Αδιέξοδα και νεύρα στο ΚΙΝΑΛ

Δεν θέλει πολύ κόπο για να δει κανείς τα αδιέξοδα του σημερινού ΚΙΝΑΛ. Καθηλωμένο δημοσκοπικά σε ένα ποσοστό γύρω στα 6%, έχει την ιδιαιτερότητα οι οπαδοί του να επιδοκιμάζουν τον Πρωθυπουργό. Αντίθετα, η ηγεσία του χρησιμοποιεί μια ηθικολογική αριστερή ρητορική που ανταγωνίζεται τη ρητορική και την ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά γιατί να σπεύσει οποιοσδήποτε να συνταχθεί με το αντίγραφο όταν υπάρχει, και μάλιστα όταν συνεχίζει να εμπνέει έναν πυρήνα πιστών, το πρωτότυπο; Χθες, για παράδειγμα, η Φώφη Γεννηματά, σε ραδιοφωνική της συνέντευξη, μεταξύ άλλων εισηγήθηκε «κούρεμα των οφειλών των επιχειρήσεων προς το Δημόσιο», για να ανοίξει η αγορά μετά την πανδημία. Εσπευσε να προλάβει τον Αλέξη Τσίπρα ο οποίος, όμως, λίγο αργότερα, το απόγευμα, έχοντας ποτίσει στην πολιτική του καριέρα πολύ περισσότερα λεφτόδεντρα από την πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ, υπερθεμάτισε, ζητώντας ρύθμιση σε 120 δόσεις του ιδιωτικού χρέους της πανδημίας, με κούρεμα ως 60%. Αν το λεφτόδεντρο είναι του προέδρου Τσίπρα, τι μένει στη Γεννηματά; Μένουν οι αυστηρές προστακτικές προς την κυβέρνηση: μην τολμήσετε κ.λπ. Λυπάμαι, αλλά ο τελευταίος που έπειθε κόσμο επαναλαμβάνοντας προστακτικές ήταν ο μακαρίτης, ο τραγουδιστής Στράτος Διονυσίου.

Η πρόεδρος χθες είχε νεύρα. Γι’ αυτό μάλωσε την εσωκομματική αντιπολίτευση. Αναφέρθηκε μάλιστα ειδικά στον Ανδρέα Λοβέρδο, ο οποίος ήταν υπαινικτικά επικριτικός εναντίον της στην προχθεσινή εκδήλωση της Δυναμικής Κοινωνίας, της κίνησης του πρώην βουλευτή του ΚΙΝΑΛ Θόδωρου Παπαθεοδώρου. «Είναι θεμιτές οι προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά όποιος φέρνει σε δεύτερη μοίρα την προοπτική της παράταξης και συναρτά τις εξελίξεις μόνο με τον εαυτό του, δεν προσφέρει υπηρεσίες», είπε, ταυτίζοντας την προοπτική του κόμματος με τις δικές της επιλογές.

Θα ήταν παράδοξο ένα κόμμα όπως το ΚΙΝΑΛ (ή, καλύτερα, το ΠΑΣΟΚ, σε ένα δήθεν ευρύχωρο σχήμα που όμως το στενεύει), λίγους μήνες από το συνέδριό του, να μην επιδιώκει την ιδεολογικοπολιτική συζήτηση για τον χαρακτήρα και το μέλλον του. Με δεδομένη τη στασιμότητά του, μάλιστα, είναι εύλογο να υπάρξουν αντίπαλοι πόλοι εξουσίας στη σημερινή ηγεσία του. Είναι λοιπόν αδιανόητο να μη συζητηθούν με ουσιαστικό τρόπο τα ζητήματα.

Η Φώφη Γεννηματά, στην προσπάθειά της να ελέγξει απολύτως το ΚΙΝΑΛ, έχει κάνει κορυφαίες επιλογές, για τις οποίες δεν γίνεται να μην κριθεί.

α) Μετατόπισε το κόμμα από τον μεταρρυθμιστικό χαρακτήρα που είχε το διάστημα της μεγάλης κρίσης, διαγράφοντας ουσιαστικά τη συνεισφορά του στην υπέρβαση της κρίσης την εποχή της συμμετοχής στην κυβέρνηση Σαμαρά, και κατόπιν, τα χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ – και ιδίως το πρώτο κρίσιμο εξάμηνο.

β) Χάρισε σειρά στελεχών στη ΝΔ (Πιερρακάκης, Χρυσοχοΐδης, Μενδώνη κ.ά.), που μάλιστα συνεισφέρουν στο κυβερνητικό έργο, ενώ συνέβαλε στην απομάκρυνση  άλλων σημαντικών στελεχών, με προσφορά και μεγάλη αποδοχή στην κοινωνία των πολιτών (Βενιζέλος, Διαμαντοπούλου).

γ) Χάρη στη ρητορική ενός λάιτ ΣΥΡΙΖΑ, έχει καταφέρει να συνθλιβεί και από τα δεξιά κι από τα αριστερά.

Η πολιτική στασιμότητα του ΚΙΝΑΛ, εδώ και πολύ καιρό, έχει και κουράσει και απογοητεύσει. Η Φώφη Γεννηματά ελπίζει ότι θα παρατείνει την παγιωμένη κατάσταση προβάλλοντας μια ανάγκη συσπείρωσης ενόψει της πιθανότητας πρόωρων εκλογών. Τύπου «το μικρό είναι όμορφο». Είναι, προφανώς, ελεγχόμενο, δικό της. Αλλά δεν είναι όμορφο. Ούτε αποτελεσματικό.