Μακρυχέρηδες μαγαζάτορες

Υπό άλλες συνθήκες, το ελληνικό #MeToo θα πανηγύριζε. Ενας μακρυχέρης πρέσβης ξένης χώρας στην Ελλάδα ο οποίος, λόγω της εξουσίας που του εξασφάλιζε η θέση του, κακοποιούσε σεξουαλικά υπαλλήλους της πρεσβείας του, όχι μόνο βρέθηκε στο εδώλιο αλλά και καταδικάστηκε – μάλιστα η Δικαιοσύνη εξέδωσε απόφαση χρηματικής αποζημίωσης και συμπληρωματική απόφαση που επιτρέπει στο θύμα της κακοποιητικής συμπεριφοράς του να κάνει κατάσχεση σε κινητά ή ακίνητα της πρεσβείας, μια που ο μακρυχέρης ένοχος είναι πλέον μακριά, απολαμβάνοντας την ανοχή του κράτος του.

Γιατί όμως το ελληνικό #MeToo δεν πανηγυρίζει; Γιατί δεν υπάρχουν ανακοινώσεις, γιατί ο ελληνικός προοδευτισμός δεν δίνει έμφαση στο ζήτημα προκειμένου να βοηθήσει και άλλες γυναίκες που υφίστανται ανάλογες ταπεινώσεις στο δικό τους εργασιακό περιβάλλον; Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ, στελέχη του οποίου (μεταξύ των οποίων ο εκπρόσωπος Τύπου, Νάσος Ηλιόπουλος) έσπευσαν να ονομάσουν γυναικοκτονία, έγκλημα για λόγους που σχετίζονται με το φύλο, τη δολοφονία της γυναίκας στο διπλό φονικό της Μακρυνίτσας Πηλίου (με αυτή τη λογική, ο αδελφός της γυναίκας που επίσης δολοφονήθηκε είναι παράπλευρη απώλεια γυναικοκτονίας); Γιατί, π.χ., η Μαρία Γιαννακάκη, πρώην γενική γραμματέας στο υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, λαλίστατη συνήθως, δεν βρήκε μια λέξη συμπαράστασης να πει στην κακοποιημένη από τον πρέσβη που σήκωσε μόνη της τον δικαστικό Γολγοθά της δικαίωσής της; Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ, που κατηγορούσε τη ΝΔ για τις πράξεις για τις οποίες κατηγορείται χωρίς να έχει δικαστεί ο Δημήτρης Λιγνάδης, δεν έχει μια λέξη για τον πρέσβη ο οποίος στο κάτω κάτω καταδικάστηκε – και ο οποίος έχει κατηγορηθεί και για επίθεση σε κόρη κομματικού στελέχους του;

Διότι, απλούστατα, ο βίαιος μακρυχέρης φαλλοκράτης βιαστής είναι «δικός μας». Είναι πρέσβης αδελφού κράτους. Της Βενεζουέλας του Μαδούρο. Και τι κάνουμε όταν παρανομούν «οι δικοί μας»; Τους καλύπτουμε, κουκουλώνουμε τις πομπές τους. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, μάλιστα, Αλέξης Τσίπρας, είχε στείλει επιστολή στον πρόεδρο της Βενεζουέλας και του ζητούσε να παρέμβει στην πρεσβεία για να μη γίνει σκάνδαλο.

«Μέχρι στιγμής, το προσωπικό της πρεσβείας έχει επιδείξει πολιτική ωριμότητα και δεν θα λάβει μέτρα εντός της Ελλάδας, που θα δημοσιοποιούσαν το πρόβλημα, γεγονός που θα το εκμεταλλεύονταν στο έπακρο τα συστημικά μέσα ενημέρωσης για να βλάψουν την Αριστερά τόσο στη Βενεζουέλα όσο και στην Ελλάδα», έγραφε το 2013 ο πρόεδρος Τσίπρας στον πρόεδρο Μαδούρο.

Και ο μεν Τσίπρας με κυνισμό και τον γνώριμο αριστερό αυταρχισμό που βαπτίζει την υποχώρηση ακόμα και κομματικών στελεχών του «πολιτική ωριμότητα» υπερασπίζεται «το μαγαζί», όπως έλεγε κι ένας γνωστός του. Οι υποτίθεται ανεξάρτητοι δικαιωματιστές, που νοιάζονται για την απελευθέρωση του ανθρώπου και την ισότητα των φύλων, τι υπερασπίζονται σιωπώντας;