Ακροβασίες

Αυτές οι δημοσκοπήσεις πρέπει να έχουν και επιπλέον ερωτήματα, ειδικά όταν πρόκειται για πρόσωπα. Για παράδειγμα, αυτό το 20,2% που εμφανίζεται στην τελευταία έρευνα της GPO να έχει αρνητική άποψη για τον Πιερρακάκη τι ακριβώς του καταλογίζει; Ποιο είναι εκείνο το στοιχείο που προσφέρει στον Χρυσοχοΐδη νίκη στο νήμα, με 46,4% θετικές γνώμες και 46,2% αρνητικές; Και πού οφείλει ο Δένδιας τον τίτλο του δημοφιλέστερου έλληνα υπουργού με 68,6%: στο ότι εργάζεται για λύσεις ή στο ότι φυλάει Θερμοπύλες;

Η υψηλή δημοτικότητα του υπουργού Εξωτερικών, που συναντάται επιτέλους σήμερα με τον τούρκο ομόλογό του, αποτελεί πράγματι ένα αίνιγμα, το οποίο αναμφίβολα σχετίζεται με την κάπως αντιφατική στάση της κοινής γνώμης στα εθνικά θέματα. Η πλειονότητα των Ελλήνων, για παράδειγμα, τάσσεται τόσο υπέρ του διαλόγου με την Αγκυρα όσο και υπέρ της επιβολής κυρώσεων εναντίον της. Ο αρμόδιος υπουργός είναι υποχρεωμένος να ακροβατεί ανάμεσα στις δύο αυτές θέσεις – και ο Δένδιας φαίνεται ότι το κάνει καλά.

Εκτός συνόρων, όμως, τα διακυβεύματα είναι διαφορετικού χαρακτήρα. Κι αυτό, επειδή ο κόσμος είναι πιο πολύπλοκος απ’ όσο τον θέλει το κυρίαρχο αφήγημα. Με άλλα λόγια, η Τουρκία δεν πηγαίνει από τη μια ήττα στην άλλη, όπως μας αρέσει να πιστεύουμε. Η επιρροή της στη Λιβύη, ή τουλάχιστον στην Τριπολίτιδα, αυξάνεται. Μετά τη συνάντησή του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο λίβυος πρωθυπουργός Αμπντελχαμίντ Ντμπεϊμπά δήλωσε ορθά – κοφτά ότι «οποιαδήποτε λύση πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα συμφέροντα της Λιβύης, της Ελλάδας και της Τουρκίας». Αλλά και με την Αίγυπτο του φίλου μας του Σίσι είναι εύθραυστες οι ισορροπίες: την ώρα που ο έλληνας Πρωθυπουργός αναφερόταν χθες σε επανάληψη των συνομιλιών με τη Λιβύη για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών ανακοίνωνε ότι οι σχέσεις της χώρας του με το Κάιρο περνούν σε μια νέα εποχή.

Στην Ουκρανία, πάλι, η Τουρκία παρουσιάζεται ως εγγυήτρια της ειρήνης απέναντι στη ρωσική επιθετικότητα – διοικεί άλλωστε αυτό το διάστημα την Κοινή Ειδική Δύναμη Πολύ Υψηλής Ετοιμότητας του ΝΑΤΟ. Τουρκικά drones TB2, τα ίδια που επέτρεψαν στο Αζερμπαϊτζάν να νικήσει πέρυσι στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, πετούν πάνω από το Ντονμπάς και κοντά στην Κριμαία. Η εμπλοκή της Αγκυρας σε ενδεχόμενη κλιμάκωση των συγκρούσεων στην περιοχή προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη σημασία στη συζήτηση που ξανάρχισε πρόσφατα για τη συνθήκη του Μοντρέ με αφορμή την επιστολή των 104 αποστράτων. Εκτός από τον Ερντογάν, τη συνθήκη αυτή δεν τη βλέπει με καλό μάτι ούτε η Ουάσιγκτον, η οποία τόσο στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου όσο και στα τέλη της δεκαετίας του 2000 δυσκολευόταν να στείλει αεροπλανοφόρα και υποβρύχια στη Μαύρη Θάλασσα για να ασκεί πίεση στη Μόσχα.

Η συγκυρία για τον ελληνοτουρκικό διάλογο είναι λοιπόν πράγματι καλή. Αλλά όχι επειδή η Ελλάδα έχει το πάνω χέρι.