Λέοντος του Φιλοσόφου

Ψυχρά τα γηρατειά, κι η κράση μου-αλλοίμονο-

φύσει φλεγματική. Αλλά κι ο Φλεβάρης μήνας

υπερβολικά ψυχρός, ενόσω του Υδροχόου το ζώδιο

πλανιέται τούτον τον καιρό στη συνοδεία του ήλιου,

κάνοντας σε κάποια μέρη ίσαμε και το κρασί να πήζει

και τα λαγήνια ακόμη από την παγωνιά να σπάζουν.

Μα κι εδώ που κατοικώ το χιόνι είναι σαν βουνό

και το σπίτι ολωσδιόλου παγωμένο,

ενώ ο βοριάς φυσά δριμύς, όλο φαρμάκι,

οξύς και διαπεραστικός σαν απ’ τα Τάρταρα να πνέει,

αφού, όπως φαίνεται, ο νοτιάς έχει τα μέρη μας αφήσει.

Πώς λοιπόν, βλέποντάς με τον ταλαιπωρότατο

περικυκλωμένο από τόση ψύχρα,

με συμβουλεύεις, φίλε μου, κρύο λουτρό να κάνω;

Γιατί, αν με πείσεις, ή χιόνι θα γενώ

ή και χαλάζι, κι αφού πεθάνω, ούτε οι νεκροθάφτες

να μ’ αγγίξουν θα τολμούν, έτσι σαν παγοκολώνα ξυλιασμένο,

έχοντας στη δική σου ψυκτική παραίνεση υπακούσει.

Φύγε λοιπόν, στα μέρη της Ινδίας τράβα,

εκεί όπου οι Βλέμυες κατοικούν κι οι Αγισύμβοι

κι όπου ούτε τ’ αμπέλια, καθώς λένε, δε φυτρώνουν.

Εκεί να δείξεις, σοφέ, την τέχνη σου την ιατρική·

διότι δεν μας χρειάζεται εδώ, εφόσον

να συνεχίσουμε να ζούμε θέλουμε και ν’ αντικρίζουμε τον ήλιο.