«Πέτυχα περισσότερα από όσα ονειρευόμουν»

Τρίτη 10 Απριλίου 2018: Τηλεοπτικές κάμερες, μπόλικοι δημοσιογράφοι και μια χαρακτηριστική εγρήγορση έξω από την αίθουσα αφίξεων του «Ελευθέριος Βενιζέλος» μαρτυρούν πως από στιγμή σε στιγμή εκείνο το απόγευμα καταφθάνει κάποιος σημαντικός στη χώρα μας. Συνθήκη που κορυφώνεται όταν στον πίνακα ανακοινώσεων γνωστοποιείται πως μόλις προσγειώθηκε η πτήση της ΤΑΡ air από τη Λισαβόνα. Το ρολόι δείχνει 15.44 και ξαφνικά λες και όλα συμβαίνουν ακόμη πιο γρήγορα. Η κατάσταση εξάπτει την περιέργεια. «Με συγχωρείτε, κύριοι, ποιον περιμένετε;» ρωτάει κάποιος θαρραλέος και σίγουρα όχι βιαστικός. «Τον νέο προπονητή του Ολυμπιακού. Ερχεται ο Πέδρο Μαρτίνς» τού απαντούν. Σωστά του είπαν. Μόνο που αν ήξεραν τι θα είχε συμβεί τρία χρόνια μετά, θα έβαζαν κάτι παραπάνω: «Ερχεται εκείνος που θα σηματοδοτήσει μια ολόκληρη εποχή για το ελληνικό ποδόσφαιρο».

Ναι, σαν σήμερα ήταν που ο Πορτογάλος από τη Santa Maria De Feira άφηνε τα όμορφα κάστρα της πόλης του και πατούσε για πρώτη φορά σε ελληνικό έδαφος με τη νέα του ιδιότητα. Είχε ήδη συμφωνήσει με τον Βαγγέλη Μαρινάκη. Είχε ήδη υπογράψει διετές συμβόλαιο (από τις 4/4). Είχε ήδη αναλάβει την ευθύνη να γίνει ο άνθρωπος που θα υλοποιήσει το «θα τα αλλάξω όλα» μεγαλόπνοο σχέδιο του ιδιοκτήτη της Ερυθρόλευκης ΠΑΕ. Ερχόταν να δει, να αξιολογήσει, να προσαρμοστεί. Πού να το ήξερε και ο ίδιος πως εκείνο το ταξίδι θα άλλαζε για πάντα τη ζωή του. Και πως μαζί θα άλλαζε το status του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Η κόκκινη γραβάτα

Διότι ήταν με έναν τρόπο σε «τέλος εποχής» εκείνες τις ημέρες ο Ολυμπιακός. Εκλεινε ο κύκλος μιας ομάδας που κατέκτησε 7 σερί πρωταθλήματα. Ηταν ήδη εκτός του ανταγωνισμού για τον επόμενο τίτλο. Ηταν εκτός Κυπέλλου. Είχε ήδη αλλάξει τρεις προπονητές μες στη σεζόν. Χρειαζόταν μια επανεκκίνηση. Πέτυχε διάνα λοιπόν στον κύριο που επέλεξε για να πατήσει το κουμπί. Το επιβεβαιώνει το περσινό νταμπλ, το φλερτ με το φετινό, οι σπουδαίες ευρωπαϊκές νύχτες κάτω από τα άστρα της Ευρώπης. Το άλμπουμ με τις αναμνήσεις που είναι ήδη ασφυκτικά γεμάτο. Ισως η πιο όμορφη ποδοσφαιρική ιστορία των τελευταίων χρόνων στα μέρη μας να ξεκίνησε εκείνο το μεσημέρι – Τρίτης του Πάσχα 2018 – στο αεροδρόμιο των Σπάτων. Από τη στιγμή που οι πόρτες άνοιξαν και ο ξανθός κύριος με το μαύρο κοστούμι και την κόκκινη γραβάτα ξεκίνησε να περπατά στο… μέλλον.

«Ακόμα καλύτερα»

Τι θυμάται ο Πέδρο Μαρτίνς από εκείνη την ημέρα; Οπως επιβεβαιώνει με όσα λέει στα «ΝΕΑ», σχεδόν τα πάντα. Τα συναισθήματα. Τις σκέψεις του. Τις πρώτες εντυπώσεις. Σαν να το ζει ξανά, για δεύτερη φορά: «Ενιωθα… Πορτογάλος (γέλια). Ημουν περήφανος, με φιλοδοξίες, ελπίδες. Καταλάβαινα πως πηγαίνω κάπου όπου θα αναλάβω μια πολύ μεγάλη ευθύνη. Ηταν βέβαια λιγάκι ανάμεικτα τα συναισθήματα. Από τη μια η ικανοποίηση, η χαρά μου, το γεγονός ότι ερχόμουν σε έναν πολύ μεγάλο σύλλογο. Και από την άλλη το γεγονός ότι άφηνα για πρώτη φορά τη χώρα μου. Θυμάμαι ότι κατά τη διάρκεια της πτήσης έκανα όνειρα για ό,τι θα ακολουθήσει. Σήμερα ξέρω ότι τα πράγματα πήγαν ακόμη καλύτερα από τα όνειρα που έκανα τότε» παραδέχεται και αφήνει τις σκέψεις του να απλωθούν σε… επιθετικό transition.

