Δημόσιο συμφέρον

Υπάρχει κυβέρνηση που δεν έχει εξαγγείλει αλλαγές στη Δημόσια Διοίκηση; Τις περισσότερες φορές, οι αλλαγές μένουν στα χαρτιά, γιατί το πολιτικό κόστος είναι πολύ μεγάλο ή γιατί οι συνθήκες δεν κρίθηκαν τελικά και τόσο ώριμες. Στις καλές περιπτώσεις, οι υποσχέσεις γίνονται, τελικά, νόμοι του κράτους. Από την ψήφιση μέχρι την εφαρμογή, ωστόσο, η απόσταση είναι μεγάλη. Αυτήν θέλουν να μικρύνουν στην κυβέρνηση, προωθώντας ένα ελεγκτικό σύστημα που προσομοιάζει στους «Αδιάφθορους» αλλά αυτή τη φορά στα υπουργεία.

Οι ελεγκτές αυτοί, αναλαμβάνοντας να εντοπίζουν ενδείξεις ή στοιχεία κακοδιαχείρισης εντός της κρατικής μηχανής, αποτελούν επί της ουσίας μια ακόμα δικλίδα διαφάνειας σε ένα δαιδαλώδες σύστημα διοίκησης που απαιτεί εκσυγχρονισμό για να λειτουργήσει με σύγχρονο, ευρωπαϊκό τρόπο. Από τη στιγμή που οι νέοι «Αδιάφθοροι» θα λειτουργούν ανεξάρτητα και με ελεύθερη πρόσβαση παντού, θα δρουν διορθωτικά ή ακόμα και προληπτικά σε κάθε ζήτημα που προκύπτει, ενημερώνοντας όχι το Μέγαρο Μαξίμου, αλλά την Εθνική Αρχή Διαφάνειας.

Η διασφάλιση του δημόσιου συμφέροντος μέσω ενός μηχανισμού που δεν θα μπορεί να κατηγορηθεί για μεροληψία είναι «κλειδί» για τη σωστή λειτουργία του Δημοσίου. Η νέα πρόβλεψη έρχεται έπειτα από μια μακρά περίοδο απαξίωσής του. Μπορεί, αν η εφαρμογή της ταιριάζει με την περιγραφή, να αποδειχθεί ένα πρώτο βήμα για τον εξορθολογισμό της Δημόσιας Διοίκησης, ένα βήμα για την καταπολέμηση του πελατειακού κράτους – και, παράλληλα, της έπαρσης των εκάστοτε κυβερνώντων, που βολεύονται όταν αυτή αποδεικνύεται δέσμια των παθογενειών της.

Ολα, βέβαια, εκκινούν από την ίδια προϋπόθεση: πως οι εξαγγελίες δεν γίνονται απλά για να γίνουν και, κυρίως, πως δεν χρησιμοποιούνται με τρόπο που κομματικοποιεί, αντί να θωρακίζει θεσμικά, τον κρατικό μηχανισμό.