Ζήτημα τιμής

Εδώ και περίπου έναν χρόνο με στοιχειώνει μία εικόνα. Η φωτογραφία των συγγενών των θυμάτων της Marfin την ημέρα που τοποθετήθηκε η πλακέτα στη μνήμη τους έξω από τα αποκαΐδια της τράπεζας. Ηταν από εκείνες τις φορές που ο φωτογραφικός φακός κατάφερε να αποτυπώσει συμπυκνωμένα συναισθήματα και στάση ζωής. Οι κυρτοί ώμοι των ηλικιωμένων συγγενών τη στιγμή που συνομιλούσαν με την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ένα πικρό χαμόγελο και βλέμματα γεμάτα ευγένεια, συστολή και σεβασμό. Είναι οι γονείς εκείνοι που ποτέ δεν είδαν να γίνονται πορείες για τη δολοφονία των παιδιών τους. Ποτέ δεν διοργανώθηκαν για αυτούς συναυλίες, ούτε υψώθηκαν κόκκινα γάντια. Οι ίδιοι ποτέ δεν βγήκαν να καταγγείλουν, να διασπείρουν μίσος, να καλέσουν σε διαδηλώσεις αλληλεγγύης.

Η είδηση πως η υπόθεση ανοίγει και πως μαρτυρίες κι αναψηλάφηση του υλικού θα οδηγήσουν σε συλλήψεις, έστω και 11 χρόνια μετά την τριπλή δολοφονία, ήταν ίσως η μόνη χαραμάδα αισιοδοξίας που είδαμε εδώ και καιρό. Τα στόματα ανοίγουν και το υλικό έχει οδηγήσει σε συγκεκριμένους υπόπτους, που, άγνωστο γιατί, έπρεπε να περάσουν 11 χρόνια για να αναζητηθούν.

Διότι η υπόθεση αυτή πέρα από το ποινικό σκέλος, εμπεριέχει έναν βαθύ συμβολισμό και κουβαλά ένα βαρύ φορτίο. Εκείνης της εποχής που η τυφλή βία ήταν «δικαιολογημένη» και βαφτιζόταν δίκαιη οργή. Οταν η κοινωνία διχάστηκε και κάποιοι χώρισαν τους πολίτες της σε πατριώτες και προσκυνημένους γερμανοτσολιάδες.

Στο δίπολο λαού και ελίτ, όπου στο δεύτερο σκέλος κάποιοι ενέτασσαν τον αστυνομικό των 700 ευρώ που προσπαθούσε να σταματήσει όσους έκαιγαν την πόλη και στο πρώτο αυτοτοποθετούνταν κάποιοι «επαναστάτες» βουλευτές και υπουργοί με εξαψήφιες τραπεζικές καταθέσεις.

Τρεις άνθρωποι και ένα αγέννητο παιδί δολοφονήθηκαν από κάποιους που φώναζαν «να καείτε αφού δουλεύετε σε μέρα απεργίας» πετώντας εύφλεκτα υλικά, ώστε να επεκταθεί πιο γρήγορα η φωτιά και λίγο παρακάτω κάποιοι άλλοι διαδηλωτές εμπόδιζαν να φτάσει το όχημα της Πυροσβεστικής.

Η εξιχνίαση της τραγικής δολοφονίας και η απονομή δικαιοσύνης είναι θέμα τιμής της ίδιας της Δημοκρατίας. Αλλά και μία συμβολική καταδίκη όλων εκείνων που όχι μόνο δεν προσπαθούσαν να κατευνάσουν το κλίμα μίσους και έντασης που διαμορφώθηκε στα χρόνια της κρίσης, αλλά το υποδαύλιζαν με θλιβερές κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις χρησιμοποιώντας το εν συνεχεία ως όχημα πολιτικής ανόδου. Πολιτικοί, καθηγητές πανεπιστημίου, διανοούμενοι και δημοσιολόγοι οδήγησαν με τη στάση τους όχι απλώς στην ανοχή της ανομίας στη χώρα μας, αλλά στην κοινωνική νομιμοποίησή της.

Η πλακέτα με το μήνυμα «ποτέ πια» έξω από τη Marfin δεν θυμίζει μόνο την τριπλή δολοφονία, αλλά ενεργοποιεί και τα δημοκρατικά μας αντανακλαστικά. Στέκει εκεί για να μας θυμίζει την εποχή μίσους, των ψεύτικων διλημμάτων, της ακραίας πόλωσης και του διχασμού, η οποία, αν παρατηρήσει κανείς τι συμβαίνει γύρω μας, δεν τελείωσε ακόμα. Ισως γι’ αυτό η απονομή δικαιοσύνης και η τιμωρία των ενόχων δολοφόνων αποκτά ένα βάρος που οφείλουμε όλοι να βάλουμε πλάτη για να σηκωθεί. Για να σταματήσει να βαραίνει τους κυρτούς ώμους των συγγενών των θυμάτων.