Μας προσφέρει τα πάντα

«Συνήθως είμαι πολύ θετικός άνθρωπος από την πρώτη στιγμή. Αυτό όμως που συμβαίνει τώρα μετά από τρία χρόνια είναι ακόμη μεγαλύτερο από την αρχική προσδοκία. Αυτά που έχουμε καταφέρει. Και η δουλειά που έχουμε κάνει στις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Σε έναν μεγάλο σύλλογο που σου προσφέρει τα πάντα. Ναι, αυτό είναι κάτι που πρέπει να το λέμε γιατί ο Ολυμπιακός δίνει στους επαγγελματίες ιδανικές προϋποθέσεις για να αναπτύξουν τη δουλειά τους. Είναι καταπληκτικό. Εχουμε τα πάντα. Προσωπικό με ποιότητα. Εντυπωσιακές εγκαταστάσεις. Εξαιρετικά γήπεδα για την προπόνηση και το παιχνίδι. Software για τις αναλύσεις μας. Εχουμε δικό μας ξενοδοχείο, εστιατόριο στο αθλητικό μας κέντρο. Ο Ολυμπιακός προσφέρει ό,τι προσφέρουν οι μεγαλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Είναι στο ίδιο επίπεδο. Θυμάμαι πόσο εντύπωση μου έκαναν τα αποδυτήρια στο Καραϊσκάκη, την πρώτη μέρα που τα επισκέφτηκα. Καλύτερα από πολλών μεγάλων ομάδων. Μπήκα και ένιωσα εκεί την καρδιά της ομάδας».

Τα πρώτα ραντεβού

Πώς κύλησαν οι πρώτες του ώρες στην Ελλάδα; Σε fast forward. «Πήγα αμέσως και συναντήθηκα με τον πρόεδρό μας, τον κύριο Μαρινάκη. Θυμάμαι να γίνονται όλα πολύ γρήγορα. Υστερα στο γήπεδο. Αμέσως μετά με θυμάμαι να είμαι στο ξενοδοχείο και να οργανώνω τη δουλειά μου καθώς είχαμε πολλά πράγματα μπροστά μας. Να κάνω τα πρώτα μου ραντεβού με τους ανθρώπους της ομάδας. Θυμάμαι για παράδειγμα πως εκείνη την ημέρα είδα και τον γιατρό μας (σ.σ.: Χρήστος Θέος). Ολα πολύ γρήγορα». Για την ιστορία: Ο Ολυμπιακός είχε φροντίσει για έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο ξενοδοχείο Ιντερκοντινένταλ, όπου ο Πέδρο Μαρτίνς εγκατέστησε άμεσα το… στρατηγείο του. «Εκεί περνά τις περισσότερες ώρες, εκεί κάνει τα ραντεβού του, εκεί δουλεύει με το laptop του που είναι κάτι σαν προέκταση των χεριών του. Workaholic» ήταν η ατάκα που ακούσαμε για εκείνον από ανθρώπους που είχαν το προνόμιο να σχηματίσουν γρήγορα μια πρώτη εντύπωση. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν έπεσαν έξω. Υπάρχουν πια τρία χρόνια αποδείξεων επ’ αυτού.

Ο τελικός του βόλεϊ

Την επομένη, Τετάρτη 11 Απριλίου, ο Πορτογάλος έχει την πρώτη του γνωριμία και με το ερυθρόλευκο κοινό. Στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, η ομάδα βόλεϊ του Ολυμπιακού αντιμετωπίζει τη Ραβέννα στον τελικό του Challenge Cup και οι κερκίδες είναι ασφυκτικά γεμάτες. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης προσκαλεί τον κόουτς να παρακολουθήσουν το παιχνίδι μαζί, και ο Πορτογάλος παίρνει για πρώτη φορά το ζεστό χειροκρότημα μιας κερκίδας που τον έχει πλέον στην καρδιά της. Ερωτας με την πρώτη ματιά. Νωρίτερα, την ίδια ημέρα, πηγαίνει για πρώτη φορά και στον Ρέντη (σε διαφορετική ώρα από την προπόνηση της ομάδας που τότε γυμναζόταν υπό τις οδηγίες του Χρήστου Κόντη) και βάζει τις σκέψεις του στη σειρά. Εχει αποφασίσει ότι η προετοιμασία θα ξεκινήσει νωρίτερα (15/6) προκειμένου να προλάβει να σχηματίσει άποψη για καθέναν από τους 45-50 ποδοσφαιριστές που διέθετε εκείνη την εποχή η ομάδα. Οσους βρίσκονταν στο ρόστερ, αλλά και όσους ήταν δανεικοί. Ποδοσφαιριστές δηλαδή σαν τον αρχηγό σήμερα Ανδρέα Μπουχαλάκη και τον Κώστα Τσιμίκα (Λίβερπουλ) που εκείνη την εποχή ήταν στη Νότιγχαμ Φόρεστ και τη Βίλεμ δίχως πολλοί να πιστεύουν ότι μπορεί να πετύχουν… ολική επαναφορά με την ερυθρόλευκη φανέλα. Ποιος μπορούσε να μαντέψει τη συνέχεια…