Και δεν ήξερε και δεν ρώταγε…

Ως ήττα της κυβέρνησης παρουσιάζονται τα αποτελέσματα που είχαμε στις πιο πολλές ομοσπονδίες τις τελευταίες μέρες. Αφού η κυβέρνηση αποφάσισε να μπλέξει με τις εκλογές των ομοσπονδιών θα μετρήσει και ήττες. Δεν υπάρχει κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια που να το επιχείρησε και να μην έσπασε τα μούτρα της. Αν ο υφυπουργός Λευτέρης Αυγενάκης δεν το ήξερε, θα ‘πρεπε να ρώταγε άλλους που βρέθηκαν στη θέση του. Τον Γιώργο Λιάνη ή τον Γιώργο Ορφανό π.χ. Που τα είχαν στον καιρό τους καταφέρει λίγο καλύτερα, γνωρίζοντας ωστόσο ήττες και αυτοί.

Χρόνια

Βέβαια υπάρχουν ήττες και ήττες. Το να υποστηρίξεις π.χ. πρώην αθλητές και να ηττηθείς δείχνει ότι κάτι προσπάθησες να κάνεις: σε νίκησε ο παραγοντικός κόσμος, που όπως σας έχω εξηγήσει, με τους αθλητές έχει ανοιχτό πόλεμο. Οπου οι παράγοντες είδαν ότι οι αθλητές θέλησαν να τους πάρουν τις ομοσπονδίες που χρόνια διοικούν (οι πιο πολλοί μάλιστα σαν μονάρχες, ελέω Θεού…) συνασπίστηκαν και κέρδισαν.

Χρήματα

Οι πιο πολλές αθλητικές ομοσπονδίες είναι κλειστά και ελεγχόμενα συστήματα – όποιος διοικεί και μπορεί να μοιράζει χρήματα θα έχει πάντα τον πρώτο λόγο. Ο εκάστοτε υφυπουργός Αθλητισμού μπορεί νομοθετώντας να δημιουργήσει ή να καταργήσει κολλήματα ή να βάλει ηλικιακά και άλλα όρια, ώστε να πετύχει μια ηλικιακή ανανέωση π.χ. (που κι αυτή χρήσιμη είναι…), αλλά τίποτα πιο πολύ. Ψηφίζουν παντού λίγοι. Και κάθε μικρό εκλογικό σώμα είναι πάντα ελεγχόμενο.

Ιστιοπλοΐα

Βέβαια υπάρχουν αποτελέσματα που σε όσους δεν γνωρίζουν πώς λειτουργούν οι ομοσπονδίες προκαλούν έκπληξη. Στην ομοσπονδία Ιστιοπλοΐας π.χ. κέρδισαν όσοι ήταν εξ αρχής απέναντι στη Σοφία Μπεκατώρου και θύμωσαν με τις αποκαλύψεις της. Μπορεί η κοινή γνώμη να συγκλονίστηκε, μπορεί τα όσα η ολυμπιονίκης αποκάλυψε να βοήθησαν πολλές γυναίκες να σπάσουν τη σιωπή τους, μπορεί η ίδια να έγινε παράδειγμα και να την κάλεσε ακόμα και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αλλά στις εκλογές της Ιστιοπλοΐας οι υποστηρικτές της έχασαν πανηγυρικά από όσους υπήρξαν μαζί της, φανερά ή υπογείως, επικριτικοί. Οσοι δεν βγήκαν από την προηγούμενη διοίκηση πλήρωσαν τους περιορισμούς του νόμου περί ηλικιακών ορίων, αλλιώς θα είχαν εκλεγεί και αυτοί. Είναι, τηρουμένων των αναλογιών, σαν αύριο να γίνουν εκλογές στο Σωματείο Ηθοποιών και να κερδίσει ο Δημήτρης Λιγνάδης…

Ράβονταν

Για όποιον δεν γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα οι εκλογές των ομοσπονδιών μοιάζουν με συνάξεις μαφιόζικων οικογενειών: λείπει μόνο το μεγάλο τραπέζι γύρω από το οποίο όλοι μαζεύονται. Δεν είναι βέβαια ακριβώς έτσι – αυτά τα λένε όσοι θέλουν να απλοποιούν. Από την άλλη είναι και αλήθεια ότι ελάχιστα ενδιαφέρει τις ομοσπονδίες η κριτική του απλού φιλάθλου, η θέληση των κυβερνήσεων, ή το τι θα πει η κοινή γνώμη. Στα θερμοκήπιά τους όλοι είναι ευχαριστημένοι και όλοι προσπαθούν να μην υπάρχουν παρείσακτοι. Το ίδιο έγινε και στην ΕΠΟ και το έγραφα: είναι επιτυχία του Θοδωρή Ζαγοράκη που κατάφερε να εκλεγεί, αλλά και του ίδιου του Πρωθυπουργού που τον επέβαλε. Αν δεν είχε εμφανιστεί να του δώσει το χρίσμα ο Πρωθυπουργός στην ΕΠΟ θα είχε κερδίσει ο Ψαρόπουλος ή ο Δημητρίου ή ο Γραμμένος ή ο Λυσσάνδρου ή ο Γρηγορίου ή κάποιος από τους πολλούς άλλους που καιρό τώρα «ράβονταν».

