πονάει» σημαίνει φθορά στην εικόνα της κυβέρνησης από την αυθαιρεσία κάποιων αστυνομικών. Εδώ όμως χρειάζεται «θεραπεία» συμπεριφορών. Οχι «κόψιμο» της αστυνομίας. Φαίνεται ότι ο αυτοματισμός του Stop police brutality έπιασε. Εις βάρος της ουσίας. Που είναι το Stop brutality. Τελεία και παύλα. Και αυτά τα κωρονοπάρτι είναι βία. Υγειονομική και πολιτισμική.