Μπορούμε την άλλη φορά να αποτρέψουμε την παγκόσμια πυρκαγιά;

Αμέσως μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, ελήφθησαν μέτρα για την πρόληψη μιας άλλης πιθανής συστηματικής κατάρρευσης. Η διαδικασία της μεταρρύθμισης ήταν αμφισβητούμενη εκείνη την εποχή, αλλά η νομοθεσία και οι συναφείς κανονισμοί που εγκρίθηκαν προχώρησαν εξαιρετικά καλά.

Για την πρόληψη ή τον μετριασμό των πανδημιών απαιτείται πραγματικά παγκόσμια δράση. Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 ήταν κυρίως ένα διατλαντικό φαινόμενο, με άλλες χώρες να παρασύρονται. Για την επίλυση των υποκείμενων προβλημάτων – ή τουλάχιστον για να είναι λιγότερο πιθανό να επαναληφθούν – ζητήθηκε πραγματική μεταρρύθμιση στις ΗΠΑ, μαζί με επαρκή συνεργασία στην Ευρώπη,  ιδίως σχετικά με κανόνες όπως οι κεφαλαιακές απαιτήσεις και ο τρόπος αντιμετώπισης των διασυνοριακών συναλλαγών παραγώγων.

Εχουμε μάθει ότι νέα παθογόνα μπορούν να αναπτυχθούν οπουδήποτε και να εξαπλωθούν με απρόβλεπτους τρόπους και ότι χρειαζόμαστε ένα σύστημα παρακολούθησης ασθενειών που να καλύπτει όλους τους ανθρώπους στη Γη. Αλλά αυτό θα είναι δύσκολο να οικοδομηθεί εκτός και αν όλες οι κυβερνήσεις το καταστήσουν κορυφαία προτεραιότητα. Η καλύτερη δημόσια υγεία κοστίζει πραγματικά χρήματα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, οι οποίες έχουν υποτιμήσει δυστυχώς την παροχή βασικής υγειονομικής περίθαλψης. Υπάρχουν μερικές αχτίδες ελπίδας – συμπεριλαμβανομένης της αυξανόμενης ικανότητας της Αμερικής να αυξάνει τις διαγνωστικές δοκιμές και την πιθανότητα ότι κάποια τεχνολογία που σχετίζεται με τον Covid θα μας βοηθήσει επίσης να αντιμετωπίσουμε άλλες ασθένειες. Αλλά ποιος θα πληρώσει για την ανάπτυξη αυτής της τεχνολογίας σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των χωρών χαμηλού εισοδήματος;

Τέλος, υπάρχουν πολλά δεδομένα υψηλής συχνότητας σχετικά με τη χρηματοδότηση, ενώ η παγκόσμια επιβάρυνση της νόσου γίνεται αντιληπτή μόνο με πολύ πιο σκληρούς όρους. Η κατάσταση στη χρηματοδότηση είναι πολύ καλύτερη από τη δημόσια υγεία, όπου οι αρχές μιας χώρας έχουν μόνο πολύ περιορισμένη πρόσβαση σε δεδομένα. Για τις ΗΠΑ, τα καλά νέα είναι ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν παρέχει μια χρήσιμη αρχική δημοσιονομική ώθηση στην οικονομία και θέτει τα θεμέλια για μια πολύ αναγκαία ανανέωση των επενδύσεων σε υποδομές, συμπεριλαμβανομένων όλα όσα χρειάζονται για την υποστήριξη της ισχυρότερης δημόσιας υγείας. Φαίνεται επίσης να κατανοεί ότι η πολιτική για την υγεία είναι μια σημαντική διάσταση της εξωτερικής πολιτικής. Για παράδειγμα, η βοήθεια στις χώρες να αποκτήσουν πρόσβαση σε ένα αξιόπιστο εμβόλιο μπορεί να τις βοηθήσει να ανακάμψουν τώρα και να οικοδομήσουν την εμπιστοσύνη που απαιτείται για τη μελλοντική συνεργασία στον ατελείωτο αγώνα κατά της μεταδοτικής νόσου.

Ο Σάιμον Τζόνσον είναι πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ. Είναι καθηγητής στο Sloan School of Management του ΜΙΤ.