Υποχρεώθηκαν

Οι πιο πολλοί από τους 66 (από τους συνολικά 68) εκλέκτορες που ψήφισαν τον Ζαγοράκη υποχρεώθηκαν να το κάνουν γιατί γνωρίζουν ότι η ομοσπονδία δεν μπορεί να διοικηθεί με την κυβέρνηση απέναντι. Πόσω μάλλον από τη στιγμή που η κυβέρνηση έχει χτίσει μια καλή σχέση με τη FIFA και την UEFA. Στις οποίες για μήνες ο προκάτοχος του Ζαγοράκη, Βαγγέλης Γραμμένος, έστελνε επιστολές που κατέληξαν στο καλάθι των αχρήστων.

Αναμενόμενο

Φυσικά, όπως ήταν αναμενόμενο, πλην του Ζαγοράκη δεν βγήκε κανείς άλλος από τη φουρνιά του 2004: άεργοι και καφετζήδες πήραν περισσότερους ψήφους από τον Χαριστέα, τον Παντελή Καφέ και τον Παπαδόπουλο. Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι τους ποδοσφαιριστές δεν τους ψήφισαν και τουλάχιστον τέσσερις ΠΑΕ που θέλουν να πάρουν κάτι από τα 25 εκατομμύρια που μοιράζει το κράτος στη Σούπερ Λίγκα και στη Σούπερ Λίγκα 2, ενώ λέγεται πως δεν τους ψήφισε και ο εκπρόσωπος της Σούπερ Λίγκας 2 που ζει από τα λεφτά της ΕΡΤ! Σε αυτό όντως έγραψε ιστορία η κυβέρνηση. Τουλάχιστον τους υπουργούς άλλων κυβερνήσεων οι βλαχοπρόεδροι και οι προστάτες τους απλά τους έγραφαν επιδεικτικά στα παλιά τους τα παπούτσια. Τώρα το έκαναν εξίσου επιδεικτικά και για την πράξη τους θα πάρουν και του κόσμου τα χρήματα! Στην υγειά των κορόιδων που τους τα δίνουν…

Ασυδοσία

Σε όλες αυτές τις ιστορίες οι νίκες και οι ήττες είναι σχετικές. Η κυβέρνηση μπορεί να πει ότι ο Ζαγοράκης είναι δική της επιλογή – και άρα κέρδισε – και να προβάλει το αποτέλεσμα των υπολοίπων ως απόδειξη μη ενασχόλησής της. Μπορεί επίσης να φτιάξει και μια τρύπα στην άμμο και να βάλει το κεφάλι της μέσα: είναι δικαίωμά της. Ή μπορεί να βρει κάτι που δεν είχε ποτέ. Δηλαδή μια αληθινή πολιτική για τα ζητήματα του αθλητισμού – μια πολιτική που να βάλει τέλος στην ασυδοσία.

Πρωθυπουργός

Αν η κυβέρνηση είναι ευχαριστημένη με τα αποτελέσματα των εκλογών μπορεί ο Πρωθυπουργός να βγει και να πανηγυρίσει: θα γελάσουν όσοι καταλαβαίνουν, αλλά κάποιοι θα πιστέψουν ότι κάτι έγινε. Αν όμως δεν είναι, πρέπει να δώσει εντολή στον υφυπουργό του να κάνει τρία απλά πράγματα. Πρώτον, να σκληρύνει τον έλεγχο στις ομοσπονδίες, ώστε αυτές να σταματήσουν να είναι τσιφλίκια. Δεύτερον, να ζητήσει να γίνει μια σοβαρή εισαγγελική έρευνα για να δούμε πώς τα αποτελέσματα ήταν γνωστά πριν οι εκλογές γίνουν. Και τρίτον, να σταματήσει την πριμοδότηση όλων όσοι γελάνε πίσω από την πλάτη του.

Προσπάθεια

Το να προσπαθήσεις να αλλάξεις κάτι εκεί που η διαφθορά είναι κανόνας δεν είναι κακό: ακόμα και να ηττηθείς, ο κόσμος θα χαρεί με την προσπάθεια. Ο χρόνος άλλωστε τρέχει συνήθως υπέρ σου: η επόμενη κρίση θα βγάλει στο φως αδυναμίες διοίκησης που όλοι γνωρίζουν. Η ιστορία δείχνει πως τις ομοσπονδίες δεν τις καθαρίζουν οι υφυπουργοί: τις καθαρίζουν οι Επιτροπές Δεοντολογίας και οι εισαγγελείς. Αυτό που είναι απαράδεκτο είναι να πριμοδοτείς αυτούς που σε κοροϊδεύουν. Διότι άλλο είναι η αδυναμία, που καμιά φορά έχει εξηγήσεις, κι άλλο είναι η πολιτική ανοησία, που είναι πραγματικά ασυγχώρητη. Μπορεί να χάνεις την ομοσπονδία Ιστιοπλοΐας γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Αλλά να δίνεις 30 εκατομμύρια ευρώ σε όσους διαφημίζουν τον εξευτελισμό σου δείχνει ότι απλά φοβάσαι. Τόσο πολύ ώστε προτιμάς να είσαι και κερατάς και δαρμένος…