Παράνοια στα ΕΛΤΑ

Δεν έχω τίποτα εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, δεν θυμάμαι να διαμαρτυρήθηκα ποτέ για το οτιδήποτε και σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία, γνωρίζω πολύ καλά τους κανόνες του συστήματος και τους ακολουθώ πάντα ενορχηστρώνοντας με τον καλύτερο τρόπο τα όρια της υπομονής μου. Και ποτέ μα ποτέ δεν θέλησα να χρησιμοποιήσω κάποιο «μέσο» (ή τη δημοσιογραφική μου ιδιότητα) για να κάνω τη δουλειά μου πιο σύντομα, διότι αυτό είναι κάτι το οποίο η αξιοπρέπειά μου δεν μου το επιτρέπει.

Ωστόσο, αν κάποια στιγμή νιώσω ότι έχει έρθει η ώρα να ειπωθούν κάποια πράγματα για αυτό ακριβώς το σύστημα που ενώ σαν καλός στρατιώτης υπηρετώ πιστά, εκείνο με προδίδει, μπορώ να γίνω αδέκαστος, και αυτό θα αποπειραθώ να κάνω στο ανά χείρας κείμενο. Με απλά λόγια, η κατάσταση που αυτή την εποχή επικρατεί σε κάποια ΕΛΤΑ της Αθήνας είναι όχι απλώς τραγική, αλλά στα όρια της παράνοιας. Και λέω σε κάποια διότι θα υπάρξουν άνθρωποι που θα πουν ότι στο δικό τους παράρτημα των ΕΛΤΑ όλα βαίνουν καλώς – μια φίλη μάλιστα, όταν άκουσε αυτή την ιστορία, μου ανέφερε ότι στα ΕΛΤΑ του Ελληνικού, όπου εκείνη πηγαίνει, τελείωσε τη δουλειά της μέσα σε χρονομετρημένα 7 λεπτά.

Στο Ελληνικό μπορεί, όμως στα ΕΛΤΑ της Καλλιθέας υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα και κάνω έκκληση σε όλους όσοι έχουν κάποια ευθύνη να το κοιτάξουν στη ρίζα του γιατί η εικόνα που παρουσιάζεται εκεί, σίγουρα δεν ανήκει σε ευρωπαϊκή χώρα (και η Ελλάδα, εξ όσων γνωρίζω, θέλει να λέγεται ευρωπαϊκή χώρα).

Είναι παράλογο το μηχάνημα προτεραιότητας να δίνει στον πελάτη νούμερο στις 12.39 και στις 15.00 (που το ταχυδρομείο κλείνει) όχι απλώς ο πελάτης να μην έχει κάνει την δουλειά του, αλλά να είναι και 100 περίπου νούμερα πριν από τη σειρά του!

Αυτό ΔΕΝ γίνεται.

Είναι τρελό, βλακώδες και χρειάζεται «επιδιόρθωση». Δεν είναι δυνατόν ο πελάτης των ΕΛΤΑ να μένει στον χώρο τους το ίδιο περίπου χρονικό διάστημα που μένουν οι εκεί… εργαζόμενοι και χωρίς τελικά να εξυπηρετείται.

Είναι;

Και όμως, αυτό περίπου συνέβη, όχι μόνον σε εμένα αλλά σε όλους τους συμπολίτες μου που στωικά περίμεναν στην ουρά χωρίς να διαμαρτύρονται, ακόμα και όταν η πόρτα έκλεισε για εκείνη την ημέρα.

Σε αυτό το σημείο οφείλω να παραδεχτώ ότι απελπισμένος τρύπωσα στο ταχυδρομείο από την πίσω πόρτα (από όπου βγαίνουν οι τελευταίοι πελάτες όταν η μπροστινή κλείνει) και πολύ σωστά όταν κάποιοι υπάλληλοι το πρόσεξαν αρνήθηκαν να με εξυπηρετήσουν. Με «τιμώρησαν» για την ατασθαλία μου και καλά έκαναν, όμως δεν είδα κανέναν να «τιμωρεί» τη βλακεία του συστήματος που ακολουθείται.

Την επομένη φυσικά όλοι όσοι την προηγουμένη δεν μπόρεσαν να εξυπηρετηθούν, βρίσκονταν έξω από τα ΕΛΤΑ Καλλιθέας από τα χαράματα. Προσωπικά στις 08.36 πήρα το νούμερο Β596 (για παραλαβές) όπου έλεγε ότι ο μέσος χρόνος αναμονής μου θα είναι 52 λεπτά – κάτι λιγότερο από μια ολόκληρη ώρα! Εν τέλει, εξυπηρετήθηκα στις 10.54, που σημαίνει δύο ώρες και 20 περίπου λεπτά αντί σε λιγότερο από μία όπως ο… μέσος χρόνος αναμονής του συστήματος έλεγε.

Επαναλαμβάνω, δεν φταίνε οι υπάλληλοι του καταστήματος. Αυτοί κάνουν τη δουλειά τους και την κάνουν καλά. Είναι μια δουλειά με ευθύνες, μια δουλειά που θέλει προσοχή, μια δουλειά με χειρισμό χρημάτων, μια δουλειά σήκω-κάτσε-σήκω-κάτσε.

Οπότε φτάνουμε στον παράγοντα όπου πρέπει πλέον να δοθεί ακόμη περισσότερη προσοχή. Αυτή την εποχή, λόγω της COVID-19, οι παραλαβές από το ίδιο το ταχυδρομείο είναι αυξημένες στο ζενίθ, οπότε το σύστημα πρέπει κάπως να βελτιωθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Το πώς δεν θα το πω εγώ διότι αυτή δεν είναι η δουλειά μου. Θα πρέπει να το βρουν οι αρμόδιοι, που είναι η δική τους.

Σε κάθε περίπτωση, είναι αδικαιολόγητο να περιμένεις με τις ώρες στο κρύο λες και είσαι τιμωρία, λες και βρίσκεσαι στο προαύλιο κάποιας πτέρυγας των φυλακών Κορυδαλλού κάνοντας το διάλειμμά σου.